Kategoria „Inne” to przestrzeń dla obiektów, które nie wpisują się w klasyczne działy sztuki dawnej, takie jak malarstwo, rzeźba czy rzemiosło artystyczne. Zawiera przedmioty o różnorodnym charakterze – rytualnym, symbolicznym, dokumentalnym, użytkowym czy osobistym – często trudne do jednoznacznego sklasyfikowania, lecz niezwykle istotne kulturowo. Można ją podzielić na trzy podkategorie: Gabinet osobliwości (Wunderkammer), Styl życia i epoka oraz Dziedzictwo Narodowe.

Wspólnym mianownikiem tych zbiorów jest ich znaczenie kontekstualne. Są to nie tylko przedmioty, lecz także nośniki opowieści, świadectwa tożsamości, zmiennych gustów i wartości, a czasem artefakty graniczne balansujące między sacrum a profanum.

Dla inwestorów, kuratorów i kolekcjonerów kategoria ta jest jak skrzynia z niespodziankami – pełna nieoczywistych, rzadkich i unikalnych obiektów. Często pojedynczy przedmiot z tej kategorii może stać się punktem centralnym ekspozycji lub symbolem całej kolekcji. Właśnie dlatego „Inne” to kategoria tak żywa, intrygująca i pełna niespodzianek.

Czarka, srebro, Polska (?), XVII-XVIII w.

2500,00 
Czarka z kutego srebra, przeznaczona zapewne do spożywania wódki lub innych trunków wysokoprocentowych. Naczynie ma przysadzistą formę. Czasza o półkolistym dnie ma proste ścianki, lekko rozchylone ku górze. Wylew jest prosty, nieznacznie wychylony na zewnątrz i wyraźnie oddzielony od partii ścianek rzędem wklęsłych kropek. Forma czaszy jest pięciodzielna – zarówno krawędź wylewu, jak i ścianki podzielone są na pięć wypukłych segmentów, rozdzielonych pionowymi kanelurami. Naczynie osadzone jest na niewysokiej, stożkowatej stopce i zaopatrzone w płaskie, esowato wygięte ucho. Powierzchnia czaszy zdobiona jest rytowanymi motywami roślinnymi i ornamentem rocaille. Podobne czarki są charakterystyczne dla złotnictwa rosyjskiego XVIII wieku. Z reguły jednak są one cechowane. Na naszym egzemplarzu nie ma żadnych punc, chociaż bez wątpienia wyszedł on z dobrego warsztatu złotniczego. Możliwe, że opisywana czarka wykonana została w wieku XVII i wcale nie w Moskowii, lecz na wschodzie ówczesnej Rzeczypospolitej. To tłumaczyłoby brak cech, których brak na srebrach polskich z tego czasu jest czymś zupełnie normalnym. Jednocześnie, należy pamiętać, że geneza popularnych czarek rosyjskich nie jest znana.

Czaszka (Memento Mori), marmur, Włochy, XVIII-XIX wiek

5300,00 

Elegancka, dekoracyjna czaszka wykonana z naturalnego, szarego marmuru, utrzymana w realistycznej stylistyce: wyraźnie uformowano oczodoły, linie szwów czaszkowych i łuki jarzmowe. Wybrakowane uzębienie nawiązuje do koncepcji Vanitas.

Cechą charakterystyczną kamienia użytego do wykonania rzeźby jest nieregularne żyłkowanie w odcieniach beżu, kremu i szarości, co nadaje mu niepowtarzalny charakter. Powierzchnia jest wypolerowana, z naturalnymi przebarwieniami i drobnymi śladami wynikającymi z właściwości materiału, co podkreśla autentyczność i szlachetność marmuru. Czaszka od spodu zaopatrzona jest w ołowiany trzpień, osadzony na minimalistycznej, współczesnej podstawie w kolorze czarnym, która eksponuje rzeźbę i nadaje jej muzealny charakter.

Przedmiot idealny dla kolekcjonerów osobliwości, miłośników sztuki Vanitas – Memento Mori, gabinetów osobliwości oraz jako wyrazisty element wystroju wnętrz w stylu klasycznym, industrialnym lub eklektycznym. Obiekt o silnym wyrazie estetycznym i symbolicznym, obok którego trudno przejść obojętnie.

Czaszka na czworobocznej konsoli, drewno, Niemcy (?), XVIII, XIX w.

