Święty Antoni z Dzieciątkiem Jezus, drzeworyt na papierze czerpanym, Polska, XVIII/XIX w.
Oryginalny ludowy drzeworyt dewocyjny z końca XVIII lub początku XIX wieku, przedstawiający św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem Jezus. Postać ujęta frontalnie, w czerwonej szacie, trzymająca Dzieciątko oraz kwiaty (lilie – symbol czystości). Ujęcie otoczone dekoracyjną ramką liściastą, z napisem u dołu “OSANTONIEGOCUDOIOR”. Oprawiony.
Szekel (judaszowy srebrnik), Tyr, 139 miejscowej ery = 13/14 po Chr.
Av. Głowa Melkarta w wieńcu laurowym w prawo.
Rv. TYPOY [IEPAΣ] KAI AΣYΛOY, orzeł stojący w lewo na dziobie galery, na prawym skrzydle gałązka palmowa, w lewym polu litery PΛΘ (data) nad maczugą, w prawym KP nad monogramem, fenicka litera "Bet" pomiędzy łapami orła.
Srebro, 13,6 g, 25,4 mm. Literatura: DCA 920; HGC 10, 357.
Stan III+, rzadka i ładnie zachowana moneta wybita za życia Jezusa.
Zapinka do szat, srebro złocone, Polska, XVII w.
Ozdobna zapinka ze złoconego srebra, złożona z dwóch okrągłych tarczek połączonych kółkiem, do którego przymocowane są łańcuszki. Obecnie tarczki połączone są na stałe; możliwe, że jest to modyfikacja z epoki. Pierwotnie mogły być rozłączne, a łańcuszki pełniły funkcję ozdobną.
Każda tarczka składa się z gładkiego podkładu, przykrytego ażurową nakładką, zdobioną ornamentem rocaille oraz obwódką z drobnych kreseczek. Spodnia tarczka ma podobną obwódkę z kreseczek, a przy zewnętrznej krawędzi dodatkowo pas dekoracyjny w postaci wklęsłych kropeczek, tworzących dookolny ornament. Na środku każdej tarczki znajduje się zgniecione uszko, element ten pełni funkcję konstrukcyjną, łącząc ażurową nakładkę z podkładem.
Na odwrociu obu tarczek umieszczone są elementy umożliwiające ich mocowanie do odzieży. Po jednej stronie każdej tarczki znajdują się zaczepy połączone wspólnym kółkiem, po przeciwnej stronie zaś pojedyncze elementy mocujące; w jednej z tarczek zachowane jest przy nich wolne kółeczko.
Forma jednoznacznie wskazuje na funkcję zapięcia do płaszcza, kaftana lub innego rodzaju szaty. Zapinki tego typu są dobrze znane z ikonografii XVII wieku i występują na portretach szlachty oraz zamożnego mieszczaństwa.
Balsamarium, terakota, Starożytny Rzym, ok. I–II w. po Chr.
Autentyczne balsamarium (unguentarium) rzymskie z I–II wieku po Chr., wykonane z gliny przy użyciu koła garncarskiego. Naczynie o charakterystycznej formie – z pękatym brzuścem, smukłą szyjką i szerokim, kryzowatym wylewem, służyło do przechowywania płynnych wonności i pachnideł toaletowych. Często stanowiło ono element wyposażenia zmarłych. Dawniej uważano, że balsamaria służyły do zbierania łez żałobników podczas ceremonii pogrzebowej - stąd błędna nazwa lacrimatorium (od lacrima – łza).
Balsamarium, terakota, Starożytny Rzym, ok. I–II w. po Chr.
Autentyczne balsamarium (unguentarium) rzymskie z I–II wieku po Chr., wykonane z gliny przy użyciu koła garncarskiego. Naczynie o charakterystycznej formie – z pękatym brzuścem, smukłą szyjką i szerokim, kryzowatym wylewem, służyło do przechowywania płynnych wonności i pachnideł toaletowych. Często stanowiło ono element wyposażenia zmarłych. Dawniej uważano, że balsamaria służyły do zbierania łez żałobników podczas ceremonii pogrzebowej - stąd błędna nazwa lacrimatorium (od lacrima – łza).
Barokowa plakieta wotywna z wizerunkiem szlachcica, srebro repusowane, Polska, XVII–XVIII w.
Brahma, marmur, Indie, XIX (?) w.
Marmurowa rzeźba przedstawiająca Brahmę, hinduistycznego boga stwórcy i personifikację kosmicznej mądrości, należącego do trójcy Trimurti obok Wisznu i Shiwy. Obiekt został ręcznie wyrzeźbiony w szarym marmurze i reprezentuje uproszczoną formę ikonograficzną, w której Brahma ukazany jest z trzema twarzami, zamiast tradycyjnie spotykanych czterech .
Postać przedstawiona jest w pozycji siedzącej, z kulą trzymaną w dłoni, interpretowaną jako symbol ziemi lub całego kosmosu, i odnoszą się do aktu stworzenia i porządku świata.
Ze względu na ograniczony kult Brahmy w Indiach i niewielką liczbę poświęconych mu świątyń, rzeźbiarskie przedstawienia tego bóstwa należą do rzadkości, co czyni obiekt wyjątkowo ciekawym. Rzeźba jest w bardzo dobrym stanie.
Chrystus Ukrzyżowany, drewno, Hiszpania (Pireneje?), XII-XIII w.
Rzeźba imponuje wyraźnym usztywnieniem ciała, typowym dla przedstawień wczesnoromańskich. Spokojny, a zarazem przejmujący wyraz twarzy Chrystusa podkreślają ogromne, skierowane do przodu oczy osadzone w głębokich oczodołach.
Jego spojrzenie jest jednak lekko opuszczone, podkreślone wydatnym nosem i dużymi, rozłożystymi uszami, które oprawiają twarz. Włosy opadają symetrycznie na ramiona; zwraca uwagę specyficzna fryzura – włosy rozdzielone przedziałkiem na czubku głowy, układają się w wałki pokryte gęsto ukośnymi nacięciami. Bardzo podobnie ułożone włosy, przypominające warkoczyki, ma słynna figura Chrystusa z Mig Aran, znajdująca się w kościele Sant Miquèu de Vielha (dolina Val d'Aran). Broda i wąsy kończą się sztucznymi, wolutowymi lokami.
Fragment karty z antyfonarza z iluminowanym inicjałem, pergamin, Europa, XV w.
Fragment karty widoczny w świetle oprawy, w całości zajmuje iluminowany inicjał „O” o treści historycznej. Umieszczona w nim scena figuralna przedstawia młodzieńca z nimbem, ubranego w strój świecki, przekazującego jałmużnę staremu, żebrakowi wspartemu na kulach. Towarzyszą mu młoda kobieta oraz starszy mężczyzna, a w tle widoczna jest architektura miejska.
Na drugiej stronie widnieje fragment łacińskiego tekstu liturgicznego zapisanego minuskułą gotycką oraz zapis melodii przy użyciu kwadratowych neum (poprzedniczki nut używane w średniowiecznej Europie) na czterolinii, charakterystycznych dla chorału gregoriańskiego. Obecność formuły „Euouae” (zapis samogłosek z frazy saeculorum Amen), typowej dla zakończenia psalmu w układzie antyfonalnym, pozwala identyfikować zapis jako fragment antyfony. Na stronie umieszczono również ozdobny inicjał „O”, rozpoczynający nową antyfonę.
Karta oprawiona w XIX-wieczną złoconą ramę o delikatnie wygiętej górnej krawędzi.
Obiekt o nadzwyczajnych walorach estetycznych i kolekcjonerskich. Duża rzadkość na rynku!