Naszyjnik z monet, srebro, kryształ górski, brąz, Polska, XVII w.
2700,00 zł
Naszyjnik wykonany z wielobocznych paciorków ze szlifowanego kryształu górskiego o zróżnicowanej wielkości i przejrzystości oraz srebrnych kopiejek rosyjskich. Są to niewielkie monety nazywane „łezkami” lub „druciakami” od charakterystycznego kształtu. Niektóre monety pozostawiono w formie płaskiej, a nawleczenie na sznureczek umożliwiały specjalnie wykonane otworki.
Głównym akcentem kompozycji jest starożytny trójgraniasty grot scytyjski z brązu, datowany na około VII–VI wiek przed Chr. W XVII wieku został on oprawiony w srebro i wyposażony w uszko umożliwiające zawieszenie. Jego obecność wskazuje na postrzeganie niektórych znalezisk jako przedmiotów niezwykłych i obdarzonych szczególnym znaczeniem, niezależnie od braku wiedzy o ich pochodzeniu i funkcji. Niewątpliwie bowiem, twórca naszyjnika nie miał wiedzy o starożytnych Scytach i ich uzbrojeniu.
Ogromna rzadkość na rynku kolekcjonerskim! Duża gratka dla miłośników kultury i tradycji dawnej Rzeczpospolitej!
Sprzedane
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Kształt podobny do łezki monety te zawdzięczały technologii wykonania. Mincerze ciągnęli drut ze srebra, który cięto na porcje o określonej wadze, a następnie wybijano stemplami. Na niewielkim kawałku srebra, długości ok. 10-15 mm, nie mieścił się napis: imię władcy, często z otczestwem, oraz jego tytulatura, a wszystko ustawione w kilku wierszach. Na łezkach widoczne są więc najczęściej tylko fragmenty napisów – wybicie całej legendy było w praktyce niemożliwe. Podobnie było z rewersem, na którym widniał św. Jerzy na koniu z kopią lub szablą, poniżej często był znak menniczy. Od słynnej kopii świętego druciaki zaczęto nazywać kopiejkami, na wieki dając miano moskiewskiemu bilonowi. Ze względu na swoje niewielkie rozmiary i kształt, monety te doskonale nadawały się do zwinięcia w rurkę, i pełnienia roli rozdzielaczy w naszyjniku.
Naszyjnik należy wiązać raczej z bogatszym włościaństwem lub uboższym ziemiaństwem pochodzenia ruskiego, niż ze spolonizowanymi warstwami szlacheckimi. Naszyjnik ma charakter ozdoby o charakterze regionalnym i można go łączyć ze wschodnią częścią Rzeczpospolitej Obojga Narodów, ponieważ tego rodzaju biżuteria nie jest znana z terenów Polski Centralnej; prawdopodobnie powstał on w prowincjonalnym warsztacie złotniczym.
Naszyjniki z monet są praktycznie nieobecne na rynku i rzadkie nawet w kolekcjach muzealnych.
| Waga | 0,123 kg |
|---|---|
| Wymiary | 88 cm |
| Typ |
Naszyjnik |
| Forma |
Ozdoba z monet, paciorków i grotu, nawleczonych na sznurek |
| Materiał |
Brąz ,Kryształ górski ,Srebro |
| Kolorystyka |
Srebro z ciemną patyną ,Transparentny kryształ górski |
| Technika |
Szlifowanie kryształu ,Wycinanie i wybijanie monet z drutu ,Zwijanie w rureczki |
| Czas powstania |
XVII wiek |
| Epoka |
Barok |
| Kraj pochodzenia |
Polska |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry, sznurek współczesny |
RELATED PRODUCTS
Iwan Chlebnikow, Kovsh z głową konia, srebro, emalia, złocenie, Moskwa, 1860–1918
Kaplerz z Matką Boską Częstochowską i Orłem, Polska, XIX w.
Łyżka stołowa z inicjałem „V”, drewno, Niemcy, XIX w.
Ręcznie rzeźbiona łyżka drewniana o długości 23 cm, pochodząca z Polski, datowana na XIX wiek lub wcześniej. Czarka głęboka, wyraźnie użytkowa, ze śladami eksploatacji. Trzonek ozdobiony rytami w formie ząbkowanej linii oraz inicjałem „V”, pełniącym funkcję identyfikacji właściciela. Na końcu zachowany rzemień z przytwierdzoną starą papierową metką kolekcjonerską.
W XIX wieku w Polsce łyżki tego typu należały do podstawowych przedmiotów codziennego użytku w gospodarstwach wiejskich i pasterskich. Wykonywano je ręcznie z jednego kawałka drewna, co wpisywało się w tradycję polskiego rzemiosła ludowego, opartego na prostych, trwałych materiałach.
Egzemplarze z zachowanymi oznaczeniami należą dziś do rzadkości, dokumentując rozwój polskiej kultury materialnej i codziennych praktyk życia na wsi.
Łyżka stołowa, srebro, Wrocław, pocz. XVIII w.
Plakieta z herbem Suchekomnaty i panopliami, srebro i jedwab, Polska, XVIII w.
Owalna plakieta z kutej blachy srebrnej, z 2. połowy XVIII wieku, z wygrawerowanym herbem Suchekomnaty w tarczy otoczonej panopliami, zwieńczonej koroną oraz monogramem „P. J.”. W latach 20.–30. XIX wieku plakieta została przyszyta do ozdobnego, miękkiego podkładu tekstylnego wykonanego z naprzemiennych warstw tkanin jedwabnych w kolorze amarantowym i ecru. Tło ozdobiono ręcznym haftem wykonanym srebrnym bajorkiem, cekinami i blaszanymi aplikacjami tworzącymi kompozycje florystyczne. Na odwrocie zachowały się dwie pieczęcie lakowe.
Pierwotnie plakieta mogła pełnić funkcję sepulkralną, umieszczona na trumnie lub nad epitafium. Umieszczenie jej jedwabnej poduszeczce i opatrzenie pieczęciami wskazuje ma zapewne charakter rodzinny i sentymentalny. Panoplia przypominają kompozycje znane z ryngrafów z czasów Konfederacji Barskiej. To może wskazywać, że osoba o inicjałach "P. J." była jej uczestnikiem. O pochodzeniu obiektu wiadomo niewiele, miał być on własnością zakonnika z Wielkopolski.