Stanisław Dębicki (1866 – 1924), Portret myśliwego z dubeltówką, akwarela na papierze
Portret eleganckiego myśliwego. Na obrazie przedstawiono mężczyznę w średnim wieku, ukazanego z prawego półprofilu. Ubrany jest w jasnoszary strój myśliwski, kapelusz i czarne rękawiczki; w lewej ręce trzyma lufę dubeltówki. Sygnowany w prawym dolnym rogu: St. Dębicki. Wykonany techniką akwareli na papierze. Barwy stonowane – dominują szarości, beże, zielenie i błękity.
Stanisław Gibiński (1882–1971), Scena zimowa „W drodze do kościoła”, akwarela i gwasz na tekturze, Polska, ok. 1930–1940
Obraz autorstwa Stanisława Gibińskiego (1882–1971), przedstawiający zimowy pejzaż z drewnianym kościołem i ludźmi idącymi na nabożeństwo. Kompozycja o charakterze realistyczno-ludowym, utrzymana w stonowanej palecie chłodnych barw, ukazuje typowy dla artysty motyw sakralny osadzony w codziennym życiu wsi.
Praca wykonana techniką akwareli i gwaszu na tekturze, z wyczuciem światła i przestrzeni. Widoczna sygnatura autora w dolnym prawym rogu. Oryginalna, profilowana rama z elementami złoconymi.
Gibiński należał do grona artystów dokumentujących polski krajobraz i religijność pierwszej połowy XX wieku. Charakterystyczne dla Gibińskiego subtelne przejścia tonalne i ciepła kolorystyka sprawiają, że jego zimowe pejzaże wprowadzają do wnętrz spokój i harmonię.
Statuetka Wadżrabhajrawy w tantrycznym zespoleniu jab-jum z jego żoną Wadżrawetali, brąz złocony, polichromowany, Tybet (?), XIX w.
Rzeźba przedstawia Wadżrabhajrawę, a dokładniej jego formę tantryczną. Bóstwo ma trzy głowy o gniewnym wyrazie twarzy, zwieńczone koroną z czaszek, symbolizujących bezpośrednie niszczenie iluzji. Wewnątrz korony buchają płomienie, to ogień mądrości spalający niewiedzę. Wyłania się z nich głowa łagodnego zwierzęcia – należy ona do samego Wadżrabhajrawy (jego wyższy aspekt). Bóstwo ma 6 rąk, symbolizujących wszechstronną aktywność oświeconego umysłu. Trzyma w nich atrybuty rytualne. Rozłożone skrzydła, stanowią rzadziej spotykany, ale ważny element. Symbolizują one ponadludzki aspekt postaci, przekraczanie ograniczeń samsary. Wadżrabhajrawa stoi w dynamicznej pozie na lotosowym piedestale, depcząc postacie mężczyzny i kobiety. Uosabiają oni ignorancję (avidya), przywiązanie, gniew, ego i iluzję dualizmu.
Stojący Budda, brąz, Tajlandia, XVII w.
Rzeźba z brązu przedstawiająca postać stojącego Buddy. Rzeźba pochodzi z Tajlandii i datowana jest na początek XVII wieku. Postać ukazana została frontalnie, z prawą dłonią uniesioną w geście abhaya, symbolizującym ochronę i brak lęku, lewa ręka spoczywa wzdłuż ciała. Sylwetka jest smukła, o wydłużonych proporcjach, z wyraźnie zaznaczoną szatą przylegającą do ciała. Forma i sposób opracowania figury odpowiadają cechom stylu Ayutthaya (Ayuddhaya), charakterystycznego dla tajskiej rzeźby buddyjskiej XVII wieku. Rzeźbę pokrywa naturalna, ciemna patyna. Autentyczność rzeźby potwierdza certyfikat wystawiony w 1995 roku przez firmę Punny Antiques (Bangkok).
Święty Antoni z Dzieciątkiem Jezus, drzeworyt na papierze czerpanym, Polska, XVIII/XIX w.
Oryginalny ludowy drzeworyt dewocyjny z końca XVIII lub początku XIX wieku, przedstawiający św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem Jezus. Postać ujęta frontalnie, w czerwonej szacie, trzymająca Dzieciątko oraz kwiaty (lilie – symbol czystości). Ujęcie otoczone dekoracyjną ramką liściastą, z napisem u dołu “OSANTONIEGOCUDOIOR”. Oprawiony.
Zapinka do szat, srebro złocone, Polska, XVII w.
Ozdobna zapinka ze złoconego srebra, złożona z dwóch okrągłych tarczek połączonych kółkiem, do którego przymocowane są łańcuszki. Obecnie tarczki połączone są na stałe; możliwe, że jest to modyfikacja z epoki. Pierwotnie mogły być rozłączne, a łańcuszki pełniły funkcję ozdobną.
