Krishna, marmur, Indie, XIX w.
Rzeźba przedstawia pełnofigurowy wizerunek boga Krishny w jego najbardziej ikonicznej, pasterskiej manifestacji jako Wenu-Gopala (grającego na flecie). Postać bóstwa ujęta została w klasycznym indyjskim kanonie piękna Tribhanga (potrójne wygięcie osi ciała). Linia bioder, klatki piersiowej i szyi tworzy dynamiczną, esowatą linię. Krishna stoi ze skrzyżowanymi w kostkach nogami, opierając ciężar ciała na lewej stopie, podczas gdy prawa wspiera się na palcach, co nadaje kompozycji lekkość i grację. Front oraz boki figury zostały opracowane z dbałością o przestrzenność plis i biżuterii. Plecy postaci, pośladki oraz tylna część aureoli są płaskie, surowe i opracowane syntetycznie. Świadczy to o przeznaczeniu obiektu do umieszczenia bezpośrednio przy ścianie ołtarza lub we wnęce ściennej. Twarz bóstwa emanuje spokojem, z charakterystycznymi migdałowatymi oczami i delikatnym uśmiechem. Głowę wieńczy wysoka korona, która w partii czołowej zachowała fragmenty oryginalnego, grubego złocenia płatkowego. Z lewej strony korony wyrzeźbiono wysokie pawie pióro (Mayur Pankh). Głowę otacza monolityczna, ząbkowany nimb. Bóstwo odziane jest w tradycyjne, gęsto marszczone dhoti, spięte na biodrach ozdobnym pasem z motywami rozet kwiatowych. Przez plecy i ramiona przewieszona jest długa, rzeźbiona szarfa.
Wymiary: 44 cm (wysokość) x 14 cm (szerokość) x 8 cm (głębokość)
Waga: 4,75 kg
Krishna, marmur, Indie, XIX w.
Marmurowa rzeźba przedstawiająca Krishnę w postaci Wenu-Gopali, czyli boskiego pasterza grającego na flecie. Postać bóstwa ujęta została w klasycznym indyjskim kanonie piękna Tribhanga (potrójne wygięcie osi ciała). Linia bioder, klatki piersiowej i szyi tworzy dynamiczną, esowatą linię. Krishna stoi ze skrzyżowanymi w kostkach nogami, opierając ciężar ciała na lewej stopie, podczas gdy prawa wspiera się na palcach, co nadaje kompozycji lekkość i grację. Ręce są uniesione przed tors i pierwotnie tworzyły układ przeznaczony do podtrzymywania fletu. Twarz bóstwa ma spokojny wyraz, z delikatnym uśmiechem i migdałowatymi oczami typowymi dla tradycyjnej ikonografii indyjskiej. Głowę wieńczy wysoka korona ozdobiona motywem pawiego pióra (Mayur Pankh), jednego z najważniejszych atrybutów Krishny. Postać odziana jest w dhoti o schematycznie opracowanych fałdach. Przez szyję przewieszone są dwie długie, dekoracyjne girlandy, z których jedna sięga bioder, a druga kolan. Mogą one stanowić uproszczone przedstawienie vaijayantimāli – długiej girlandy kwiatowej tradycyjnie związanej z Vishnu i jego awatarem Krishną. Tylna część postaci została opracowana w sposób bardziej uproszczony, świadczy to o przeznaczeniu obiektu do umieszczenia bezpośrednio przy ścianie ołtarza lub we wnęce ściennej.
Wymiary: 40 cm (wysokość) x 15 cm (szerokość) x 8,5 cm (głębokość)
Waga: 4,1 kg
Łyżka stołowa z inicjałem „V”, drewno, Niemcy, XIX w.
Ręcznie rzeźbiona łyżka drewniana o długości 23 cm, pochodząca z Polski, datowana na XIX wiek lub wcześniej. Czarka głęboka, wyraźnie użytkowa, ze śladami eksploatacji. Trzonek ozdobiony rytami w formie ząbkowanej linii oraz inicjałem „V”, pełniącym funkcję identyfikacji właściciela. Na końcu zachowany rzemień z przytwierdzoną starą papierową metką kolekcjonerską.
W XIX wieku w Polsce łyżki tego typu należały do podstawowych przedmiotów codziennego użytku w gospodarstwach wiejskich i pasterskich. Wykonywano je ręcznie z jednego kawałka drewna, co wpisywało się w tradycję polskiego rzemiosła ludowego, opartego na prostych, trwałych materiałach.
Egzemplarze z zachowanymi oznaczeniami należą dziś do rzadkości, dokumentując rozwój polskiej kultury materialnej i codziennych praktyk życia na wsi.
Łyżka stołowa, srebro, Polska, ok. 1650
Srebrna łyżka stołowa wykonana na terenie Rzeczpospolitej około 1650 roku; barokowa z jajowatym czerpakiem, na odwrocie, przy łączeniu czerpaka i trzonka, grawerowany kartusz herbowy z pustą tarczą; trzonek w formie płaskiej, facetowanej sztabki, zdobiony grawerunkiem, pierwotnie zakończony profilowaną kopułką.
Bardzo podobne łyżki znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie (m.in. MNK XV-307 https://zbiory.mnk.pl/pl/katalog/523365 ). Podobieństwa dotyczą nie tylko rozmiarów, ale także formy i sposobu zdobienia. Jest bardzo prawdopodobne, że powstały one w tym samym warsztacie lub kręgu warsztatowym.
Łyżka stołowa, srebro, Polska, ok. połowy XVII w.
Łyżka stołowa, barokowa, datowana na ok. połowę XVII wieku. Czerpak jajowaty, gładki. Trzonek sztabkowaty, w przekroju sześciokątny, profilowany, zakończony sterczyną, od góry i od spodu zdobiony ornamentem rytym przypominającym wężyk probierczy, podzielonym na trzy strefy (segmenty). Część trzonka przy łączeniu z czerpakiem wydzielona w formie kartusza, ozdobionego plastycznym maszkaronem. Na kartuszu, od strony spodniej, wygrawerowane inicjały GLP oraz odmiana herbu Mogiła.
Łyżka tzw. „apostolska” ze św. Szymonem, srebro, Anglia, XVIII w.
Łyżka, tzw. "apostolska" z uchwytem zakończonym pełnoplastyczną figurką św. Szymona Zeloty trzymającego piłę, będącą jego atrybutem. Głowa świętego zwieńczona okrągłą tarczką z przedstawieniem ptaka (zapewne gołębicy symbolizującej Ducha Świętego). Przedmiot o charakterze liturgicznym lub kolekcjonerskim.