Bitwa pod Mohaczem, olej na płótnie, Kraków, 1886
30000,00 zł
Obraz przedstawia scenę bitwy pod Mohaczem z 1526 roku, ukazując moment gwałtownego starcia wojsk chrześcijańskich z armią osmańską. Kompozycja ma charakter wielofiguralnej sceny bitewnej, skoncentrowanej na dynamicznej walce jazdy i piechoty, z wyraźnym akcentem położonym na chaos i dramatyzm pola bitwy. Artysta operuje zwartą, gęsto zaludnioną kompozycją, w której sylwetki walczących ludzi i koni wypełniają niemal całą powierzchnię płótna. Praca została wykonana w technice oleju na płótnie (dublowanym) i jest sygnowana w lewym dolnym rogu: „Kraków 1886”.
1 w magazynie
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Najważniejsza cecha
Kompozycja obrazu została oparta na dramatycznym przedstawieniu momentu załamania szeregów wojsk chrześcijańskich, uosabiane przez postać śmiertelnie ranionego, starszego wiekiem dowódcy, identyfikowanego najpewniej jako Pál Tomori lub Lenart Gnoiński. Centralna scena nie ma charakteru triumfalnego, lecz ukazuje bitwę jako gwałtowne, niszczące starcie, w którym giną zarówno dowódcy, jak i szeregowi żołnierze. Kompozycja akcentuje chaos i dramaturgię wydarzeń pola bitwy, w sposób typowy dla realistycznych ujęć malarstwa historycznego drugiej połowy XIX wieku.
Kontekst historyczny
Bitwa pod Mohaczem była jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w dziejach Europy Środkowej, kończąc okres niezależności Królestwa Węgier. W starciu poległ król Ludwik Jagiellończyk oraz wielu najwyższych dostojników świeckich i kościelnych, m.in. arcybiskupi Esztergomu i Kalocsy oraz biskupi Varadu, Győr, Csanádu i Peczu. Szczególne znaczenie miała obecność polskiej chorągwi, liczącej około 1500 ludzi, wysłanej przez króla Zygmunta I Starego.
Obraz powstał na podstawie kompozycji „Bitwa pod Mohaczem” autorstwa Fritza L’Allemanda (1812-1866), jednak krakowska wersja znacząco przetwarza pierwowzór. Zmieniono perspektywę, rozszerzono plan boczny oraz wydobyto liczne detale drugiego i trzeciego planu, ukryte w oryginale w głębokim cieniu.
Wartość kolekcjonerska
Polskie malarstwo historyczne XIX wieku odegrało istotną rolę w kształtowaniu świadomości narodowej w okresie zaborów, pełniąc funkcję nośnika pamięci historycznej i symbolicznego komentarza do dziejów Polski i Europy Środkowej. Obrazy o tej tematyce, tworzone w drugiej połowie XIX wieku, łączyły walory artystyczne z czytelnym przekazem ideowym, co czyniło je szczególnie ważnymi dla ówczesnych odbiorców.
Prezentowane dzieło wpisuje się w ten nurt jako przykład dojrzałego malarstwa historycznego o wysokim poziomie warsztatowym, nawiązującego zarówno do akademickich wzorców austriackich, jak i do tradycji krakowskiej szkoły malarstwa skupionej wokół Jana Matejki. Rzadko podejmowany w polskim malarstwie temat bitwy pod Mohaczem, a także prawdopodobne autorstwo kogoś z kręgu uczniów Matejki, dodatkowo podnoszą atrakcyjność obrazu z punktu widzenia kolekcjonerskiego.
Walory estetyczne lub artystyczne
Na szczególną uwagę zasługuje świadoma rezygnacja z żywej, kontrastowej kolorystyki charakterystycznej dla pierwowzoru L’Allemanda. Autor krakowskiej wersji zastosował zgaszoną paletę barw, opartą na szarościach, brunatach i ochrach, co nadaje kompozycji jednolitą, stonowaną tonację. Równie istotne jest umiejętne prowadzenie wielofiguralnej kompozycji, przywodzące na myśl monumentalne realizacje Jana Matejki, zwłaszcza „Bitwę pod Grunwaldem”.
