Aleksander Sochaczewski (1843–1923), Portret starszej kobiety, olej na płótnie, Monachium, 1884–1897
Obraz przedstawia starszą kobietę, ukazaną w ujęciu popiersiowym, na ciemnym, neutralnym tle. Postać ma na sobie okazałe nakrycie głowy – duży dekoracyjny czepek z koronką i szeroką, satynową kokardą, spod którego wystają ciemne loki. Twarz kobiety została ukazana w realistyczny sposób, z uwagą poświęconą drobnym detalom, takim jak delikatne zmarszczki, subtelne cienie wokół oczu czy miękkie światłocieniowe przejścia na skórze. Pod szyją widoczna jest duża, miękko układająca się chusta, która dopełnia eleganckiego charakteru portretu. Obraz jest sygnowany na odwrocie i oprawiony w ramę w style Biedermeier.
Apsara / Surasundari, marmur, Indie, XIX w.
Rzeźba przedstawia Apsarę (niebiańską nimfę) lub Surasundari (niebiańską piękność), personifikującą doskonałość boskiego stworzenia, radość i pomyślność. Twarz postaci charakteryzuje się pełnymi, okrągłymi policzkami oraz wydatnym podbródkiem. Migdałowe oczy z wyraźnie zaznaczonymi powiekami pozbawione są wyciętych źrenic. Twarz emanuje łagodnym, zagadkowym uśmiechem. Włosy nad czołem zostały wyryte w gęste pasma. Nad nimi wznosi się schodkowa korona (mukut) o strukturze dekorowanej koncentrycznymi łukami i geometrycznymi reliefami imitującymi perły, zwieńczona floralnym pąkiem. Postać nosi ściśle przylegającą spódnicę, o gładkich partiach bocznych i głęboko plisowanym przodzie, rozszerzającym się kielichowato wokół stóp. Przez klatkę piersiową i biodra spływa potrójny, długi naszyjnik. Na odłamanym lewym ramieniu zachował się tradycyjny naramiennik (Bajuband) z geometrycznym ornamentem. Postać ujęta jest w tanecznym i zmysłowym skręcie ciała, będącym rozwinięciem klasycznej pozy Tribhanga. Profil rzeźby ukazuje wysunięcie brzucha ku przodowi oraz cofnięcie linii pleców, co nadaje kompozycji płynność i dynamikę. Bryła rzeźby została pomyślana wyłącznie do ekspozycji frontalnej i bocznej. Plecy postaci oraz tył nimbowej tarczy są całkowicie płaskie, surowe i pozbawione detali – ta płaszczyzna przylegała bezpośrednio do muru lub filaru świątyni.
Wymiary: 35 cm (wysokość) x 10 cm (szerokość) x 7 cm (głębokość)
Waga: 2,6 kg
Balsamarium / Flakon toaletowy typu Scatozza 49, szkło, Cesarstwo Rzymskie, I/II w. po Chr.
Kompletne, starożytne rzymskie unguentarium (balsamarium), stanowiące klasyczny przykład luksusowego naczynia toaletowego o rzadkiej i wysoce wyspecjalizowanej morfologii. W rygorystycznej systematyce archeologicznej szkieł z rejonu Wezuwiusza naczynie to reprezentuje formę Scatozza 49 (włoski odpowiednik typu De Tommaso 14). W klasycznej, ogólnoeuropejskiej klasyfikacji Clasiny Isings obiekt ten sytuuje się jako wczesny wariant przejściowy formy Isings 82 (wykazujący cechy ewolucyjne pomiędzy typami Isings 28 i 65), co czyni go niezwykle interesującym z perspektywy rozwoju rzymskiego rzemiosła szklarskiego. Zabytek pochodzi z okresu wczesnego Cesarstwa i wykazuje cechy warsztatowe typowe dla manufaktur działających w Italii oraz zachodnich prowincjach imperium w drugiej połowie I oraz na początku II w. po Chr. (okres flawijski).
Wysokość: 14,2 cm Średnica krawędzi wylewu: 4,8 cm Maksymalna wydętość brzuśca: 7,8 cm Waga: 54,0 g (grubość ścianek ok. 1 mm)
Bitwa pod Mohaczem, olej na płótnie, Kraków, 1886
Obraz przedstawia scenę bitwy pod Mohaczem z 1526 roku, ukazując moment gwałtownego starcia wojsk chrześcijańskich z armią osmańską. Kompozycja ma charakter wielofiguralnej sceny bitewnej, skoncentrowanej na dynamicznej walce jazdy i piechoty, z wyraźnym akcentem położonym na chaos i dramatyzm pola bitwy. Artysta operuje zwartą, gęsto zaludnioną kompozycją, w której sylwetki walczących ludzi i koni wypełniają niemal całą powierzchnię płótna. Praca została wykonana w technice oleju na płótnie (dublowanym) i jest sygnowana w lewym dolnym rogu: „Kraków 1886”.
