Singa Bersayap, drewno, Bali (Indonezja), I poł. XX w.

Rzeźba przedstawia mitycznego uskrzydlonego lwa (Singa), który w kulturze i ikonografii Bali stanowi zakorzeniony w tradycji hinduistyczno-buddyjskiej symbol suwerenności, potęgi oraz ochrony przed złymi mocami. Stwór ukazany jest w dynamicznej, siedzącej pozie obronnej. Jedną przednią łapę opiera o podłoże, drugą ma podwiniętą i uniesioną przy tułowiu. Z przodu rzeźby, tuż obok lewej kończyny, widoczny jest ułamany, pionowy fragment trudny do jednoznacznej identyfikacji, prawdopodobnie stylizowany element roślinny.

Singa charakteryzuje się ekspresyjną, groźną mimiką: wyłupiastymi oczami, rozwartą paszczą z widocznymi kłami i wysuniętym językiem oraz bogato rzeźbioną grzywą. Po bokach korpusu znajdują się uniesione, reliefowe skrzydła o dekoracyjnym układzie piór. Całość osadzona jest na zintegrowanej z korpusem, ciosanej podstawie. Rzeźba została wykonana w całości z jednego kawałka drewna. Na plecach lwa, tuż nad podstawą, znajduje się kwadratowy otwór montażowy (wpust). Służył on do osadzania okazałego ogona (zazwyczaj rzeźbionego z osobnego elementu drewna ze względu na jego dynamiczny, strzelisty kształt), który się nie zachował.