Jan Baptysta Lambrechts (1680 – po 1731), Scena rodzajowa w karczmie, olej na desce.
Kameralny obraz olejny na desce przypisywany Janowi Baptyście Lambrechtsowi, czołowemu malarzowi scen rodzajowych XVIII-wiecznej Flandrii. Kompozycja ukazuje parę w karczemnym wnętrzu: kobieta zwraca się do mężczyzny z wyrzutem, ten odwraca wzrok, trzymając dzban i szklanicę. Scena aluzyjnie nawiązuje do codziennych napięć domowych i problemu nadużywania alkoholu. Obraz wyróżnia się realistyczną obserwacją społeczną, grą światła i charakterystycznymi detalami dla artysty jak talerz z małżami i biała chusta. Tematyka i styl doskonale wpisują się w popularny w Flandrii nurt moralizatorskiego malarstwa mieszczańskiego.
Jan Baptysta Lambrechts (1680 – po 1731), Scena rodzajowa w karczmie, olej na desce.
Kameralna scena rodzajowa, przypisywana flamandzkiemu malarzowi Janowi Baptyście Lambrechtsowi. Centrum przedstawienia tworzą trzy postacie: kobieta w czerwonej spódnicy i zielonym kaftanie z charakterystyczną białą chustą na szyi, mężczyzna w czerwonej czapce i kobieta stojąca z tyłu, która uczestniczy w rozmowie. Obok stoi zastawiony stół, przykryty barwną tkaniną, na którym nie mogło zabraknąć białej chusty - znaku rozpoznawczego scen karczmianych autorstwa Lambrechtsa. Gestykulujący mężczyzna zwraca się do kobiety, która, z kieliszkiem w ręku, spokojnie patrzy na widza. Na ramionach ma białą chustę wiązaną na piersiach: element charakterystyczny dla malarstwa Lambrechtsa, obecny niemal we wszystkich jego przedstawieniach kobiet.
Obraz zdradza cechy dobrego warsztatu malarskiego jak sprawnie opracowane światłocienie, sposób przedstawienia detali tkanin i zastawy stołowej poświadczają dojrzałość warsztatową artysty. Kompozycja jest statyczna, lecz pełna subtelnych napięć emocjonalnych.
Jan Wijnants – krąg, Pejzaż z myśliwymi i wędrowcami nad jeziorem, olej na desce, Holandia, XVII w.
Obraz przedstawia pejzaż z myśliwymi i podróżnikami poruszającymi się ścieżką biegnącą wzdłuż jeziora. W centralnej części kompozycji rośnie kilka wysokich drzew. Po lewej stronie widoczne jest jezioro, wokół którego prowadzi droga stopniowo oddalająca się ku horyzontowi. Na pierwszym planie ukazani są dwaj myśliwi z dzieckiem i psem, dalej w głębi obrazu pojawiają się kolejne postacie wędrowców. Obecność sztafażu ludzkiego na różnych planach kompozycji nadaje krajobrazowi głębię. Na horyzoncie zarysowują się wzgórze i las. Obraz oprawiony jest w barokową ramę z XVII–XVIII wieku.
Kompozycja oparta na zestawieniu akwenu wodnego, drogi, sztafażu ludzkiego i zwierzęcego oraz drzew usytuowanych w centralnej części obrazu wyraźnie nawiązuje do twórczości Jana Wijnantsa.
Kapitel z dekoracją figuralną, piaskowiec, Francja, XII–XIV w.
Kamienny kapitel o cylindrycznym kształcie, ozdobiony rzeźbionymi przedstawieniami męskich twarzy z wąsami oraz nagich kobiecych postaci. Górna krawędź udekorowana pasem ornamentów. Wnętrze głęboko wyżłobione. Powierzchnia obiektu nosi wyraźne ślady użytkowania – widoczne są osady i pozostałości wosku. Styl rzeźby nawiązuje do architektury romańskiej lub wczesnogotyckiej.
Klamra do pasa przeworskiego, srebro złocone, Polska, XVII w.
Klamra była elementem zapięcia pasa przeworskiego, który stanowił część reprezentacyjnego stroju polskiej szlachty. Została wykonana w XVII w., kiedy pasy przeworskie zyskiwały na popularności. Wykuto ją ze srebra, a miejscami zachowały się ślady dawnego złocenia.
Centralną część klamry wypełnia scenka figuralna: stojąca postać kobieca pomiędzy kolumnami, po obu stronach dwie siedzące kobiety. Nad nimi widoczne są łabędzie z szyjami skierowanymi ku postaci centralnej. Wokół scenki, na ukośnych, bocznych ściankach klamry wyryto geometryczny wzór, tworzący dekoracyjne obramienie. Przy krawędziach widoczne są główki nitów. Z boku znajduje się odlewana ażurowa aplikacja, tzw. “języczek”.
Klamra do pasa przeworskiego, srebro, Polska, XVII w.
Klamra jest elementem zapięcia pasa przeworskiego, została wykonana ze srebra i pochodzi z XVII wieku. Pasy przeworskie stanowiły element reprezentacyjnego stroju polskiej szlachty, dlatego klamry zdobiono efektownymi scenami i bogatym ornamentem. Jest to większy, masywny egzemplarz, raczej przeznaczony dla mężczyzny. Centralną część klamry wypełnia scenka figuralna na której ukazano mężczyznę trzymającego berło lub pochodnię, przedstawionego między dwoma stojącymi gryfami. Przestrzenie między postaciami wypełniają pojedyncze zawijasy i kwiaty typowe dla barokowej stylistyki. Na skośnych ściankach klamry umieszczono rytowany, geometryczny wzór. Przy brzegach scenki widoczne są główki nitów mocujących, a z boku klamry znajduje się odlewana ażurowa aplikacja, tzw. “języczek”.
Kogut świątynny, marmur, Indie, XIX w.
Rzeźba przedstawia uproszczoną, syntetyczną sylwetkę koguta (Kukkuta), stanowiącą integralny element architektoniczny hinduistycznej struktury sakralnej. Obiekt charakteryzuje się zwartą bryłą. Przestrzeń między nogami ptaka a podstawą nie została wycięta, tworząc lity blok kamienny. Dolna część rzeźby przechodzi w regularny, trapezoidalny cokół o kształcie klina. Dolna krawędź bazy nosi ślady surowego ciosania, co ułatwiało montaż w zaprawie murarskiej. Detale rzeźbiarskie (głębokie nacięcia oka, zarys piór ogona) zostały opracowane w sposób czytelny tylko na jednej z flank rzeźby. Drugi profil obiektu jest spłaszczony i surowszy. Świadczy to o przeznaczeniu rzeźby do ekspozycji bocznej – jako wspornik gzymsu (madal), element dekoracyjny balustrady schodów (vedika) lub fryzu niszowego. Forma wpisuje się w nurt indyjskiej plastyki animalistycznej i sztuki ludowej. Rzeźbiarz zrezygnował z drobiazgowego anatomicznego realizmu na rzecz mocnych, geometrycznych linii, które zapewniały trwałość mechaniczną elementu konstrukcyjnego. Wyraźnie zaznaczono jedynie kluczowe cechy gatunkowe: wysoki grzebień oraz obłe podgardle (koral).
Wymiary: 28 cm (wysokość) x 28 cm (szerokość) x 8 cm (głębokość)
Waga: 8,35 kg