Zapinka do szat, srebro złocone, Polska, XVII w.

Ozdobna zapinka ze złoconego srebra, złożona z dwóch okrągłych tarczek połączonych kółkiem, do którego przymocowane są łańcuszki. Obecnie tarczki połączone są na stałe; możliwe, że jest to modyfikacja z epoki. Pierwotnie mogły być rozłączne, a łańcuszki pełniły funkcję ozdobną.

Każda tarczka składa się z gładkiego podkładu, przykrytego ażurową nakładką, zdobioną ornamentem rocaille oraz obwódką z drobnych kreseczek. Spodnia tarczka ma podobną obwódkę z kreseczek, a przy zewnętrznej krawędzi dodatkowo pas dekoracyjny w postaci wklęsłych kropeczek, tworzących dookolny ornament. Na środku każdej tarczki znajduje się zgniecione uszko, element ten pełni funkcję konstrukcyjną, łącząc ażurową nakładkę z podkładem.

Na odwrociu obu tarczek umieszczone są elementy umożliwiające ich mocowanie do odzieży. Po jednej stronie każdej tarczki znajdują się zaczepy połączone wspólnym kółkiem, po przeciwnej stronie zaś pojedyncze elementy mocujące; w jednej z tarczek zachowane jest przy nich wolne kółeczko.

Forma jednoznacznie wskazuje na funkcję zapięcia do płaszcza, kaftana lub innego rodzaju szaty. Zapinki tego typu są dobrze znane z ikonografii XVII wieku i występują na portretach szlachty oraz zamożnego mieszczaństwa.