Maska sarkofagowa, drewno, Starożytny Egipt, I w. przed Chr. – I w. po Chr.
4600,00 zł
Rzeźbiona drewniana maska pochodząca z wieka lub przedniej części antropoidalnego sarkofagu, relief przedstawiający wyidealizowany portret zmarłego na wprost. Pierwotnie pokryta polichromią. Maska przystosowana do powieszenia na ścianie.
1 w magazynie
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Symbolika
Maska sarkofagowa w Egipcie miała za zadanie zachować indywidualne cechy zmarłego i zapewnić jego rozpoznawalność w zaświatach. Wierzono, że Ka (dusza) musi rozpoznać ciało, by się z nim zjednoczyć i żyć wiecznie.
Kontekst historyczny
Przedmiot pochodzi z czasów, gdy kultura pogrzebowa Egiptu była już pod wpływem hellenistycznym i rzymskim, ale wciąż zachowywała dawne rytuały. Maski grobowe z drewna były tańszą alternatywą dla masek złotych i kartonażowych. Często wykonywano je na zamówienie rodzin niższych rangą kapłanów i zamożnych rzemieślników.
Wartość kolekcjonerska
Autentyczne przedmioty z Egiptu, zwłaszcza drewniane maski sarkofagowe, są rzadkością w prywatnych kolekcjach. Obiekt ma dużą wartość muzealną, wystawienniczą i edukacyjną; idealny do kolekcji sztuki starożytnego Egiptu, prywatnego zbiorów kuriozów lub jako nietuzinkowa ozdoba wnętrza.
Walory artystyczne
Pomimo uproszczonej formy, maska zachowuje klasyczne egipskie proporcje. Brak brody i sposób przedstawienia włosów (raczej nie peruki) odpowiadają przekształceniom mody grecko-rzymskiej.
Twarz zmarłego sprzed dwóch tysięcy lat?
Maski sarkofagowe były niegdyś najchętniej przywożoną z Egiptu pamiątką - efektowną, nie tak kłopotliwą jak cały sarkofag. Łatwo było ją oddzielić od pokrywy, do której była przytwierdzona za pomocą dybli. Maski wykonane były nieraz z wielkim artyzmem – pięknie rzeźbione i malowane. Tradycyjnie twarz w sarkofagu mężczyzny malowano na brunatno, a w sarkofagu kobiety na żółto. Z czasem pojawia się też kolor złoty, nawiązujący do koloru ciała bogów, zielony – kolor odrodzenia i Ozyrysa, a także bardziej naturalistyczny kolor różowy lub kremowy. Czasami maski nie malowano, zaznaczając tylko detale czarną kreską. W okresie późnym wyobrażenie zmarłego uległo znaczącemu uproszczeniu, rzadko odzwierciedlając jego cechy indywidualne.
Pochodzenie
Maska pochodzi z genewskiej aukcji "Genève Enchères".
Link do aukcji: https://www.geneve-encheres.ch/lots/deux-masques-de-sarcophage-egypte-ier-millenaire
Szukasz niezwykłych przedmiotów?
Szukasz wyjątkowych przedmiotów ze starożytnego Egiptu, autentycznych masek grobowych i sakralnych rzeźb antycznych? W kolekcji SYBARIS znajdziesz oryginalne przedmioty z epoki faraonów, które przenoszą ducha przeszłości do współczesnych przestrzeni. Odkryj naszą selekcję egipskich artefaktów, rzeźb pogrzebowych i kuriozów z epok minionych – dla kolekcjonerów, miłośników duchowości i badaczy historii.
| Waga | 0,881 kg |
|---|---|
| Wymiary | 28 × 10 × 10 cm |
| Typ |
Maska sarkofagowa |
| Forma |
Twarz zmarłego, relief z charakterystycznym wyidealizowanym ujęciem frontalnym |
| Materiał |
Drewno |
| Kolorystyka |
Beżowo-szary |
| Technika |
Pierwotnie polichromowana ,Rzeźba dłutowana |
| Czas powstania |
I wiek przed Chr. – I wiek po Chr. |
| Epoka |
Epoka hellenistyczno-rzymska |
| Styl |
Egipski styl ptolemejski z elementami uproszczeń hellenistycznych |
| Kraj pochodzenia |
Starożytny Egipt |
| Autor |
Nieznany |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry jak na wiek – zachowana forma, widoczne ubytki powierzchni, brak polichromii |
RELATED PRODUCTS
Galo-rzymska głowa portretowa mężczyzny, marmur, Cesarstwo Rzymskie, Prowincja Galia (teren współczesnej Francji), I-III w. po Chr.
