Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 15/17, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 70-120 po Chr.
4300,00 zł
Rzymskie naczynie stołowe (patera) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 15/17 (wariant z dekoracją plastyczną oraz wydatnym kołnierzem). Wykonane zostało w latach około 70–120 po Chr., to jest w okresie wczesnego Cesarstwa – czasach panowania dynastii Flawiuszów oraz cesarza Trajana. Naczynie zostało wyprodukowane w renomowanych, wysoko wyspecjalizowanych warsztatach ceramicznych w Pizie, zaliczanych do kręgu zaawansowanej produkcji tardoitalskiej (padańskiej).
Średnica wylewu (maksymalna): 24,5 cm
Wysokość całkowita: 6,3 cm
Średnica stopki (podstawy): 11,5 cm
Waga: 808 g
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Rzymska patera
Patera składa się z płytkiej misy o pionowych ściankach (kołnierzu), osadzonej na pierścieniowatej stopce. Uwzględniając znaczne wymiary i zdobienie można przypuszczać, że była ona przeznaczona do eksponowania i serwowania potraw podczas rzymskich uczt. Do uformowania naczynia posłużyła sortowana, pozbawiona zanieczyszczeń glina bogata w tlenki żelaza, która po wypaleniu dała czerep o głębokiej, nasyconej barwie ceglasto-czerwonej. Powierzchnię patery pokrywa polewa gliniana o charakterystycznym, jedwabistym połysku, nosząca naturalne i ślady starożytnego użytkowania, takie jak delikatne, powierzchniowe przetarcia lakieru na krawędzi wylewu oraz spodzie stopki. Zewnętrzną ścianę pionowego kołnierza zdobią dwa motywy: wielopłatkowe rozetki kwiatowe na zmianę z sylwetkami ptaków (prawdopodobnie kogutów z wydatnymi piórami ogonowymi), wykonane techniką reliefu aplikowanego poprzez odciśnięcie w miniaturowej matrycy i nałożenie gotowego elementu na wysuszony czerep. Wnętrze dna naczynia zostało dodatkowo ozdobione szerokim pasem ornamentu radełkowego.
Starożytnia produkcja
Na spodniej stronie naczynia doskonale widoczne są ślady procesu jego starożytnej produkcji na szybkoobrotowym kole garncarskim. Masywna stopka pierścieniowata o wyraźnie pogrubionych ściankach tworzy stabilny fundament naczynia, wykazując na dolnej krawędzi delikatne, naturalne wygładzenia użytkowe wynikające z wiekowego tarcia o twarde powierzchnie stołów czy półek. Wnętrze pierścienia stopki, czyli właściwe dno naczynia od spodu, charakteryzuje się cieńszą i bardziej matową warstwą polewy, odsłaniając pierwotną strukturę czerepu z chropowatościami oraz drobnymi, starożytnymi spękaniami technologicznymi, powstałymi w trakcie procesu studzenia pieca garncarskiego.
Co oznacza SEX·M·FE?
Na środku wewnętrznej strony patery znajduje się bardzo dobrze zachowana, wyraźnie odciśnięta sygnatura warsztatowa ujęta w ramkę o kształcie ludzkiej stopy, znaną w rzymskiej archeologii jako planta pedis. Inskrypcja umieszczona wewnątrz stopy zawiera czytelny, rozdzielony kropką zapis SEX·M·FE, w którym ostatnie litery tworzą ścisłą, podręcznikową ligaturę rzymską dzielącą wspólny pionowy rdzeń. Epigraficzne rozwinięcie skrótu głosi Sextus Murrius fecit, co oznacza w tłumaczeniu „Sekstus Murrius wykonał”. Sekstus Murrius Festus był jednym z najbardziej cenionych mistrzów pizańskich tamtej epoki, a obecność pełnej sygnatury wewnątrz prestiżowej ramki planta pedis jednoznacznie potwierdza najwyższą klasę wykonania oraz unikalny status kolekcjonerski obiektu. Naczynie zachowało się w całości, bez żadnych pęknięć strukturalnych, ubytków (poza drobnym uszkodzeniem jednego z „kogutów”) czy współczesnych rekonstrukcji, reprezentując najwyższą wartość historyczną, naukową oraz rynkową.
