Czarka, srebro, Polska (?), XVII-XVIII w.

Czarka z kutego srebra, przeznaczona zapewne do spożywania wódki lub innych trunków wysokoprocentowych. Naczynie ma przysadzistą formę. Czasza o półkolistym dnie ma proste ścianki, lekko rozchylone ku górze. Wylew jest prosty, nieznacznie wychylony na zewnątrz i wyraźnie oddzielony od partii ścianek rzędem wklęsłych kropek. Forma czaszy jest pięciodzielna – zarówno krawędź wylewu, jak i ścianki podzielone są na pięć wypukłych segmentów, rozdzielonych pionowymi kanelurami. Naczynie osadzone jest na niewysokiej, stożkowatej stopce i zaopatrzone w płaskie, esowato wygięte ucho. Powierzchnia czaszy zdobiona jest rytowanymi motywami roślinnymi i ornamentem rocaille.

Podobne czarki są charakterystyczne dla złotnictwa rosyjskiego XVIII wieku. Z reguły jednak są one cechowane. Na naszym egzemplarzu nie ma żadnych punc, chociaż bez wątpienia wyszedł on z dobrego warsztatu złotniczego. Możliwe, że opisywana czarka wykonana została w wieku XVII i wcale nie w Moskowii, lecz na wschodzie ówczesnej Rzeczypospolitej. To tłumaczyłoby brak cech, których brak na srebrach polskich z tego czasu jest czymś zupełnie normalnym. Jednocześnie, należy pamiętać, że geneza popularnych czarek rosyjskich nie jest znana.