Nathan Gutman (1914 Warszawa – 1990 Paryż), Akt kobiecy, olej na tekturze, Paryż (?)
Obraz przedstawia nagą kobietę w półleżącej pozycji na łóżku lub wersalce; jedną ręką podpiera ciało, drugą trzyma za głową. Sylwetka modelki, mebel oraz niewielki obrazek w lewym górnym rogu (z wazonem z kwiatami) zostały namalowane czarnym konturem, kontrastującym z wielobarwnym tłem złożonym z nasyconych plam koloru w różnych odcieniach czerwieni, żółci, niebieskiego i zieleni. Intensywna paleta barw wyraźnie nawiązuje do estetyki fowizmu. W lewym dolnym rogu znajduje się sygnatura Gutmana. Całość oprawiona we współczesną ramę.
Para czaszek połączonych potylicami, drewno, Niemcy, 1635
Unikatowy przedmiot w formie pary połączonych czaszek drewnianych, najpewniej pełniących funkcję symboliczną (memento mori). Rzeźba wykonana z drewna pokrytego białą i brązową farbą; przystosowana do powieszenia – zawieszka ze splecionego, kutego pręta żelaznego. Od spodu data "1635" i słabo czytelna sygnatura twórcy – "Lond" (?) F(ecit). Widoczne ślady upływu czasu, przetarcie żelaznego uszka, patyna. Wysoka jakość rzeźbienia z detalami anatomicznymi, w tym realistycznie odwzorowane oczodoły, uzębienie i szczeliny czaszkowe.
Pierścień dewocyjny, srebro, Lwów, 1872-1920
Pierścień dewocyjny wykonany ze srebra, z przedstawieniem ukrzyżowanego Jezusa. Na obrączce widoczny jest znak próby w postaci głowy lwa zwróconej w lewo, z literą „F” i cyfrą „4” po bokach, a także dodatkowa punca z literą „F”. Oznaczenia te stosowane były przez urząd probierczy we Lwowie w latach 1872–1920. Znak wytwórcy (tzw. imiennik) jest niestety nieczytelny. Pierścień wyróżnia się niezwykle rzadko spotykaną formą. Prawdopodobnie nosił go ktoś związany z Kościołem - ksiądz lub osoba zakonna.
Plakieta z herbem Suchekomnaty i panopliami, srebro i jedwab, Polska, XVIII w.
Owalna plakieta z kutej blachy srebrnej, z 2. połowy XVIII wieku, z wygrawerowanym herbem Suchekomnaty w tarczy otoczonej panopliami, zwieńczonej koroną oraz monogramem „P. J.”. W latach 20.–30. XIX wieku plakieta została przyszyta do ozdobnego, miękkiego podkładu tekstylnego wykonanego z naprzemiennych warstw tkanin jedwabnych w kolorze amarantowym i ecru. Tło ozdobiono ręcznym haftem wykonanym srebrnym bajorkiem, cekinami i blaszanymi aplikacjami tworzącymi kompozycje florystyczne. Na odwrocie zachowały się dwie pieczęcie lakowe.
Pierwotnie plakieta mogła pełnić funkcję sepulkralną, umieszczona na trumnie lub nad epitafium. Umieszczenie jej jedwabnej poduszeczce i opatrzenie pieczęciami wskazuje ma zapewne charakter rodzinny i sentymentalny. Panoplia przypominają kompozycje znane z ryngrafów z czasów Konfederacji Barskiej. To może wskazywać, że osoba o inicjałach "P. J." była jej uczestnikiem. O pochodzeniu obiektu wiadomo niewiele, miał być on własnością zakonnika z Wielkopolski.
Plakietka z herbami Knut i Ślepowron, srebro, Polska, XVII w.
Owalna plakietka z kutej blachy srebrnej, pokrytej grawerunkiem. Na środku dwie tarcze, umieszczone jedna na drugiej. Na mniejszej, wewnętrznej, zbliżonej kształtem do czworoboku, godło herbu Knut. Na środku prostokątnego pola pomiędzy górnymi krawędziami tarcz znajduje się godło herbu Ślepowron, z inicjałami „I–L” po bokach. Wokoło stylizowany kartusz zdobiony ornamentem wolutowym i roślinnym. Wzdłuż krawędzi plakietki pojedyncza linia ryta. W połowie wysokości przy krawędziach po jednym małym otworku, stanowiącym ślad mocowania.
Bardzo interesujący i rzadki przedmiot, który najprawdopodobniej pełnił funkcję sepulkralną. Jan Karol Dachnowski, opisując herb Knut w swoim „Herbarzu Prus Królewskich z XVII wieku” wspomina o „blaszce srebrnej do trumny przybitej, która potem nad epitafium wprawiona”. Oferowana plakietka pełniła prawdopodobnie taką samą funkcję. Herb Knut, opisany w Herbarzu Niesieckiego jako „trzy lilie, dwie podle siebie, trzecia we środku nad niemi, każda z nich ze dwóch lilji spojona, tak że prosto do góry jedna lilja wierzchem obrócona, druga na dół”, był herbem własnym rodziny Knutów, związanej z terenami Prus Królewskich. Obecność dwóch herbów na plakietce najpewniej symbolizuje unię osobistą lub małżeńską. Jeśli to drugie, to Ślepowron byłby herbem męża, a Knut – żony, z którą wiązać należy inicjały „IL”.
Bardzo rzadko spotykany przedmiot o dużej wartości kolekcjonerskiej i historycznej.
Podstawa krucyfiksu w formie czaszki zwieńczonej stylizowanym pniem drzewa, drewno, Niemcy (?), XVIII–XIX w.