630,00 
Realistyczne przedstawienie czaszki ludzkiej, osadzonej na konsoli o przekroju trapezowatym, zwężającej się ku dołowi. Konsolę zdobi ornament geometryczny z prostych żłobków. Na odwrocie umieszczono drucik umożliwiający zawieszenie rzeźby na ścianie. Czaszka wykonana została z innego gatunku drewna, niż konsola, i niewątpliwie jest od niej starsza. Jej datowanie przypada zapewne na wiek XVIII, kiedy rzeźby przedstawiające miniatury czaszek symbolizujących “memento mori” były szczególnie rozpowszechnione. Nie można przy tym wykluczć, że nie stanowiła one odrębnej całości, lecz była elementem jakiegoś przedstawienia, np. umieszczona u podstawy krucyfiksu.

Klamra do pasa przeworskiego, srebro złocone, Polska, XVII w.

5600,00 
Klamra była elementem zapięcia pasa przeworskiego, który stanowił część reprezentacyjnego stroju polskiej szlachty. Została wykonana w XVII w., kiedy pasy przeworskie zyskiwały na popularności. Wykuto ją ze srebra, a miejscami zachowały się ślady dawnego złocenia. Centralną część klamry wypełnia scenka figuralna: stojąca postać kobieca pomiędzy kolumnami, po obu stronach dwie siedzące kobiety. Nad nimi widoczne są łabędzie z szyjami skierowanymi ku postaci centralnej. Wokół scenki, na ukośnych, bocznych ściankach klamry wyryto geometryczny wzór, tworzący dekoracyjne obramienie. Przy krawędziach widoczne są główki nitów. Z boku znajduje się odlewana ażurowa aplikacja, tzw. “języczek”.

Klamra do pasa przeworskiego, srebro, Polska, XVII w.

6000,00 
Klamra jest elementem zapięcia pasa przeworskiego, została wykonana ze srebra i pochodzi z XVII wieku. Pasy przeworskie stanowiły element reprezentacyjnego stroju polskiej szlachty, dlatego klamry zdobiono efektownymi scenami i bogatym ornamentem. Jest to większy, masywny egzemplarz, raczej przeznaczony dla mężczyzny. Centralną część klamry wypełnia scenka figuralna na której ukazano mężczyznę trzymającego berło lub pochodnię, przedstawionego między dwoma stojącymi gryfami. Przestrzenie między postaciami wypełniają pojedyncze zawijasy i kwiaty typowe dla barokowej stylistyki. Na skośnych ściankach klamry umieszczono rytowany, geometryczny wzór. Przy brzegach scenki widoczne są główki nitów mocujących, a z boku klamry znajduje się odlewana ażurowa aplikacja, tzw. “języczek”.

Łyżka stołowa z inicjałem „V”, drewno, Niemcy, XIX w.

520,00 

Ręcznie rzeźbiona łyżka drewniana o długości 23 cm, pochodząca z Polski, datowana na XIX wiek lub wcześniej. Czarka głęboka, wyraźnie użytkowa, ze śladami eksploatacji. Trzonek ozdobiony rytami w formie ząbkowanej linii oraz inicjałem „V”, pełniącym funkcję identyfikacji właściciela. Na końcu zachowany rzemień z przytwierdzoną starą papierową metką kolekcjonerską.

W XIX wieku w Polsce łyżki tego typu należały do podstawowych przedmiotów codziennego użytku w gospodarstwach wiejskich i pasterskich. Wykonywano je ręcznie z jednego kawałka drewna, co wpisywało się w tradycję polskiego rzemiosła ludowego, opartego na prostych, trwałych materiałach.

Egzemplarze z zachowanymi oznaczeniami należą dziś do rzadkości, dokumentując rozwój polskiej kultury materialnej i codziennych praktyk życia na wsi.

Łyżka stołowa, srebro, Polska, ok. 1650

3400,00 
Srebrna łyżka stołowa wykonana na terenie Rzeczpospolitej około 1650 roku; barokowa z jajowatym czerpakiem, na odwrocie, przy łączeniu czerpaka i trzonka, grawerowany kartusz herbowy z pustą tarczą; trzonek w formie płaskiej, facetowanej sztabki, zdobiony grawerunkiem, pierwotnie zakończony profilowaną kopułką. Bardzo podobne łyżki znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie (m.in. MNK XV-307 https://zbiory.mnk.pl/pl/katalog/523365 ). Podobieństwa dotyczą nie tylko rozmiarów, ale także formy i sposobu zdobienia. Jest bardzo prawdopodobne, że powstały one w tym samym warsztacie lub kręgu warsztatowym.

Łyżka stołowa, srebro, Polska, ok. połowy XVII w.

