Stanisław Gibiński (1882–1971), Scena zimowa „W drodze do kościoła”, akwarela i gwasz na tekturze, Polska, ok. 1930–1940
Obraz autorstwa Stanisława Gibińskiego (1882–1971), przedstawiający zimowy pejzaż z drewnianym kościołem i ludźmi idącymi na nabożeństwo. Kompozycja o charakterze realistyczno-ludowym, utrzymana w stonowanej palecie chłodnych barw, ukazuje typowy dla artysty motyw sakralny osadzony w codziennym życiu wsi.
Praca wykonana techniką akwareli i gwaszu na tekturze, z wyczuciem światła i przestrzeni. Widoczna sygnatura autora w dolnym prawym rogu. Oryginalna, profilowana rama z elementami złoconymi.
Gibiński należał do grona artystów dokumentujących polski krajobraz i religijność pierwszej połowy XX wieku. Charakterystyczne dla Gibińskiego subtelne przejścia tonalne i ciepła kolorystyka sprawiają, że jego zimowe pejzaże wprowadzają do wnętrz spokój i harmonię.
Święty Antoni z Dzieciątkiem Jezus, drzeworyt na papierze czerpanym, Polska, XVIII/XIX w.
Oryginalny ludowy drzeworyt dewocyjny z końca XVIII lub początku XIX wieku, przedstawiający św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem Jezus. Postać ujęta frontalnie, w czerwonej szacie, trzymająca Dzieciątko oraz kwiaty (lilie – symbol czystości). Ujęcie otoczone dekoracyjną ramką liściastą, z napisem u dołu “OSANTONIEGOCUDOIOR”. Oprawiony.
Balsamarium, terakota, Starożytny Rzym, ok. I–II w. po Chr.
Autentyczne balsamarium (unguentarium) rzymskie z I–II wieku po Chr., wykonane z gliny przy użyciu koła garncarskiego. Naczynie o charakterystycznej formie – z pękatym brzuścem, smukłą szyjką i szerokim, kryzowatym wylewem, służyło do przechowywania płynnych wonności i pachnideł toaletowych. Często stanowiło ono element wyposażenia zmarłych. Dawniej uważano, że balsamaria służyły do zbierania łez żałobników podczas ceremonii pogrzebowej - stąd błędna nazwa lacrimatorium (od lacrima – łza).
Balsamarium, terakota, Starożytny Rzym, ok. I–II w. po Chr.
Autentyczne balsamarium (unguentarium) rzymskie z I–II wieku po Chr., wykonane z gliny przy użyciu koła garncarskiego. Naczynie o charakterystycznej formie – z pękatym brzuścem, smukłą szyjką i szerokim, kryzowatym wylewem, służyło do przechowywania płynnych wonności i pachnideł toaletowych. Często stanowiło ono element wyposażenia zmarłych. Dawniej uważano, że balsamaria służyły do zbierania łez żałobników podczas ceremonii pogrzebowej - stąd błędna nazwa lacrimatorium (od lacrima – łza).
Kyliks (naczynie do picia wina), ceramika, Starożytna Grecja, ok. poł. IV w. przed Chr.
Grecki kyliks wykonany najprawdopodobniej na terenie Apulii, datowany na czasy ok. połowy IV w. przed Chr. Klasyczny przykład ceramiki użytkowej - kielicha służącego do picia wina. Naczynie zachowane w bardzo dobrym stanie, bez pęknięć i ubytków konstrukcyjnych, z widocznymi śladami upływu czasu, ubytki warstwy firnisu i wapienny osad wewnątrz. Znaleziony na południu Francji.
Lekanis z pokrywką, terakota, Starożytna Grecja (prawdopodobnie Beocja), V w. przed Chr.
Małe, starożytne naczynie ceramiczne typu lekanis, datowane na V wiek p. Ch., pochodzące prawdopodobnie z Beocji w środkowej Grecji. Naczynie o niskim, spłaszczonym korpusie, z dwoma cienkimi, wznoszącymi się uchwytami oraz dopasowaną pokrywką zakończoną płaskim guzkiem. Wykonane z drobnoziarnistej gliny o pomarańczowo-czerwonym odcieniu, pokrytej ciemnym firnisem i zdobione pasem pionowych zygzaków w kolorze brunatno-czarnym.
Na spodzie widoczna jest niewysoka stopka pierścieniowa z koncentrycznymi kręgami i śladem po tokarce. Zachowała się numeracja muzealna naniesiona tuszem. Powierzchnia naczynia wykazuje typowe ślady wypału redukcyjnego, miejscowe przebarwienia, ubytki firnisu i osad mineralny, jednak całość zachowała się w pełnej formie z oryginalną pokrywką.
Lekanis służyła w starożytnej Grecji do przechowywania kosmetyków, pachnideł, biżuterii i drobnych ozdób. Naczynia tego typu towarzyszyły kobietom w życiu codziennym, a także były składane w grobach jako przedmioty osobistego użytku o znaczeniu symbolicznym.
Oinochoe, terakota, Starożytna Grecja, IV w. przed Chr.
Naczynie ceramiczne, toczone na kole, wykorzystywane w starożytności jako podstawowy dzban podczas greckich uczt (symposion). Oinochoe prezentuje typowy dla regionu Wielkiej Grecji wariant z trójlistnym wylewem, którego innowacyjna forma ułatwiała precyzyjne porcjowanie cieczy bez rozlewania.
Ciemnoszara/ciemno-brązowa, matowa powierzchnia z widocznymi nalotami mineralnymi i osadami ziemi. Stan zachowania bardzo dobry, uchwyt i wylew są kompletne, co podnosi wartość kolekcjonerską i badawczą. Jest to rzadko spotykany egzemplarz użytkowy, stanowiący namacalny fragment kultury starożytnej Italii.
Paweł Wróbel (1913 – 1984), Wesołe miasteczko, akryl na płótnie, 1973
Święty Jan Ewangelista, późnogotycka rzeźba drewniana, ok. 1500
Pełnoplastyczna rzeźba przedstawiająca św. Jana Ewangelistę, wykonana z drewna, datowana na około 1500 rok. Postać ukazana w kontrapoście, z lekko pochyloną głową i splecionymi dłońmi trzymającymi księgę – atrybut Ewangelisty. Rzeźba zachowana w pierwotnej polichromii, o widocznej strukturze warstw pigmentowych i naturalnym spękaniu drewna.
Dzieło mogło stanowić część ołtarza skrzydłowego (retabulum), najprawdopodobniej w grupie Ukrzyżowania.
Dzieło mogło stanowić część ołtarza skrzydłowego (retabulum), najprawdopodobniej w grupie Ukrzyżowania.