Każda tarczka składa się z gładkiego podkładu, przykrytego ażurową nakładką, zdobioną ornamentem rocaille oraz obwódką z drobnych kreseczek. Spodnia tarczka ma podobną obwódkę z kreseczek, a przy zewnętrznej krawędzi dodatkowo pas dekoracyjny w postaci wklęsłych kropeczek, tworzących dookolny ornament. Na środku każdej tarczki znajduje się zgniecione uszko, element ten pełni funkcję konstrukcyjną, łącząc ażurową nakładkę z podkładem.
Na odwrociu obu tarczek umieszczone są elementy umożliwiające ich mocowanie do odzieży. Po jednej stronie każdej tarczki znajdują się zaczepy połączone wspólnym kółkiem, po przeciwnej stronie zaś pojedyncze elementy mocujące; w jednej z tarczek zachowane jest przy nich wolne kółeczko.
Forma jednoznacznie wskazuje na funkcję zapięcia do płaszcza, kaftana lub innego rodzaju szaty. Zapinki tego typu są dobrze znane z ikonografii XVII wieku i występują na portretach szlachty oraz zamożnego mieszczaństwa.
Kapitel romański figuralny, piaskowiec, Francja, XII w.
Autentyczny romański kapitel architektoniczny wykonany z piaskowca, pochodzący z Francji i datowany na XII wiek (ok. 1100–1170). Opracowany figuralnie z trzech stron, pierwotnie stanowił element architektoniczny związany najpewniej z krużgankiem, arkadą lub wnętrzem kościelnym, osadzony przy murze lub filarze.
Dekorację tworzą stylizowane maski ludzkie połączone ornamentalnym motywem o charakterze roślinno-zoomorficznym, typowym dla romańskiej rzeźby klasztornej XII wieku. Twarze o wąskich, migdałowatych oczach reprezentują archaizującą stylistykę charakterystyczną dla dojrzałej rzeźby romańskiej przed upowszechnieniem bardziej realistycznych form gotyckich.
Forma rzeźbiarska, sposób opracowania reliefu oraz integracja motywów figuralnych z ornamentem wykazują związki z warsztatami południowej i środkowej Francji, zwłaszcza kręgu Langwedocji, Owernii lub Burgundii.
Wymiary: 23 cm (wysokość) x 17,5 cm (szerokość) x 14 cm (głębokość); z postumentem wysokość 29 cm
Misa norymberska (Beckenschlägerschüssel) z dekoracją memento mori, mosiądz, Niemcy (Norymberga), XV-XVI w.
Misa okrągła, głęboka; powierzchnia lustra lekko wypukła, przechodząca ukośnym załamaniem w ściankę boczną; pośrodku lustra repusowana, stylizowana czaszka ludzka ponad skrzyżowanymi piszczelami, wokoło bordiura z fleur-de-lis wybijanych puncynami; wąski, lekko ukośny kołnierz z takim samym ornamentem przy krawędzi. Krawędź zawinięta na zewnątrz, prawdopodobnie wzmocniona drutem. Miejscami, zwłaszcza w zagłębieniach, widoczne pozostałości powłoki z białego metalu - najpewniej cyny.
Monogramista CM, Pejzaż wiejski ze sztafażem, olej na desce, Holandia, XVII w.
Kameralny pejzaż tonalny stanowiący kwintesencję północnoeuropejskiego malarstwa pejzażowego Złotego Wieku malarstwa holenderskiego i flamandzkiego. Kompozycja przedstawia nastrojową scenę wiejską, zdominowaną przez popołudniowe, rozproszone światło przedzierające się przez chmury. Na pierwszym planie, na piaszczystej drodze prowadzącej w głąb kadru, widoczna jest para wędrowców w tradycyjnych, XVII-wiecznych strojach holenderskich (charakterystyczna podkasana spódnica wieśniaczki chroniąca przed błotem oraz pludry spięte pod kolanem i stożkowaty kapelusz mężczyzny). W tle malowniczo zarysowana chata kryta strzechą, postać jeźdźca oraz silnie pochylony, drewniany Słup przydrożny – motyw głęboko zakorzeniony w ikonografii mistrzów ze szkoły w Haarlemie.
Obraz charakteryzuje się wyrafinowaną, bliską monochromatyzmowi paletą barw (tzw. styl tonalny), opartą na bogatych niuansach brązów, ugrów, ziemistych zieleni i chłodnego błękitu nieba. Nadaje to kompozycji głębię przestrzenną oraz intymny, nostalgiczny charakter.
Obraz oprawiony jest w szlachetną, XIX-wieczną ramę z okleiną z drewna czeczotowego ze złoconym płatkami profilem wewnętrznym (ze zidentyfikowanym czerwonym podkładem pulmentowym).
Wymiary: 17 cm (wysokość) x 22 cm (szerokość); z ramą: 28,5 cm (wysokość) x 33,5 cm (szerokość)
Waga: 0,65 kg