Unikatowa rzeźba z ciemnego drewna przedstawiająca realistycznie wyrzeźbioną ludzką czaszkę, obejmowaną od góry czterema masywnymi uchwytami o formie przypominającej szpony lub korzenie. Uchwyty powyżej łączą się i skręcają w jedną, zwartą formę, przypominającą stylizowany pień drzewa, zakończony płasko ściętą górną powierzchnią z wyżłobionym na całą szerokość rowkiem, co wskazuje, że obiekt stanowił pierwotnie część większej konstrukcji. Czaszka została wyrzeźbiona z dużą dbałością o detale anatomiczne, takie jak szwy czaszkowe, otwory nosowe oraz uzębienie. Forma i konstrukcja pozwalają przypuszczać, że rzeźba pełniła funkcję podstawy krucyfiksu typu memento mori; brakujący element w postaci rzeźbionych kości pod potylicą powoduje, że obiekt prezentuje się obecnie w lekkim pochyleniu, podczas gdy pierwotnie ustawiony był pionowo.
Popiersie Krishny, marmur, Indie, XIX w.
Rzeźba przedstawia popiersie bóstwa, zidentyfikowanego jako Krishna – jedno z najpopularniejszych wcieleń boga Vishnu. Postać charakteryzuje się idealizowanymi rysami twarzy o łagodnym, medytacyjnym wyrazie. Delikatny, ledwo zarysowany uśmiech (tzw. archaiczny) oraz szerokie, migdałowe oczy z wyraźnie zaznaczonymi brwiami są typowe dla sztuki Rajasthanu. Proporcje oddają młodzieńczy wdzięk bóstwa (bala-rupa). Głowę bóstwa zdobi wysoka, bogato rzeźbiona korona typu Kiritamukuta. Składa się ona z kilku poziomów: dolnego pasa imitującego sznur pereł lub koralików, środkowego z motywem plecionki oraz zwieńczenia z floralnymi, rozetowymi dekoracjami. Na lewym profilu korony (tuż nad uchem) widoczny jest pionowy, rzeźbiony element. Jest to stylizowane pawie pióro (Mayur Pankh) – kluczowy i unikalny atrybut Krishny, symbolizujący piękno stworzenia oraz boską królewskość. Szyję postaci zdobi szeroki, ściśle przylegający naszyjnik (kanthamala). Z bocznych partii głowy opadają grube, stylizowane pasma włosów, a w uszach widoczne są tradycyjne, duże kolczyki (kundala).
Wymiary: 23 cm (wysokość) x 13 cm (szerokość) x 12 cm (głębokość)
Waga: 5 kg
Popiersie ołtarzowe św. Jakuba Starszego, drewno lipowe, Dolny Śląsk, przełom XV/XVI w.
Późnogotyckie popiersie ołtarzowe przedstawiające św. Jakuba Starszego (Apostoła) powstało na przełomie XV i XVI w., w latach około 1490–1510, i reprezentuje dojrzałe rzemiosło cechowe związane z obszarem Dolnego Śląska, ze szczególnym wskazaniem na krąg warsztatowy działający we Wrocławiu lub Świdnicy. Płasko ścięty, surowy tył obiektu, noszący wyraźne ślady pracy średniowiecznych narzędzi takich jak ciosak czy dłuto profilowe, jednoznacznie potwierdza pierwotne przeznaczenie rzeźby do montażu w szafie ołtarzowej lub predelli.
Wysokość: 32 cm Szerokość: 24 cm Głębokość: 16,5 cm Waga: 1,99 kg
Portret epitafijny szlachcica herbu Topór (Starża), olej na blasze miedzianej, srebrzonej, Polska, przełom XVIII/XIX w.
Prezentowany obiekt to wybitny i unikalny w przestrzeni antykwarycznej przykład polskiej sztuki sepulkralnej z okresu zaborów. Kompozycja malarska stanowi bezpośrednie, blaszane powtórzenie znanego dzieła Kazimierza Wojniakowskiego pt. „Portret młodego mężczyzny” (oryginalny olej na płótnie prezentowany jest na stałej ekspozycji Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki). Wojniakowski uwiecznił modela w modnym, klasycystycznym czarnym fraku z wysokim kołnierzem oraz misternie wiązanym, szerokim białym halsztuku (chuście) uformowanym w wydatną kokardę.
Malarz-rzemieślnik wykonujący oferowaną wersję epitafijną na srebrzonej miedzi z niezwykłą wiernością oddał fizjonomię modela: wysokie czoło, lekko upudrowane i spięte z tyłu włosy oraz łagodne, inteligentne spojrzenie. Kompozycja lwowskiego płótna została zaadaptowana do wymogów epitafijnych: zamknięto ją w geometrycznym tondzie o srebrno-złotym tle, rezygnując z pasiastej kamizelki. Kluczowym elementem podnoszącym rangę historyczną dzieła jest umieszczony po prawej stronie kartusz z herbem Topór (Starża), dodany na zamówienie rodziny zmarłego.
Srebrzyste tło ze złotawymi przejściami tonalnymi znakomicie kontrastuje z ciemnym frakiem postaci, dając znakomity efekt dekoracyjny w każdym typie wnętrza. Jego znakomite uzupełnienie stanowi oprawa obrazu – tło z bordowego weluru i rzeźbiona, drewniana rama z XIX wieku.
Wymiary: 35 cm (średnica); z ramą: 68,5 cm (wysokość) x 61 cm (szerokość)
Waga: 3,5 kg