Bóstwo lub bodhisattwa, marmur, Indie, XIX w.
Rzeźba przedstawiająca siedzącą postać, ukazaną w pozie medytacyjnej oraz geście modlitwy. Figura siedzi na prostym postumencie, z dłońmi złożonymi na wysokości klatki piersiowej. Jej głowę wieńczy diadem. Całość charakteryzuje się zwartą bryłą, syntetyczną, schematyczną formą oraz mocno uproszczonymi detalami, co nadaje pracy surowy charakter. Konstrukcja rzeźby jest zwarta – przestrzenie między ramionami a tułowiem oraz pod linią nóg nie zostały w pełni ażurowo wycięte, lecz pozostawione w litej masie kamienia. Ze względu na tę schematyczną formę i brak jednoznacznych atrybutów identyfikacja postaci pozostaje niepewna. Może być to uproszczone przedstawienie Buddy, bodhisattwy (istoty dążącej do oświecenia w tradycji buddyjskiej) albo innego hinduistycznego bóstwa, ukazanego w stanie medytacji/modlitwy.
Wymiary: 20,5 cm (wysokość) x 11,5 cm (szerokość) x 6,5 cm (głębokość)
Waga: 2,1 kg
Brahma, marmur, Indie, XIX w.
Marmurowa rzeźba przedstawiająca Brahmę - hinduistycznego boga stwórcę oraz personifikację kosmicznej mądrości, należącego do trójcy Trimurti obok Wisznu i Shivy. Bóstwo ma cztery twarze (Caturmukha), które zgodnie z ikonografią powinny być zwrócone ku czterem stronom świata. W przypadku oferowanej rzeźby przedstawienie jest uproszczone i twarze są rozłożone po łuku na tle gładkiej, półkolistej ścianki (steli), z której wyłania się postać – dwie po lewej stronie twarzy centralnej i jedna po prawej. Symbolizują one wszechwiedzę oraz cztery Wedy, czyli najstarsze święte teksty hinduizmu. Postać jest przedstawiona w pozycji siedzącej z jedną nogą na ziemi, a drugą położoną na siedzisku, prostopadle do ciała. Brahma ma dwie pary rąk, zgodnie z klasyczną ikonografią. Jedna para rąk spoczywa na kolanach. W dłoni bóstwo trzyma kulę, interpretowaną jako symbol ziemi lub całego kosmosu i odnoszącą się do aktu stworzenia oraz porządku świata. Druga para rąk jest wzniesiona na wysokość ramion i trzyma inne atrybuty, jednak ze względu na uproszczoną formę ich identyfikacja jest niepewna. Całość charakteryzuje się zwartą bryłą oraz prostotą formy, oszczędnej w detale, co nadaje pracy surowy charakter.
Wymiary: 24 cm (wysokość) x 15 cm (szerokość) x 7 cm (głębokość)
Waga: 4,75 kg
Brahma, marmur, Indie, XIX w.
Marmurowa rzeźba przedstawiająca Brahmę, hinduistycznego boga stwórcę, utożsamianego z wiedzą, mądrością oraz aktem stworzenia świata, należącego do trójcy Trimurti obok Vishnu i Shivy. Bóstwo ukazane zostało w pozycji siedzącej ze skrzyżowanymi nogami na wysokim postumencie. Przedstawienie odbiega od klasycznego schematu ikonograficznego Caturmukha (czterech twarzy), ukazując Brahmę z sześcioma obliczami: pięcioma rozmieszczonymi wachlarzowo po łuku wokół twarzy centralnej oraz szóstym umieszczonym z tyłu głowy. Wielość twarzy podkreśla wszechwiedzę i wszechobecność bóstwa. Brahma ukazany jest z czterema ramionami, zgodnie z klasyczną ikonografią. Dolna para spoczywa na kolanach; w jednej dłoni bóstwo trzyma kulę interpretowaną jako symbol świata lub kosmosu, w drugiej różaniec (akṣamālā), symbolizujący wiedzę, medytację oraz upływ czasu. Górna para rąk uniesiona jest po bokach głowy trzyma atrybuty, których identyfikacja jest utrudniona ze względu na schematyczne opracowanie rzeźby. Postać ujęta została na tle łukowego obramienia o ostrołukowym zwieńczeniu. U podstawy kompozycji wyrzeźbiono wizerunek ptaka, prawdopodobnie hamsy (świętej gęsi lub łabędzia), tradycyjnego wierzchowca Brahmy. Całość charakteryzuje się zwartą, frontalną kompozycją oraz oszczędnym modelunkiem.
Wymiary: 32 cm (wysokość) x 17,5 cm (szerokość) x 6,5 cm (głębokość)
Waga: 7 kg