Czaszka na czworobocznej konsoli, drewno, Niemcy (?), XVIII, XIX w.
630,00 zł
Realistyczne przedstawienie czaszki ludzkiej, osadzonej na konsoli o przekroju trapezowatym, zwężającej się ku dołowi. Konsolę zdobi ornament geometryczny z prostych żłobków. Na odwrocie umieszczono drucik umożliwiający zawieszenie rzeźby na ścianie. Czaszka wykonana została z innego gatunku drewna, niż konsola, i niewątpliwie jest od niej starsza. Jej datowanie przypada zapewne na wiek XVIII, kiedy rzeźby przedstawiające miniatury czaszek symbolizujących “memento mori” były szczególnie rozpowszechnione. Nie można przy tym wykluczć, że nie stanowiła one odrębnej całości, lecz była elementem jakiegoś przedstawienia, np. umieszczona u podstawy krucyfiksu.
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Symbolika
Motyw czaszki to najbardziej klasyczny symbol przemijania i śmierci określany łacińskim wyrażeniem memento mori, (“pamiętaj o śmierci”, “pamiętaj, że umrzesz”). Miał skłaniać do refleksji nad sensem istnienia i wartością życia. Był on szczególnie popularny w sztuce baroku.
Kontekst historyczny
W epoce baroku rzeźby typu memento mori były popularne zarówno w sztuce religijnej. Ich obecność w domowych ołtarzykach, wnętrzach sakralnych, ale także w zbiorach typu wunderkammer odzwierciedlała potrzeby duchowe i egzystencjalne epoki. Czaszki przedstawiano jako przestrogi, obiekty kontemplacji, a niekiedy jako talizmany ochronne w praktykach ludowego okultyzmu. W kulturze Europy Środkowo-Wschodniej obecność takich rzeźb wiąże się również z tradycjami obrzędowymi i refleksją nad miejscem człowieka wobec sacrum i śmierci.
Wartość kolekcjonerska
Obiekt reprezentuje ciekawy przykład cechowej snycerki z XVIII wieku. Ze względu na realizm przedstawienia i bardzo dobry stan zachowania rzeźby, stanowi ona interesującą pozycję zarówno dla kolekcjonerów, jak i miłośników niecodziennych przedmiotów z dawnych epok. Rzeźba sprawdzi się znakomicie jako osobliwy element wystroju wnętrz.
Walory estetyczne
Pomimo niewielkich rozmiarów, rzeźba cechuje się dużą szczegółowością i starannym wykończeniem, dobrze zachowanymi proporcjami anatomicznymi. Uroku dodaje jej kolor patyny.
Zastosowanie
Rzeźba nadaje się do ekspozycji ściennej. Idealna do gabinetów osobliwości, lub ze względu na swoją niewielką formę jako osobliwa dekoracja wnętrza. Może być również wykorzystana w scenografii, ekspozycjach muzealnych, przestrzeniach edukacyjnych lub jako inspiracja w projektach artystycznych.
| Typ |
Rzeźba memento mori |
|---|---|
| Materiał |
Drewno z naturalną patyną |
| Technika |
Ręczna snycerka |
| Kraj pochodzenia |
Europa Środkowa |
| Epoka |
Barok |
RELATED PRODUCTS
Fragment dzwonu z cerkwi garnizonowej w Zamościu, brąz, Polska, 1915.
Pamiątkowy fragment dzwonu cerkiewnego (tzw. Kriegsandenken / Grabenschmuck) nieregularny odłamek z płaszcza z brązu o wyraźnych, ostrych krawędziach, typowych dla mechanicznego przełomu.
Na zewnętrznej ścianie brązu zachował się fragment bogatej, plastycznej dekoracji reliefowej w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Przedstawia on wyraziste popiersie/twarz brodatego świętego w dostojnym, ceremonialnym nakryciu głowy (mitra biskupia lub wschodnia korona książęca). Cechy anatomiczne postaci oraz detale szat wskazują na wysoki kunszt rzeźbiarski carskiej manufaktury. Najprawdopodobniej jest to wizerunek św. Mikołaja Cudotwórcy lub św. księcia Włodzimierza. Ponad głową postaci widoczny jest zarys dekoracyjnego fryzu (ornament roślinny lub skrzydła cherubina).
Do odłamka przymocowano za pomocą dwóch nitów prostokątną metalową blaszkę z wygrawerowanym, niemieckojęzycznym napisem wykonanym ozdobną kursywą:
a. d. Zarenglocke d. Garnison Kirche Don Kosaken Zamosc, 27.8.1915
Para czaszek połączonych potylicami, drewno, Niemcy, 1635
Plakieta z herbem Suchekomnaty i panopliami, srebro i jedwab, Polska, XVIII w.
Owalna plakieta z kutej blachy srebrnej, z 2. połowy XVIII wieku, z wygrawerowanym herbem Suchekomnaty w tarczy otoczonej panopliami, zwieńczonej koroną oraz monogramem „P. J.”. W latach 20.–30. XIX wieku plakieta została przyszyta do ozdobnego, miękkiego podkładu tekstylnego wykonanego z naprzemiennych warstw tkanin jedwabnych w kolorze amarantowym i ecru. Tło ozdobiono ręcznym haftem wykonanym srebrnym bajorkiem, cekinami i blaszanymi aplikacjami tworzącymi kompozycje florystyczne. Na odwrocie zachowały się dwie pieczęcie lakowe.
Pierwotnie plakieta mogła pełnić funkcję sepulkralną, umieszczona na trumnie lub nad epitafium. Umieszczenie jej jedwabnej poduszeczce i opatrzenie pieczęciami wskazuje ma zapewne charakter rodzinny i sentymentalny. Panoplia przypominają kompozycje znane z ryngrafów z czasów Konfederacji Barskiej. To może wskazywać, że osoba o inicjałach "P. J." była jej uczestnikiem. O pochodzeniu obiektu wiadomo niewiele, miał być on własnością zakonnika z Wielkopolski.Ryngraf patriotyczno-dewocyjny, miedź srebrzona, malowana, Polska, ok. 1768–1772 r.
Wyjątkowej klasy, dwustronny ryngraf żołnierski z czasów Konfederacji Barskiej (1768–1772 r. ) wykonany w formie tarczy amazonek (półksiężycowaty kształt z podwyższonymi i zaokrąglonymi rogami, tzw. „rogami bawolimi”).
W górnych rogach (rogach bawolich) wycięto dwa okrągłe otwory, wokół których widoczna jest stara patyna oraz ślady tlenków miedzi. Służyły one pierwotnie do przewleczenia sznura, taśmy lub rzemienia, umożliwiającego zawieszenie ryngrafu na piersiach (na pancerzu lub kontuszu).
Krawędzie tarczy na całym jej obwodzie zostały starannie zawinięte do tyłu (na stronę rewersu). Felcowanie nie tylko zabezpieczało brzegi przed uszkodzeniem odzienia, ale przede wszystkim znacząco usztywniało i wzmacniało konstrukcję wykonaną z grubej, kutej blachy miedzianej. Sposób tego wykończenia nosi wyraźne ślady ręcznej obróbki młotkiem.