Kantaros, terakota, Starożytna Grecja (Wielka Grecja – Apulia lub Kampania), III w. przed Chr.
Południowoitalski kantaros, czyli naczynie do picia wina, klasyfikowane w typologii ceramiki hellenistycznej jako wariant z pionowymi uchwytami pętlicowymi i dekoracją stemplowaną na dnie. Obiekt pochodzi z okresu hellenistycznego i jest datowany na III w. przed Chr. Naczynie zostało wykonane techniką toczenia na kole garncarskim z tłustej, sortowanej gliny w jednym z warsztatów Wielkiej Grecji, zlokalizowanych na terenie Apulii lub Kampanii.
Średnica wylewu: 8,5 cm Szerokość wraz z uchwytami: 13,5 cm Wysokość: 8,8 cm Średnica stopki (podstawy): 5,3 cm Waga: 190 g
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 18/31, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 190-240 po Chr.
Naczynie rzymskie (miska) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 18/31, będącą gładkim, pozbawionym zdobień nacinanych wariantem przejściowym między płaskim talerzem a głęboką misą. Zabytek pochodzi z przełomu II i III w. po Chr. (czasy Septymiusza Sewera lub Karakalli) i został wyprodukowany w prężnie działającym prowincjonalnorzymskim ośrodku garncarskim w Trewirze, na terenie rzymskiej prowincji Gallia Belgica.
Do wykonania misy posłużyła bardzo dobrze sortowana glina żelazista, która po wypale uzyskała jednolitą, jasnoczerwoną barwę. Powierzchnia naczynia została pokryta polewą o charakterystycznym, jedwabistym połysku. Na jej strukturze widoczne są naturalne ślady starożytnego użytkowania, przejawiające się w postaci drobnych zarysowań we wnętrzu oraz powierzchniowych przetarć na krawędzi wylewu i spodzie stopki, wynikających z wielokrotnego odkładania naczynia na twarde podłoże. Profil naczynia tworzą proste, stożkowato rozchylające się ścianki boczne, które w dolnej partii przechodzą łagodnym zaokrągleniem w pogłębione dno. Centralna część wnętrza została uformowana w regularne, stożkowate uniesienie, nazywane omfalosem, które dodatkowo obwiedziono wyraźnym okręgiem wyrytym w glinie przed wypałem.
Średnica wylewu (maksymalna): 19,2 cm Wysokość całkowita: 4,5 cm Średnica stopki (podstawy): 10,2 cm Waga: 417 g
Pucharek do picia typu Isings 106, szkło, Cesarstwo Rzymskie, IV w. po Chr.
Rzymskie naczynie stołowe, reprezentujące formę pucharka stożkowatego (czary do picia), klasyfikowaną w typologii Isingsa jako typ 106. Jego datowanie przypada na na IV w. po Chr., to jest okres późnego Cesarstwa. Naczynie zostało wykonane techniką swobodnego wydmuchiwania ze szkła sodowo-wapniowego, w jednym z rzymskich ośrodków szklarskich, zlokalizowanych w Nadrenii (np. w Kolonii) lub w prowincjach syro-palestyńskich, skąd wyroby te były dystrybuowane na rynki całego imperium oraz eksportowane do Barbaricum.
Średnica wylewu: 7,5 cm Wysokość: 8,5 cm Średnica stopki: 3,8 cm Waga: 0,35 kgRondel (patella) typu Eggers 137, brąz cynowany, Cesarstwo Rzymskie, ok. 50-120 po Chr.
Rzymskie naczynie kuchenno-biesiadne reprezentuje formę patelli (rondla głębokiego), klasyfikowaną w typologii archeologicznej jako typ Eggers 137. Obiekt pochodzi z okresu wczesnego Cesarstwa Rzymskiego i jest datowany na drugą połowę I wieku lub początek II wieku po Chr. (przedział czasowy około 50–120 po Chr.), co odpowiada horyzontowi chronologicznemu od panowania cesarza Nerona do czasów dynastii Flawiuszów i cesarza Trajana. Rondel został wykonany techniką odlewu z brązu cynowanego w warsztacie prowincjonalnorzymskim, zlokalizowanym w Galii lub Germanii Nadreńskiej, wzorowanym na produktach manufaktur kampańskich z rejonu Kapui. Pokrycie wewnętrznych ścianek naczynia warstwą cyny miało na celu zabezpieczenie przygotowywanych potraw przed bezpośrednim kontaktem z miedzią i powstawaniem toksycznych związków.
Wysokość: 8,2 cm Średnica wlewu: 18 cm Całkowita długość misy wraz z uchwytem: 30,2 cm Waga: 1060 g