Portret epitafijny Jana Czapskiego (1699-1742), olej na blasze, Polska, lata 40. XVIII w.
20000,00 zł
Obraz o okrągłym kształcie, wykonany został w technice olejnej na kutej, wypukłej blasze miedzianej, złoconej ogniowo. Portret przedstawia mężczyznę w średnim wieku ujętego w popiersiu, en trois quarts w lewo. Owalna, pulchna twarz o wysokim czole i drugim podbródku. Na głowie biała, pudrowana peruka w loki. Strój stanowi stalowy napierśnik, spod którego wystają części odzieży, w tym biały kołnierzyk koszuli. Po prawej stronie portretu widnieje herb Leliwa w ozdobnej tarczy zwieńczonej hełmem rycerskim z pawimi piórami, na których powtórzone godło herbu Leliwa. Wokół tarczy ornament roślinny. Portret wzorowany jest na obrazie pędzla Szymona Czechowicza, namalowanym przed 1742.
Obrazy epitafijne, w odróżnieniu od trumiennych, miały z reguły kształt owalny lub okrągły. Stanowiły one element epitafiów obrazowych – pomników ku czci zmarłego lub zmarłych (np. rodziny), umieszczonych zwykle nie w miejscu pochówku, lecz w innym miejscu związanym z daną osobą, najczęściej w kościele – na ścianie lub filarze. Składały się one z właściwego epitafium, czyli płyty z napisem, oraz obrazu lub obrazów, najczęściej malowanych lub rzeźbionych, rzadziej wykonanych w innych technikach artystycznych. Epitafium obrazowe ukazuje zwykle portret zmarłego lub zmarłych, czasem w towarzystwie jego świętego patrona lub patronów.
Średnica: 30 cm
Wymiary z ramą: 43×43 cm
Sprzedane
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Jan Ansgary Czapski herbu Leliwa (ur. w 1699, zm. 7 października 1742 w Warszawie)
Jeden z największych magnatów w Prusach Królewskich. Działalność polityczną rozpoczął w 1720, kiedy wybrano go komisarzem z województwa chełmińskiego do Trybunału Skarbowego w Radomiu. Poseł ziemi ciechanowskiej na sejm 1730 r. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 na sejmie konwokacyjnym. Jako deputat z Senatu podpisał pacta conventa Augusta III Sasa w 1733 r.
Został kawalerem Orderu Orła Białego. Jako legat królewski 19 września 1734 r. odebrał hołd od miasta Torunia, złożony królowi Augustowi III. Zagwarantował wtedy, że pod panowaniem przedstawiciela dynastii saskiej Toruń oraz jego mieszkańcy nie muszą się martwić o pomyślny rozwój i prawa miejskie. Starał się dbać o interesy miast, w tym Torunia, któremu, jako szlachcic, był wręcz przychylny. Było to niemal wyjątkiem na tle znacznej ogólnej niechęci szlachty wobec wielkich miast pruskich. Czapski opiekował się także kościołem i kolegium jezuickim w Grudziądzu. O jego wsparciu świadczył chociażby fakt, że w tamtejszym kościele znajdował się jego portret, który wisiał koło portretów innych dobroczyńców i fundatorów tego jezuickiego gmachu.
W 1735 podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiej. W latach 1735–1736 pełnił funkcję marszałka Trybunału Głównego Koronnego. W 1738 został podskarbim wielkim koronnym. Rozpoczął działania mające na celu zwiększenie liczby wojska Rzeczypospolitej. Zbudował pałac w Gzinie oraz rozbudował pałac w Nowej Wsi Szlacheckiej. W 1736 nabył od Piotra Riaucoura pałac w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu, znany dziś jako Pałac Czapskich. Zmarł w Warszawie, pochowano go w Łąkach Bratiańskich, zaś serce w kościele reformatów w stolicy.
Herb Leliwa
Herb Leliwa to jeden z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich herbów szlacheckich, używany przez wiele rodów, w tym rodzinę Czapskich. Przedstawia złotą sześciopromienną gwiazdę nad złotym półksiężycem na błękitnym tle, a w klejnocie nad hełmem powtarza się ten sam motyw. Symbolika herbu bywa interpretowana jako znak harmonii, światła i rycerskich cnót, a jego początki sięgają średniowiecza.
| Waga | 1,5 kg |
|---|---|
| Wymiary | 43 × 43 cm |
| Typ |
Obraz epitafijny |
| Forma |
Portret |
| Materiał |
Olej na blasze miedzianej, złoconej |
| Kolorystyka |
Beżowo-szary ,Czerwień ,Złoty |
| Czas powstania |
lata 40. XVIII wieku |
| Epoka |
Barok |
| Kraj pochodzenia |
Polska |
| Autor |
Nieznany |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry |
RELATED PRODUCTS
Czarka, srebro, Polska (?), XVII-XVIII w.
Fragment karty z antyfonarza z iluminowanym inicjałem, pergamin, Europa, XV w.
Plakieta z herbem Suchekomnaty i panopliami, srebro i jedwab, Polska, XVIII w.
Owalna plakieta z kutej blachy srebrnej, z 2. połowy XVIII wieku, z wygrawerowanym herbem Suchekomnaty w tarczy otoczonej panopliami, zwieńczonej koroną oraz monogramem „P. J.”. W latach 20.–30. XIX wieku plakieta została przyszyta do ozdobnego, miękkiego podkładu tekstylnego wykonanego z naprzemiennych warstw tkanin jedwabnych w kolorze amarantowym i ecru. Tło ozdobiono ręcznym haftem wykonanym srebrnym bajorkiem, cekinami i blaszanymi aplikacjami tworzącymi kompozycje florystyczne. Na odwrocie zachowały się dwie pieczęcie lakowe.
Pierwotnie plakieta mogła pełnić funkcję sepulkralną, umieszczona na trumnie lub nad epitafium. Umieszczenie jej jedwabnej poduszeczce i opatrzenie pieczęciami wskazuje ma zapewne charakter rodzinny i sentymentalny. Panoplia przypominają kompozycje znane z ryngrafów z czasów Konfederacji Barskiej. To może wskazywać, że osoba o inicjałach "P. J." była jej uczestnikiem. O pochodzeniu obiektu wiadomo niewiele, miał być on własnością zakonnika z Wielkopolski.