Rzeźba to jeden z najstarszych przejawów działalności artystycznej człowieka. Obok malarstwa, które pojawia się już w paleolicie na ścianach jaskiń, rzeźba od tysięcy lat towarzyszy ludzkości jako forma wyobrażenia bogów, sił natury, ludzi i zwierząt. Już w najdawniejszych czasach człowiek rzeźbił w kamieniu, glinie i kości. Potem doszedł brąz, który choć wynaleziony stosunkowo późno, na dobre wszedł do kanonu materiałów rzeźbiarskich.
Z punktu widzenia kolekcjonera rzeźba ma takie same atuty jak malarstwo. Jest to dzieło, którego liczba jest ograniczona. Jest trwała. Jest piękna. Może być użytkowa, może być symboliczna, może być po prostu dekoracyjna. A jeżeli ma jeszcze wielkie nazwisko lub pochodzi z konkretnej epoki czy regionu, to zyskuje również wartość inwestycyjną. I tutaj też działa ta sama zasada. To, co stare i dobre, może tylko drożeć. Nie przybędzie tego więcej. Rynek się kurczy, muzea skupują, a prywatna kolekcja zyskuje.
Chrystus Salvator Mundi, drewno polichromowane, Polska, XIX w.
Galo-rzymska rzeźba głowy Erosa (?), marmur, I-III wiek po Chr.
Głowa anioła (?), piaskowiec, Francja, ok. 1300
Kapitel z dekoracją figuralną, piaskowiec, Francja, XII–XIV w.
Madonna z Dzieciątkiem, drewno polichromowane, złocone, Europa Środkowa, XVIII/XIX w.
Model sejsmografu Zhang Henga, kość barwiona, Chiny, ok. przełomu XIX/XX w.
Rama, marmur, Indie, XIX w.
Rzeźba przedstawiająca Ramę, jednego z najważniejszych bóstw hinduizmu, uznawanego za siódmy awatar Wisznu. Obiekt został ręcznie wyrzeźbiony w białym marmurze w Indiach, prawdopodobnie w XIX wieku.
Postać przedstawiona została w pozycji stojącej, na wprost. Twarz ma łagodny wyraz z delikatnym uśmiechem i lekko przymkniętymi oczami. Głowa zwieńczona jest dekoracyjną koroną, a na piersi widoczne są długie naszyjniki.
Figura ubrana jest w drapowaną szatę z wyraźnie zaznaczonymi fałdami. Na plecach znajduje się kołczan ze strzałami, charakterystyczny dla przedstawień Ramy.
Ręce rzeźby nie zachowały się, pierwotnie w jednej z nich postać trzymała łuk - charakterystyczny element przedstawień tego bóstwa. dalej o tych ubytkach nie pisz, że są zgodne.
Rama jest bohaterem eposu Ramajana i w tradycji hinduistycznej symbolizuje prawość oraz wierność zasadzie dharmy. Jego wizerunki zajmują ważne miejsce w sztuce sakralnej Indii, choć pełnopostaciowe rzeźby marmurowe o tej skali występują rzadziej.
Obiekt zachowany w dobrym stanie, z wyraźną czytelnością formy i detalu.
Relikwiarz św. Augustyna z relikwią Ex Ossibus, drewno polichromowane, złocone, Włochy, XVIII w.
Samuel Lipszyc (1880 – 1943), Naga baletnica, brąz patynowany, ok. 1920
Rzeźba może przybierać różne formy: pełnoplastyczną (przedstawienie w pełni trójwymiarowe), reliefową (wypukłości tworzące obraz), półplastyczną (płaskorzeźba) czy fragmentaryczną. Starożytne rzeźby osiągnęły poziom niemal niedościgniony dla współczesnych artystów. Średniowiecze przyniosło pewien regres umiejętności, ale renesans przywrócił wspaniałą jakość wykonania.
Barok wprowadził stylizację związaną ze zmianą gustów, charakteryzującą się ogromną zdobnością, użyciem złoceń i bogactwem detali architektonicznych. Wiek XIX początkowo powrócił do tradycjonalizmu, ale koniec stulecia przyniósł rewolucyjne zmiany stylów, podobne do przemian w malarstwie.
Rzeźba XX wieku przeszła radykalną transformację, odchodząc od tradycyjnych materiałów jak marmur i brąz na rzecz eksperymentowania z metalem, plastikiem, szkłem czy materiałami organicznymi. Modernizm wprowadził abstrakcję i geometryzację form, dadaizm zakwestionował podstawy medium, a druga połowa stulecia przyniosła minimal art, land art i instalacje, które całkowicie zredefiniowały pojęcie rzeźby.
Rzeźba wymaga większej wyobraźni w aranżacji niż malarstwo. Stworzenie odpowiedniej przestrzeni dla rzeźby daje ogromne pole do popisu i może wywrzeć piorunujące wrażenie, ale jednocześnie stanowi większe wyzwanie niż powieszenie obrazu na ścianie.
Sybaris Galeria Sztuki Dawnej oferuje niezwykłe rzeźby, które staną się centralnym punktem każdego wyrafinowanego wnętrza.