5400,00 
Łyżka stołowa, barokowa, datowana na ok. połowę XVII wieku. Czerpak jajowaty, gładki. Trzonek sztabkowaty, w przekroju sześciokątny, profilowany, zakończony sterczyną, od góry i od spodu zdobiony ornamentem rytym przypominającym wężyk probierczy, podzielonym na trzy strefy (segmenty). Część trzonka przy łączeniu z czerpakiem wydzielona w formie kartusza, ozdobionego plastycznym maszkaronem. Na kartuszu, od strony spodniej, wygrawerowane inicjały GLP oraz odmiana herbu Mogiła.

Maska wstydu – „Schandmaske”, Europa Środkowa (Niemcy?), ok. 1550-1700

6660,00 
Rzadki i autentyczny przykład tzw. maski wstydu (Schandmaske), wykutej z jednego kawałka żelaza. Przypomina ona osłonę twarzy stosowaną w hełmach Salada typu niemieckiego z ruchomą osłoną. Tak jak osłony w hełmach Salada była ona elementem ruchomym, umocowanym na dwóch nitach, zachowanych na wysokości skroni. W odróżnieniu od osłon hełmów, maska została wykonana z cienkiej blachy, ma wąskie otwory na oczy, które znacząco ograniczały pole widzenia. Cechami odróżniającymi ją od osłon hełmów jest również groteskowo przedstawiony nos i dość niedbały sposób wykonania. Cechy te związane były z jej funkcjonalnością - maska miała zwracać uwagę i budzić pejoratywne skojarzenia z osobą, która ją nosiła, a nie służyć jako ochrona podczas bitwy. 

Jakie "Inne"?

Kategoria „Inne” to obszar sztuki i rzemiosła, który wymyka się tradycyjnym podziałom na malarstwo, rzeźbę czy rzemiosło artystyczne. Składają się na nią trzy podkategorie: Gabinet osobliwości (Wunderkammer), Styl życia i epoka, oraz Dziedzictwo Narodowe. To kategoria interdyscyplinarna, łącząca przedmioty rytualne, codzienne, symboliczne i dokumentalne, nierzadko o silnym ładunku emocjonalnym lub historycznym. Znajdują się tu zarówno obiekty niezwykłe i niepokojące (np. czaszki, obiekty okultystyczne), jak i elementy życia codziennego minionych epok (odzież, meble, galanteria, fotografie), a także artefakty związane z pamięcią narodową i tożsamością historyczną. Ich wspólną cechą jest znaczenie kontekstualne – to nie tylko przedmioty, ale opowieści, symbole i emocje.

Rozwój tej kategorii przebiegał w różnych kierunkach, zależnie od potrzeb epoki i funkcji obiektów. Gabinety osobliwości miały swój początek już w renesansie i baroku jako zbiory niezwykłości z pogranicza natury, sztuki i nauki. Przedmioty takie jak spreparowane czaszki, modele anatomiczne, memento mori czy przyrządy astronomiczne stanowiły elementy kolekcji łączących magię z empirią. W wieku XIX i XX zaczęły pojawiać się nowe przedmioty codziennego użytku, dziś zaliczane do nurtu styl życia i epoka: galanteria osobista, przybory podróżne, instrumenty muzyczne, fotografie, zabawki, rękodzieło czy meble. Równolegle, w okresach wojen i zaborów, szczególnego znaczenia nabrały przedmioty patriotyczne i narodowe – medale, sztandary, ikonografia historyczna, a także przedmioty upamiętniające kluczowe wydarzenia i postaci. Każda z tych linii rozwoju przyniosła własną estetykę, technikę i funkcję.

W dzisiejszej kulturze i aranżacji wnętrz kategoria „Inne” zyskuje na znaczeniu jako źródło unikatowych narracji, które przełamują schematy klasycznych kolekcji. To idealna przestrzeń dla indywidualistów, pasjonatów historii i kuratorów poszukujących nieoczywistych akcentów. Przedmioty z Gabinetu osobliwości wprowadzają do wnętrz aurę tajemnicy, kontemplacji i intelektualnej grozy. Obiekty z nurtu styl życia i epoka stają się elementami stylizacji retro, dekoracją z duszą lub punktem wyjścia do opowieści o codzienności minionych epok. Przedmioty patriotyczne i narodowe pełnią funkcję nie tylko kolekcjonerską, lecz także edukacyjną i tożsamościową. 

„Inne” to kategoria o ogromnym potencjale kolekcjonerskim, kuratorskim i inwestycyjnym, ponieważ obejmuje przedmioty, które nie tylko zdobią, ale również opowiadają historie.