Balsamarium / Flakon toaletowy typu Scatozza 49, szkło, Cesarstwo Rzymskie, I/II w. po Chr.
2000,00 zł
Kompletne, starożytne rzymskie unguentarium (balsamarium), stanowiące klasyczny przykład luksusowego naczynia toaletowego o rzadkiej i wysoce wyspecjalizowanej morfologii. W rygorystycznej systematyce archeologicznej szkieł z rejonu Wezuwiusza naczynie to reprezentuje formę Scatozza 49 (włoski odpowiednik typu De Tommaso 14). W klasycznej, ogólnoeuropejskiej klasyfikacji Clasiny Isings obiekt ten sytuuje się jako wczesny wariant przejściowy formy Isings 82 (wykazujący cechy ewolucyjne pomiędzy typami Isings 28 i 65), co czyni go niezwykle interesującym z perspektywy rozwoju rzymskiego rzemiosła szklarskiego. Zabytek pochodzi z okresu wczesnego Cesarstwa i wykazuje cechy warsztatowe typowe dla manufaktur działających w Italii oraz zachodnich prowincjach imperium w drugiej połowie I oraz na początku II w. po Chr. (okres flawijski).
Wysokość: 14,2 cm
Średnica krawędzi wylewu: 4,8 cm
Maksymalna wydętość brzuśca: 7,8 cm
Waga: 54,0 g (grubość ścianek ok. 1 mm)
1 w magazynie
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Głównym wyróżnikiem morfologicznym tego naczynia, przesądzającym o jego klasyfikacji, jest specyficzna kompozycja krótkiej, szerokiej szyjki o cylindrycznym kształcie, która u samej nasady została oddzielona od korpusu wydatnym, poziomym pierścieniem szklanym. Pierścień ten, stanowiący definicyjną cechę formy Scatozza 49, został uformowany na gorąco poprzez precyzyjne podwójne zagięcie ściany naczynia (tworząc tzw. tubular fold), co wzmacniało strukturę oraz pozwalało na stabilne uwiązanie rzemyka do zawieszania flakonu. Powyżej szyjki znajduje się szeroko rozchylony, talerzykowaty, płasko podwinięty wylew, natomiast poniżej pierścienia naczynie rozszerza się w wydatny, szeroki, gruszkowaty brzusiec (piriform), opierający się na szerokim, spłaszczonym dnie.
Flakon wydmuchano techniką swobodną z naturalnego szkła sodowo-wapniowego o charakterystycznej, jasnej, zielonkawej barwie (odcień aqua), której tonacja wynika z obecności śladowych zanieczyszczeń żelazem w piasku i braku chemicznych odbarwiaczy. Ścianki naczynia są bardzo cienkie, o grubości około jednego milimetra, co przy znacznej szerokości brzuśca skutkuje bardzo niską masą własną wynoszącą zaledwie 54 g i dowodzi najwyższego kunsztu rzymskiego rzemieślnika.
Całość zachowała się w stanie idealnym, bez jakichkowiek ubytków; powierzchnię naczynia pokrywa wielobarwna iryzacja o metalicznym, tęczowym połysku (odcienie błękitu, złota i fioletu), powstała w wyniku wielowiekowego wietrzenia krzemionki w wilgotnym środowisku glebowym.
| Waga | 0,054 kg |
|---|---|
| Wymiary | 14,2 × 7,8 cm |
| Typ |
Naczynie kosmetyczne |
| Forma |
Unguentarium |
| Materiał |
Szkło sodowo-wapniowe |
| Kolorystyka |
Jasnoseledynowy |
| Technika |
Swobodne wydmuchiwanie |
| Czas powstania |
I w. po Chr. |
| Epoka |
Starożytność |
| Kraj pochodzenia |
Cesarstwo Rzymskie |
| Autor |
Nieznany |
| Stan zachowania |
Idealny |
RELATED PRODUCTS
Galo-rzymska głowa portretowa mężczyzny, marmur, Cesarstwo Rzymskie, Prowincja Galia (teren współczesnej Francji), I-III w. po Chr.
