Zapinka do szat, srebro złocone, Polska, XVII w.
800,00 zł
Ozdobna zapinka ze złoconego srebra, złożona z dwóch okrągłych tarczek połączonych kółkiem, do którego przymocowane są łańcuszki. Obecnie tarczki połączone są na stałe; możliwe, że jest to modyfikacja z epoki. Pierwotnie mogły być rozłączne, a łańcuszki pełniły funkcję ozdobną.
Każda tarczka składa się z gładkiego podkładu, przykrytego ażurową nakładką, zdobioną ornamentem rocaille oraz obwódką z drobnych kreseczek. Spodnia tarczka ma podobną obwódkę z kreseczek, a przy zewnętrznej krawędzi dodatkowo pas dekoracyjny w postaci wklęsłych kropeczek, tworzących dookolny ornament. Na środku każdej tarczki znajduje się zgniecione uszko, element ten pełni funkcję konstrukcyjną, łącząc ażurową nakładkę z podkładem.
Na odwrociu obu tarczek umieszczone są elementy umożliwiające ich mocowanie do odzieży. Po jednej stronie każdej tarczki znajdują się zaczepy połączone wspólnym kółkiem, po przeciwnej stronie zaś pojedyncze elementy mocujące; w jednej z tarczek zachowane jest przy nich wolne kółeczko.
Forma jednoznacznie wskazuje na funkcję zapięcia do płaszcza, kaftana lub innego rodzaju szaty. Zapinki tego typu są dobrze znane z ikonografii XVII wieku i występują na portretach szlachty oraz zamożnego mieszczaństwa.
1 w magazynie
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
| Waga | 0,010 kg |
|---|---|
| Wymiary | 3 × 6 × 1 cm |
| Typ |
Zapinka do stroju |
| Forma |
Złączone dwie okrągłe tarczki |
| Materiał |
Srebro złocone |
| Kolorystyka |
Srebrny ,Złoty |
| Technika |
Kucie ,Rytowanie ,Złocenie |
| Czas powstania |
XVII wiek |
| Epoka |
Barok |
| Kraj pochodzenia |
Polska |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry |
RELATED PRODUCTS
Klamra do pasa przeworskiego, srebro złocone, Polska, XVII w.
Łyżka stołowa z inicjałem „V”, drewno, Niemcy, XIX w.
Ręcznie rzeźbiona łyżka drewniana o długości 23 cm, pochodząca z Polski, datowana na XIX wiek lub wcześniej. Czarka głęboka, wyraźnie użytkowa, ze śladami eksploatacji. Trzonek ozdobiony rytami w formie ząbkowanej linii oraz inicjałem „V”, pełniącym funkcję identyfikacji właściciela. Na końcu zachowany rzemień z przytwierdzoną starą papierową metką kolekcjonerską.
W XIX wieku w Polsce łyżki tego typu należały do podstawowych przedmiotów codziennego użytku w gospodarstwach wiejskich i pasterskich. Wykonywano je ręcznie z jednego kawałka drewna, co wpisywało się w tradycję polskiego rzemiosła ludowego, opartego na prostych, trwałych materiałach.
Egzemplarze z zachowanymi oznaczeniami należą dziś do rzadkości, dokumentując rozwój polskiej kultury materialnej i codziennych praktyk życia na wsi.
Łyżka stołowa, srebro, Polska, ok. 1650
Nadziak / obuch, żelazo, brąz, drewno, Polska, XVII – XVIII w.
Głowica (żeleźce) wykuta z wysokowęglowej stali, z jednej strony zakończona młotkiem (obuchem) o czworobocznym przekroju poprzecznym oraz wyraźnie wypukłym kołnierzu. Taki kształt niwelował ryzyko ześlizgnięcia się broni z obłych powierzchni pancerzy (np. kirysów czy szyszaków) i skupiał całą energię uderzenia w jednym punkcie. Z drugiej strony żeleźce zapotarzone w dziób (kolec), masywny, wygięty łukowato ku dołowi, o grubym i szerokim profilu u nasady.
Unikalną cechą obiektu jest zdobienie żeleźca – niezwykle rzadko spotykane w przypadku polskiej broni stricte bojowej, zazwyczaj pozbawionej ornamentów. Dekorację stanowią pionowe pasy z mosiądzu, precyzyjnie wklepane (tauszowane) w rowki wycięte w stali. Na dziobie umieszczono pas biegnący równolegle do krawędzi, na którym znajduje się grawerunek przypominający motyw wici roślinnej.
Na spodzie żeleźca, w pobliżu obsady trzonka, wybity jest ciąg znaków (gmerków kowalskich/cyfr), będący prawdopodobnie podpisem cechowego mistrza płatnerskiego lub numerem ewidencyjnym dawnej zbrojowni magnackiej.
Trzonek wykonany z twardego drewna, osadzony w głowicy za pomocą mosiężnych tulei amortyzujących i okuty blachą brązową, scalaną lutem twardym na bazie miedzi. Przestrzeń pomiędzy okuciami obciągnięta została czarną skórą. Dolna część styliska zakończona jest metalowym okuciem z otworem przelotowym pod bączek/pierścień. Służył on do przewlekania rzemiennej pętli (temblaka) zakładanej na nadgarstek husarza, chroniącej przed zgubieniem broni w szarży.
Masa wynosząca 1325 gramów przy niemal 80-centymetrowym stylisku jednoznacznie definiuje ten egzemplarz jako bojową broń zaczepną jazdy narodowego autoramentu (husaria, pancerni), a nie lekką, cywilną laskę spacerową. Nadziaki o tak potężnych parametrach były przewożone przy siodle końskim (najczęściej pod prawym udem jeźdźca) i stanowiły kluczowy argument w starciu z ciężkozbrojnym przeciwnikiem (np. rajtarią), gdzie tradycyjna szabla okazywała się bezskuteczna wobec płytowych pancerzy.
W XVIII wieku broń przeszła profesjonalne przeoprawienie.
Długość całkowita (styliska): 78,5 cm. Długość głowicy (młotka): 17,5 cm