Czaszka na czworobocznej konsoli, drewno, Niemcy (?), XVIII, XIX w.
630,00 zł
Realistyczne przedstawienie czaszki ludzkiej, osadzonej na konsoli o przekroju trapezowatym, zwężającej się ku dołowi. Konsolę zdobi ornament geometryczny z prostych żłobków. Na odwrocie umieszczono drucik umożliwiający zawieszenie rzeźby na ścianie. Czaszka wykonana została z innego gatunku drewna, niż konsola, i niewątpliwie jest od niej starsza. Jej datowanie przypada zapewne na wiek XVIII, kiedy rzeźby przedstawiające miniatury czaszek symbolizujących “memento mori” były szczególnie rozpowszechnione. Nie można przy tym wykluczć, że nie stanowiła one odrębnej całości, lecz była elementem jakiegoś przedstawienia, np. umieszczona u podstawy krucyfiksu.
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Symbolika
Motyw czaszki to najbardziej klasyczny symbol przemijania i śmierci określany łacińskim wyrażeniem memento mori, (“pamiętaj o śmierci”, “pamiętaj, że umrzesz”). Miał skłaniać do refleksji nad sensem istnienia i wartością życia. Był on szczególnie popularny w sztuce baroku.
Kontekst historyczny
W epoce baroku rzeźby typu memento mori były popularne zarówno w sztuce religijnej. Ich obecność w domowych ołtarzykach, wnętrzach sakralnych, ale także w zbiorach typu wunderkammer odzwierciedlała potrzeby duchowe i egzystencjalne epoki. Czaszki przedstawiano jako przestrogi, obiekty kontemplacji, a niekiedy jako talizmany ochronne w praktykach ludowego okultyzmu. W kulturze Europy Środkowo-Wschodniej obecność takich rzeźb wiąże się również z tradycjami obrzędowymi i refleksją nad miejscem człowieka wobec sacrum i śmierci.
Wartość kolekcjonerska
Obiekt reprezentuje ciekawy przykład cechowej snycerki z XVIII wieku. Ze względu na realizm przedstawienia i bardzo dobry stan zachowania rzeźby, stanowi ona interesującą pozycję zarówno dla kolekcjonerów, jak i miłośników niecodziennych przedmiotów z dawnych epok. Rzeźba sprawdzi się znakomicie jako osobliwy element wystroju wnętrz.
Walory estetyczne
Pomimo niewielkich rozmiarów, rzeźba cechuje się dużą szczegółowością i starannym wykończeniem, dobrze zachowanymi proporcjami anatomicznymi. Uroku dodaje jej kolor patyny.
Zastosowanie
Rzeźba nadaje się do ekspozycji ściennej. Idealna do gabinetów osobliwości, lub ze względu na swoją niewielką formę jako osobliwa dekoracja wnętrza. Może być również wykorzystana w scenografii, ekspozycjach muzealnych, przestrzeniach edukacyjnych lub jako inspiracja w projektach artystycznych.
| Typ |
Rzeźba memento mori |
|---|---|
| Materiał |
Drewno z naturalną patyną |
| Technika |
Ręczna snycerka |
| Kraj pochodzenia |
Europa Środkowa |
| Epoka |
Barok |
RELATED PRODUCTS
Czaszka (Memento Mori), marmur, Włochy, XVIII-XIX wiek
Elegancka, dekoracyjna czaszka wykonana z naturalnego, szarego marmuru, utrzymana w realistycznej stylistyce: wyraźnie uformowano oczodoły, linie szwów czaszkowych i łuki jarzmowe. Wybrakowane uzębienie nawiązuje do koncepcji Vanitas.
Cechą charakterystyczną kamienia użytego do wykonania rzeźby jest nieregularne żyłkowanie w odcieniach beżu, kremu i szarości, co nadaje mu niepowtarzalny charakter. Powierzchnia jest wypolerowana, z naturalnymi przebarwieniami i drobnymi śladami wynikającymi z właściwości materiału, co podkreśla autentyczność i szlachetność marmuru. Czaszka od spodu zaopatrzona jest w ołowiany trzpień, osadzony na minimalistycznej, współczesnej podstawie w kolorze czarnym, która eksponuje rzeźbę i nadaje jej muzealny charakter.
Przedmiot idealny dla kolekcjonerów osobliwości, miłośników sztuki Vanitas – Memento Mori, gabinetów osobliwości oraz jako wyrazisty element wystroju wnętrz w stylu klasycznym, industrialnym lub eklektycznym. Obiekt o silnym wyrazie estetycznym i symbolicznym, obok którego trudno przejść obojętnie.
Nadziak / obuch, żelazo, brąz, drewno, Polska, XVII – XVIII w.
Głowica (żeleźce) wykuta z wysokowęglowej stali, z jednej strony zakończona młotkiem (obuchem) o czworobocznym przekroju poprzecznym oraz wyraźnie wypukłym kołnierzu. Taki kształt niwelował ryzyko ześlizgnięcia się broni z obłych powierzchni pancerzy (np. kirysów czy szyszaków) i skupiał całą energię uderzenia w jednym punkcie. Z drugiej strony żeleźce zapotarzone w dziób (kolec), masywny, wygięty łukowato ku dołowi, o grubym i szerokim profilu u nasady.
Unikalną cechą obiektu jest zdobienie żeleźca – niezwykle rzadko spotykane w przypadku polskiej broni stricte bojowej, zazwyczaj pozbawionej ornamentów. Dekorację stanowią pionowe pasy z mosiądzu, precyzyjnie wklepane (tauszowane) w rowki wycięte w stali. Na dziobie umieszczono pas biegnący równolegle do krawędzi, na którym znajduje się grawerunek przypominający motyw wici roślinnej.
Na spodzie żeleźca, w pobliżu obsady trzonka, wybity jest ciąg znaków (gmerków kowalskich/cyfr), będący prawdopodobnie podpisem cechowego mistrza płatnerskiego lub numerem ewidencyjnym dawnej zbrojowni magnackiej.
Trzonek wykonany z twardego drewna, osadzony w głowicy za pomocą mosiężnych tulei amortyzujących i okuty blachą brązową, scalaną lutem twardym na bazie miedzi. Przestrzeń pomiędzy okuciami obciągnięta została czarną skórą. Dolna część styliska zakończona jest metalowym okuciem z otworem przelotowym pod bączek/pierścień. Służył on do przewlekania rzemiennej pętli (temblaka) zakładanej na nadgarstek husarza, chroniącej przed zgubieniem broni w szarży.
Masa wynosząca 1325 gramów przy niemal 80-centymetrowym stylisku jednoznacznie definiuje ten egzemplarz jako bojową broń zaczepną jazdy narodowego autoramentu (husaria, pancerni), a nie lekką, cywilną laskę spacerową. Nadziaki o tak potężnych parametrach były przewożone przy siodle końskim (najczęściej pod prawym udem jeźdźca) i stanowiły kluczowy argument w starciu z ciężkozbrojnym przeciwnikiem (np. rajtarią), gdzie tradycyjna szabla okazywała się bezskuteczna wobec płytowych pancerzy.
W XVIII wieku broń przeszła profesjonalne przeoprawienie.
Długość całkowita (styliska): 78,5 cm. Długość głowicy (młotka): 17,5 cm
Plakietka z herbami Knut i Ślepowron, srebro, Polska, XVII w.
Podstawa krucyfiksu w formie czaszki zwieńczonej stylizowanym pniem drzewa, drewno, Niemcy (?), XVIII–XIX w.