Relikwiarz ramowy w typie ostensoryjnym, srebro repusowane na rdzeniu drewnianym, Neapol, 1778

Barokowy relikwiarz (relikwiarium) z XVIII wieku – wolnostojąca gablota z drewna na planie trapezu, zawierająca w sumie 27 relikwii. Ścianki boczne i górna ukośnie ścięte, rozszerzające się ku frontowi. Wnętrze skrzynki wyłożone bordowym aksamitem, obszytym szlakami chwastów ze złotego bajorka. Na środku, odsunięty od pleców tekstylny relikwiarz na podwyższeniu, haftowany złotą nicią, bogato zdobiony bajorkiem, filigranem, miniaturowymi paciorkami i różnokolorowymi szkiełkami imitującymi drogie kamienie. Na stopie i na trzonie umieszczono 6 relikwii opisanych złotą farba na ciemnoniebieskich banderolach. W repozytorium znajduje się kapsuła relikwiarzowa z wypukłą szybką, zawierająca 2. cząstki Krzyża Świętego, otoczona promienistą glorią.

Ponad „monstrancją” owalny obrazek z nieczytelnym przedstawieniem, a wokoło 20 relikwii przeplatanych ozdobami z bajorka, paciorków, haftu złotą nicią i kolorowych szkiełek. Na wysokości nodusa dwie większe relikwie (Ex Ossibus) – św. Wincentego i św. Fortunata opisane, jako jedyne, na białych banderolach.

Relikwiarium różni się od relikwiarza tym, że relikwiarz jest naczyniem bezpośrednio zawierającym szczątki, a relikwiarium jest miejscem przechowywania tego naczynia. Obiekt nasz nie jest zatem typowym relikwiarium, ponieważ – oprócz tekstylnego relikwiarza w formie monstrancji z cząstkami Krzyża, na którym umarł Jezus Chrystus – umieszczono w nim dodatkowo aż 26 relikwii różnych świętych, bez naczyń. Ich zabezpieczenie stanowi specjalna siateczka lub wyłącznie banderola. Relikwia Krzyża, jako jedyna znajduje się w przeszklonej i bez wątpienia zapieczętowanej kapsule.