Śmierć Kleopatry, olej na płótnie, Włochy, XVII-XVIII w.
8000,00 zł
Obraz przedstawia Kleopatrę w chwili samobójstwa, ukazaną w półpostaci, w czerwonej, rozpiętej sukni z odsłoniętym biustem oraz wężem trzymanym przy piersi – jedynym atrybutem pozwalającym na jednoznaczną identyfikację sceny. Kobieta o alabastrowej cerze, uniesionej głowie i wzroku skierowanym ku górze została ujęta na neutralnym, ciemnobrązowym tle, zgodnie z tradycją szkoły bolońskiej. Miękki światłocień, idealizowany typ urody oraz spokojna ekspresja wskazują na wpływy malarstwa wywodzącego się z kręgu Guido Reniego i jego kontynuatorów. W lewym dolnym rogu widoczny jest końcowy fragment sygnatury „…epolo” lub „…epelo”, co wskazuje na włoskie pochodzenie artysty. Analiza stylu i sposobu ujęcia postaci pozwala datować dzieło na XVII-XVIII wiek, z prawdopodobnym miejscem powstania w Emilii-Romania (Włochy). Obraz oprawiony jest w barokową ramę rzeźbioną w drewnie i pomalowaną na złoto.
1 w magazynie
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Kontekst historyczny
Po ostatecznej klęsce z Rzymianami Marek Antoniusz, błędnie sądząc, że Kleopatra już nie żyje, zdecydował się odebrać sobie życie i przebił się mieczem. Mimo ciężkiej rany żył jeszcze i, jak podaje Plutarch, został przeniesiony do mauzoleum królowej, gdzie zmarł w jej obecności po krótkim pożegnaniu. W obliczu jego śmierci i własnego nieuchronnego upokorzenia Kleopatra również wybrała samobójstwo, pozwalając ukąsić się przez jadowitego węża, aby zachować królewską godność i kontrolę nad swoim losem.
Walory artystyczne
Obraz reprezentuje tradycję szkoły bolońskiej (Emilia-Romania), jednego z najważniejszych ośrodków malarstwa włoskiego XVII i XVIII wieku, wywodzącej się z kręgu Guido Reniego i kontynuowanej przez artystów takich jak Cesare i Benedetto Gennari, Elisabetta Sirani, Donato Creti czy Domenico Maria Canuti. Dla tego środowiska charakterystyczne są idealizowana, jasna cera modeli, miękko prowadzony światłocień, spokojna ekspresja oraz eleganckie ujęcia półpostaci — elementy wyraźnie obecne również w przedstawieniu śmierci Kleopatry. Motyw ten, oparty na rozpowszechnionym przez Reniego wzorze kompozycyjnym, był często podejmowany przez bolońskich uczniów i naśladowców w XVIII wieku. Zestaw cech formalnych, takich jak neutralne tło, subtelny modelunek i ikonografia pozbawiona insygniów królewskich, pozwala wiązać obraz z Emilią/Bolonią i datować go na okres około 1700–1760, w kręgu późnych kontynuatorów reniowskiej estetyki.
Wartość kolekcjonerska
Na polskim rynku sztuki przedstawienia Kleopatry inspirowane szkołą bolońską pojawiają się wyjątkowo rzadko. Kompozycje utrzymane w tej tradycji, z charakterystycznym motywem węża przy piersi, należą do trudno dostępnych przykładów malarstwa barokowego w Polsce. Ograniczona podaż oraz rozpoznawalny, atrakcyjny ikonograficznie temat sprawiają, że obrazy tego rodzaju mają wysoką wartość kolekcjonerską i są poszukiwane przez miłośników sztuki dawnej.
Zastosowanie
Obraz o tak wyrazistej, barokowej stylistyce znakomicie sprawdzi się w klasycznych, eleganckich wnętrzach. Dzięki nastrojowej palecie barw oraz czytelnej, skupionej na postaci kompozycji może stanowić efektowny akcent dekoracyjny w przestrzeniach reprezentacyjnych, takich jak salon, gabinet czy biblioteka. Jego estetyka sprawia, że dobrze komponuje się także z aranżacjami eklektycznymi oraz wnętrzami łączącymi elementy nowoczesne z klasycznymi. Idealnie uzupełni kolekcję sztuki dawnej, zwłaszcza związaną z malarstwem włoskim i ikonografią antyczną.
Sposób przedstawienia węża
Głowa węża przypomina tu raczej głowę małego gryzonia, z wyraźnie zaznaczonymi „uszami”, co dobrze ilustruje charakterystyczną dla renesansu i baroku swobodę w przedstawianiu zwierząt. Artyści często opierali się na wyobrażeniach lub opisach, nie mając bezpośredniej styczności z ich rzeczywistym wyglądem, dlatego podobne uproszczenia i anatomiczne nieścisłości pojawiały się w ikonografii tamtego okresu.
| Waga | 2,15 kg |
|---|---|
| Wymiary | 25 × 30 cm |
| Typ |
Obraz |
| Forma |
Portret kobiety |
| Kolorystyka |
Brązowy ,Cielisty ,Czerwony ,Złoty |
| Technika |
Olej na płótnie |
| Czas powstania |
XVII–XVIII w. |
| Epoka |
Barok |
| Kraj pochodzenia |
Włochy |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry, po konserwacji |
RELATED PRODUCTS
Jan Baptysta Lambrechts (1680 – po 1731), Scena rodzajowa w karczmie, olej na desce, ok. poł. XVIII w.
Nathan Gutman (1914 Warszawa – 1990 Paryż), Akt kobiecy, olej na tekturze, Paryż (?)
Stanisław Dębicki (1866 – 1924), Portret myśliwego z dubeltówką, akwarela na papierze