Plakietka z herbami Knut i Ślepowron, srebro, Polska, XVII w.

Owalna plakietka z kutej blachy srebrnej, pokrytej grawerunkiem. Na środku dwie tarcze, umieszczone jedna na drugiej. Na mniejszej, wewnętrznej, zbliżonej kształtem do czworoboku, godło herbu Knut. Na środku prostokątnego pola pomiędzy górnymi krawędziami tarcz znajduje się godło herbu Ślepowron, z inicjałami „I–L” po bokach. Wokoło stylizowany kartusz zdobiony ornamentem wolutowym i roślinnym. Wzdłuż krawędzi plakietki pojedyncza linia ryta. W połowie wysokości przy krawędziach po jednym małym otworku, stanowiącym ślad mocowania.

Bardzo interesujący i rzadki przedmiot, który najprawdopodobniej pełnił funkcję sepulkralną. Jan Karol Dachnowski, opisując herb Knut w swoim „Herbarzu Prus Królewskich z XVII wieku” wspomina o „blaszce srebrnej do trumny przybitej, która potem nad epitafium wprawiona”. Oferowana plakietka pełniła prawdopodobnie taką samą funkcję. Herb Knut, opisany w Herbarzu Niesieckiego jako „trzy lilie, dwie podle siebie, trzecia we środku nad niemi, każda z nich ze dwóch lilji spojona, tak że prosto do góry jedna lilja wierzchem obrócona, druga na dół”, był herbem własnym rodziny Knutów, związanej z terenami Prus Królewskich. Obecność dwóch herbów na plakietce najpewniej symbolizuje unię osobistą lub małżeńską. Jeśli to drugie, to Ślepowron byłby herbem męża, a Knut – żony, z którą wiązać należy inicjały „IL”.

Bardzo rzadko spotykany przedmiot o dużej wartości kolekcjonerskiej i historycznej.