Autor krakowskiej wersji „Bitwy pod Mohaczem” niewątpliwie inspirował się obrazami Matejki. Pośród malarzy krakowskich, wśród których można doszukiwać się autora obrazu, na plan pierwszy wysuwa się postać Bronisława Abramowicza (1837–1912). Był on nie tylko uczniem Matejki, ale sam tworzył w nurcie realizmu, malując – między innymi – sceny historyczne. Na najbardziej znanej z nich – „Uczcie u Wierzynka” – z 1876 r. widoczne są pewne podobieństwa warsztatowe łączące obydwie prace, są to np. częste stosowanie różnych odcieni koloru amarantowego, czy też sposób przedstawienia twarzy niektórych postaci. Co przy tym istotne, zanim Abramowicz na stałe osiadł w Krakowie, studiował malarstwo w akademiach sztuk pięknych w Monachium i w Wiedniu, gdzie mógł zetknąć się z mało znanym obrazem Fritza L’Allemanda, ukazującym bitwę pod Mohaczem.
Dbałość o detale, realistyczne oddanie anatomii koni oraz zróżnicowanie postaci drugoplanowych świadczą o wysokich kompetencjach warsztatowych autora.
| Wymiary | 50,5 × 69 cm |
|---|---|
| Forma |
Scena bitewna |
| Kolorystyka |
Brązy ,Czerwień ,Ochry ,Szarości ,Zielenie |
| Technika |
Olej na płótnie |
| Czas powstania |
1886 r. |
| Epoka |
Pozytywizm |
| Kraj pochodzenia |
Polska |
| Autor |
Bronisław Abramowicz (1837–1912) (?) |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry |
RELATED PRODUCTS
Giacomo Francesco Cipper – „il Todeschini”, Młodzieniec jedzący z drewnianej miski, olej na płótnie, Włochy, I tercja XVIII wieku
Govert Camphuysen (1623/1624–1672) – przypisywany, Pejzaż z bydłem pasącym się przed chatą, olej na desce
Przed wiejską chatą, krytej strzechą, pasą się owce, krowa i koza. Obok pod drzewem śpi wieśniak. Po lewej stronie kompozycji widoczna jest druga scena: człowiek prowadzący byka przez niewielki mostek nad strumieniem. W tle rozciąga się krajobraz z drzewami i łagodnymi wzgórzami, a niebo zajmuje dużą część obrazu, budując nastrój całej sceny. Uwagę zwraca znakomity sposób przedstawienia zwierząt. Była to specjalność Camphuysena, który w swej twórczości inspirował się stylem Paulusa Pottera. Dominują ciepłe, ziemiste barwy – brązy, ochry, przygaszone zielenie i złamane żółcie. Światło jest miękkie, rozproszone, jakby wczesnym rankiem lub pod wieczór. Niebo ma odcienie szarości, beżu i delikatnego różu, co sugeruje zmienną pogodę lub nadchodzący zmierzch. Kontrast między jasnym niebem po lewej a ciemniejszą, bardziej nasyconą częścią z chatą po prawej nadaje obrazowi głębi i równowagi.
Mistrz niemiecko-włoski, Zdjęcie z Krzyża, olej na desce, Europa Zachodnia, XVI w.
Nathan Gutman (1914 Warszawa – 1990 Paryż), Akt kobiecy, olej na tekturze, Paryż (?)
Portret szlachcica (portret sarmacki), olej na płótnie, Polska, XVIII w.
Portret, pierwotnie czworoboczny i wtórnie docięty do owalu i dublowany, przedstawia starszego mężczyznę w stroju szlacheckim, charakterystycznym dla XVIII wieku. Mężczyzna został przedstawiony w ujęciu do pasa, frontalnie, z lekkim skrętem tułowia i ręką opartą na biodrze, co nadaje kompozycji pewnej godności i statycznej elegancji. Twarz o dojrzałych rysach – wysokie czoło, krótko ostrzyżone przerzedzone, siwe włosy, delikatne zmarszczki – oddana została realistycznie, z dbałością o indywidualne cechy fizjonomiczne. Spojrzenie spokojne, powściągliwe, zdradza charyzmę i opanowanie, a jednocześnie ugruntowaną pozycję społeczną. Podkreśla ją okazały strój szlachecki – żupan haftowany złotą nicią, granatowy kontusz podszyty czerwonym materiałem, zapinany na masywne guzy w kolorze złotym oraz szeroki, jasny pas przewiązany przez biodra. Obraz stanowi doskonały przykład wizerunku zwanego "sarmackim", akcentującego przynależność stanową, pozycję majątkową oraz piastowane stanowisko. Wyróżnia go dobry warsztat artystyczny, naturalistyczne ujęcie oraz dojrzały wiek portretowanego.