Galo-rzymska rzeźba głowy Erosa (?), marmur, I-III wiek po Chr.
Pełnoplastyczna rzeźba głowy wykonana z białego marmuru, rysy twarzy potraktowane dosyć schematycznie poza charakterystycznymi, migdałowatymi oczami i “uśmiechem Giocondy”. Nos płaski, włosy sięgające szyi, pofalowane wokół linii twarzy, z tyłu fryzura potraktowana schematycznie. Ukształtowanie szyi od spodu pozwala stwierdzić, że głowa stanowiła pierwotnie element większej kompozycji. Rzeźba umieszczona na wykonanym na zamówienie, dwustopniowym postumencie z czarnego marmuru.
Szekel (judaszowy srebrnik), Tyr, 139 miejscowej ery = 13/14 po Chr.
Av. Głowa Melkarta w wieńcu laurowym w prawo.
Rv. TYPOY [IEPAΣ] KAI AΣYΛOY, orzeł stojący w lewo na dziobie galery, na prawym skrzydle gałązka palmowa, w lewym polu litery PΛΘ (data) nad maczugą, w prawym KP nad monogramem, fenicka litera "Bet" pomiędzy łapami orła.
Srebro, 13,6 g, 25,4 mm. Literatura: DCA 920; HGC 10, 357.
Stan III+, rzadka i ładnie zachowana moneta wybita za życia Jezusa.
Balsamarium, terakota, Starożytny Rzym, ok. I–II w. po Chr.
Autentyczne balsamarium (unguentarium) rzymskie z I–II wieku po Chr., wykonane z gliny przy użyciu koła garncarskiego. Naczynie o charakterystycznej formie – z pękatym brzuścem, smukłą szyjką i szerokim, kryzowatym wylewem, służyło do przechowywania płynnych wonności i pachnideł toaletowych. Często stanowiło ono element wyposażenia zmarłych. Dawniej uważano, że balsamaria służyły do zbierania łez żałobników podczas ceremonii pogrzebowej - stąd błędna nazwa lacrimatorium (od lacrima – łza).
Balsamarium, terakota, Starożytny Rzym, ok. I–II w. po Chr.
Autentyczne balsamarium (unguentarium) rzymskie z I–II wieku po Chr., wykonane z gliny przy użyciu koła garncarskiego. Naczynie o charakterystycznej formie – z pękatym brzuścem, smukłą szyjką i szerokim, kryzowatym wylewem, służyło do przechowywania płynnych wonności i pachnideł toaletowych. Często stanowiło ono element wyposażenia zmarłych. Dawniej uważano, że balsamaria służyły do zbierania łez żałobników podczas ceremonii pogrzebowej - stąd błędna nazwa lacrimatorium (od lacrima – łza).