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 15/17, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 70-120 po Chr.
Rzymskie naczynie stołowe (patera) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 15/17 (wariant z dekoracją plastyczną oraz wydatnym kołnierzem). Wykonane zostało w latach około 70–120 po Chr., to jest w okresie wczesnego Cesarstwa - czasach panowania dynastii Flawiuszów oraz cesarza Trajana. Naczynie zostało wyprodukowane w renomowanych, wysoko wyspecjalizowanych warsztatach ceramicznych w Pizie, zaliczanych do kręgu zaawansowanej produkcji tardoitalskiej (padańskiej).
Średnica wylewu (maksymalna): 24,5 cm Wysokość całkowita: 6,3 cm Średnica stopki (podstawy): 11,5 cm Waga: 808 g
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 18/31, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 190-240 po Chr.
Naczynie rzymskie (miska) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 18/31, będącą gładkim, pozbawionym zdobień nacinanych wariantem przejściowym między płaskim talerzem a głęboką misą. Zabytek pochodzi z przełomu II i III w. po Chr. (czasy Septymiusza Sewera lub Karakalli) i został wyprodukowany w prężnie działającym prowincjonalnorzymskim ośrodku garncarskim w Trewirze, na terenie rzymskiej prowincji Gallia Belgica.
Do wykonania misy posłużyła bardzo dobrze sortowana glina żelazista, która po wypale uzyskała jednolitą, jasnoczerwoną barwę. Powierzchnia naczynia została pokryta polewą o charakterystycznym, jedwabistym połysku. Na jej strukturze widoczne są naturalne ślady starożytnego użytkowania, przejawiające się w postaci drobnych zarysowań we wnętrzu oraz powierzchniowych przetarć na krawędzi wylewu i spodzie stopki, wynikających z wielokrotnego odkładania naczynia na twarde podłoże. Profil naczynia tworzą proste, stożkowato rozchylające się ścianki boczne, które w dolnej partii przechodzą łagodnym zaokrągleniem w pogłębione dno. Centralna część wnętrza została uformowana w regularne, stożkowate uniesienie, nazywane omfalosem, które dodatkowo obwiedziono wyraźnym okręgiem wyrytym w glinie przed wypałem.
Średnica wylewu (maksymalna): 19,2 cm Wysokość całkowita: 4,5 cm Średnica stopki (podstawy): 10,2 cm Waga: 417 g
Szklane naczynie (ollula) typu Isings 68, szkło, Cesarstwo Rzymskie, I-III w. po Chr.
Pękaty flakon / słoiczek szklany pochodzący z okresu Cesarstwa, datowany na I – III w. po Chr. Naczynie wykonane zostało przy użyciu techniki wolnego wydmuchiwania ze szkła sodowo-wapniowego. Jego wyjątkowo niska waga w stosunku do wielkości świadczy o bardzo cienkich ściankach (mierzących około 1 milimetra), co dowodzi najwyższego kunsztu antycznego rzemieślnika. Pod względem morfologicznym flakon reprezentuje klasyczną rzymską formę określaną jako ollula (miniaturowy słoiczek), sklasyfikowaną w literaturze naukowej jako typ Isings 68. Charakteryzuje się on doskonałymi proporcjami oraz pękatym, niemal idealnie kulistym brzuścem z lekko wklęsłym dnem. Brzusiec silnie zwęża się ku górze, przechodząc w krótką, cylindryczną szyjkę, którą wieńczy szeroki, talerzowaty wylew. Szeroki kołnierz został precyzyjnie wywinięty i podwinięty na gorąco, a jego znaczna szerokość ułatwiała wprowadzanie do wnętrza starożytnych szpatułek medycznych lub kosmetycznych.
Wysokość: 9,6 cm Maksymalna średnica brzuśca: 9,1 cm Średnica wylewu (krawędzi): 7,5 cm Waga: 68 g Szacowana pojemność: 200–250 ml