Głowa Aniołka (Putta), drewno lipowe złocone, Polska, 1. poł. XVIII w.

Barokowa rzeźba przedstawiająca główkę uskrzydlonego anioła (putta). Obiekt, datowany na pierwszą połowę XVIII wieku, stanowi doskonały przykład dawnego snycerstwa sakralnego. Stylistyka „pucołowatej” twarzy, głęboko rzeźbione, niemal graficzne loki oraz sposób opracowania skrzydeł są bardzo zbliżone do dzieł wybitnych śląskich rzeźbiarzy, takich jak Johann Georg Urbansky czy warsztat Matthäusa Knotego. Rzeźba jest lekko wygięta co oznacza, że była projektowana do montażu na zaokrąglonej strukturze, np. na kolumnie ołtarzowej, gzymsie lub krągłości prospektu organowego. Wyryta na odwrocie cyfra „6” jest typowym oznaczeniem montażowym. Potwierdza to, że aniołek był częścią dużej, wieloelementowej realizacji, przy której rzemieślnicy numerowali części, aby wiedzieć, gdzie je zamontować. Rzeźba o wysokich walorach warsztatowych, datowana na lata 1720–1740. Reprezentuje ona nurt baroku północno-środkowoeuropejskiego, wykazując cechy charakterystyczne dla pogranicza Śląska oraz Małopolski. Zachowana w stanie oryginalnym. Widoczna naturalna patyna czasu, ubytki drewna na skrzydłach oraz warstwy malarskiej i złocenia, które dodają rzeźbie charakteru i potwierdzają jej wiek. Drewno jest zdrowe, z widocznymi śladami dawnych narzędzi snycerskich.