Obraz przedstawia nastrojowy pejzaż morski ze statkami na wzburzonym morzu. Kompozycja skupia się na dużym żaglowcu zajmującym środek kompozycji, ukazanym od strony dziobu. Statek ma zwinięte żagle i jest mocno przechylony pod naporem wiatru i fal, które rozbijają się o kadłub, tworząc wysokie rozpryski piany. Atmosferę walki z żywiołem potęguje rozdarty kliwer, czyli trójkątny żagiel na przodzie okrętu. Na dalszym planie po lewej i prawej stronie widoczne są dwa inne statki zmagające się z żywiołem. Niebo spowijają ciężkie chmury burzowe, miejscami poprzecinane smugami jaśniejszych obłoków. Światło jest rozproszone i przytłumione, co wzmacnia atmosferę niepokoju. Nisko nad spienioną powierzchnią morza unoszą się ptaki. Dominują ciemne, chłodne barwy (odcienie niebieskiego, szarości, czerń) z domieszką zieleni, kontrastujące ze spienionymi falami i nielicznymi, jasnymi obłokami. Zarówno pod względem kompozycji, jak i sposobu budowania nastroju, obraz wpisuje się tradycję holenderskiego malarstwa marynistycznego epoki baroku. Oprawę obrazu stanowi stara rama typu holenderskiego, kryta szelakiem, podkreślająca barokowy charakter obrazu.