| Waga | 0,808 kg |
|---|---|
| Wymiary | 24,5 × 6,3 cm |
| Typ |
Terakota |
| Forma |
Patera typu Dragendorff 15/17 |
| Materiał |
Glina żelazista pokryta ceglastoczerwona polewą |
| Kolorystyka |
Ceglasta ,Ceglastoczerwona |
| Technika |
Odciskanie ,Toczenie |
| Czas powstania |
lata ok. 190-240 |
| Epoka |
dynastia Sewerów ,Starożytność |
| Kraj pochodzenia |
Cesarstwo Rzymskie ,Isola di Migliarino (obrzeża dzisiejszej Pizy) ,Włochy |
| Autor |
Sekstus Murrius |
| Stan zachowania |
Naczynie zachowało się w całości, bez żadnych pęknięć strukturalnych, ubytków (poza drobnym uszkodzeniem jednego z „kogutów”) czy współczesnych rekonstrukcji, reprezentując najwyższą wartość historyczną, naukową oraz rynkową. |
RELATED PRODUCTS
Galo-rzymska głowa portretowa mężczyzny, marmur, Cesarstwo Rzymskie, Prowincja Galia (teren współczesnej Francji), I-III w. po Chr.
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 18/31, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 190-240 po Chr.
Naczynie rzymskie (miska) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 18/31, będącą gładkim, pozbawionym zdobień nacinanych wariantem przejściowym między płaskim talerzem a głęboką misą. Zabytek pochodzi z przełomu II i III w. po Chr. (czasy Septymiusza Sewera lub Karakalli) i został wyprodukowany w prężnie działającym prowincjonalnorzymskim ośrodku garncarskim w Trewirze, na terenie rzymskiej prowincji Gallia Belgica.
Do wykonania misy posłużyła bardzo dobrze sortowana glina żelazista, która po wypale uzyskała jednolitą, jasnoczerwoną barwę. Powierzchnia naczynia została pokryta polewą o charakterystycznym, jedwabistym połysku. Na jej strukturze widoczne są naturalne ślady starożytnego użytkowania, przejawiające się w postaci drobnych zarysowań we wnętrzu oraz powierzchniowych przetarć na krawędzi wylewu i spodzie stopki, wynikających z wielokrotnego odkładania naczynia na twarde podłoże. Profil naczynia tworzą proste, stożkowato rozchylające się ścianki boczne, które w dolnej partii przechodzą łagodnym zaokrągleniem w pogłębione dno. Centralna część wnętrza została uformowana w regularne, stożkowate uniesienie, nazywane omfalosem, które dodatkowo obwiedziono wyraźnym okręgiem wyrytym w glinie przed wypałem.
Średnica wylewu (maksymalna): 19,2 cm Wysokość całkowita: 4,5 cm Średnica stopki (podstawy): 10,2 cm Waga: 417 g
Pucharek do picia typu Isings 106, szkło, Cesarstwo Rzymskie, IV w. po Chr.
Rzymskie naczynie stołowe, reprezentujące formę pucharka stożkowatego (czary do picia), klasyfikowaną w typologii Isingsa jako typ 106. Jego datowanie przypada na na IV w. po Chr., to jest okres późnego Cesarstwa. Naczynie zostało wykonane techniką swobodnego wydmuchiwania ze szkła sodowo-wapniowego, w jednym z rzymskich ośrodków szklarskich, zlokalizowanych w Nadrenii (np. w Kolonii) lub w prowincjach syro-palestyńskich, skąd wyroby te były dystrybuowane na rynki całego imperium oraz eksportowane do Barbaricum.
Średnica wylewu: 7,5 cm Wysokość: 8,5 cm Średnica stopki: 3,8 cm Waga: 0,35 kgRondel (patella) typu Eggers 137, brąz cynowany, Cesarstwo Rzymskie, ok. 50-120 po Chr.
Rzymskie naczynie kuchenno-biesiadne reprezentuje formę patelli (rondla głębokiego), klasyfikowaną w typologii archeologicznej jako typ Eggers 137. Obiekt pochodzi z okresu wczesnego Cesarstwa Rzymskiego i jest datowany na drugą połowę I wieku lub początek II wieku po Chr. (przedział czasowy około 50–120 po Chr.), co odpowiada horyzontowi chronologicznemu od panowania cesarza Nerona do czasów dynastii Flawiuszów i cesarza Trajana. Rondel został wykonany techniką odlewu z brązu cynowanego w warsztacie prowincjonalnorzymskim, zlokalizowanym w Galii lub Germanii Nadreńskiej, wzorowanym na produktach manufaktur kampańskich z rejonu Kapui. Pokrycie wewnętrznych ścianek naczynia warstwą cyny miało na celu zabezpieczenie przygotowywanych potraw przed bezpośrednim kontaktem z miedzią i powstawaniem toksycznych związków.
Wysokość: 8,2 cm Średnica wlewu: 18 cm Całkowita długość misy wraz z uchwytem: 30,2 cm Waga: 1060 g