Kyliks (naczynie do picia wina), ceramika, Starożytna Grecja, ok. poł. IV w. przed Chr.

800,00 
Grecki kyliks wykonany najprawdopodobniej na terenie Apulii, datowany na czasy ok. połowy IV w. przed Chr. Klasyczny przykład ceramiki użytkowej - kielicha służącego do picia wina. Naczynie zachowane w bardzo dobrym stanie, bez pęknięć i ubytków konstrukcyjnych, z widocznymi śladami upływu czasu, ubytki warstwy firnisu i wapienny osad wewnątrz. Znaleziony na południu Francji.

Lekanis z pokrywką, terakota, Starożytna Grecja (prawdopodobnie Beocja), V w. przed Chr.

2300,00 
Małe, starożytne naczynie ceramiczne typu lekanis, datowane na V wiek p. Ch., pochodzące prawdopodobnie z Beocji w środkowej Grecji. Naczynie o niskim, spłaszczonym korpusie, z dwoma cienkimi, wznoszącymi się uchwytami oraz dopasowaną pokrywką zakończoną płaskim guzkiem. Wykonane z drobnoziarnistej gliny o pomarańczowo-czerwonym odcieniu, pokrytej ciemnym firnisem i zdobione pasem pionowych zygzaków w kolorze brunatno-czarnym. Na spodzie widoczna jest niewysoka stopka pierścieniowa z koncentrycznymi kręgami i śladem po tokarce. Zachowała się numeracja muzealna naniesiona tuszem. Powierzchnia naczynia wykazuje typowe ślady wypału redukcyjnego, miejscowe przebarwienia, ubytki firnisu i osad mineralny, jednak całość zachowała się w pełnej formie z oryginalną pokrywką. Lekanis służyła w starożytnej Grecji do przechowywania kosmetyków, pachnideł, biżuterii i drobnych ozdób. Naczynia tego typu towarzyszyły kobietom w życiu codziennym, a także były składane w grobach jako przedmioty osobistego użytku o znaczeniu symbolicznym.

Ogniwo pasa, srebro złocone, Polska, XVII w.

470,00 
Element pasa ze srebra złoconego w formie prostokątnego segmentu z otwartymi bokami, tworzącymi przelot umożliwiający przełożenie skórzanego paska. W dolnej części znajduje się uszko przeznaczone do zawieszenia elementu zdobniczego. Tego typu ogniwa tworzyły zapewne ciąg powtarzalnych segmentów pasa; uszka mogły występować jedynie przy niektórych z nich i służyć do podwieszenia ozdobnych dodatków, np. łańcuszków. Strona dekoracyjna podzielona jest pionową, podwójnym żeberkiem na dwa symetryczne pola. W każdym z nich rozmieszczono symetrycznie po trzy stylizowane kwiaty. Tło pomiędzy nimi jest wklęsłe, o drobnej, ziarnistej fakturze, uzyskanej prawdopodobnie przez puncowanie. Całość otacza wąska, gładka obwódka.

Oinochoe, terakota, Starożytna Grecja, IV w. przed Chr.

1500,00 
Naczynie ceramiczne, toczone na kole, wykorzystywane w starożytności jako podstawowy dzban podczas greckich uczt (symposion). Oinochoe prezentuje typowy dla regionu Wielkiej Grecji wariant z trójlistnym wylewem, którego innowacyjna forma ułatwiała precyzyjne porcjowanie cieczy bez rozlewania. Ciemnoszara/ciemno-brązowa, matowa powierzchnia z widocznymi nalotami mineralnymi i osadami ziemi. Stan zachowania bardzo dobry, uchwyt i wylew są kompletne, co podnosi wartość kolekcjonerską i badawczą. Jest to rzadko spotykany egzemplarz użytkowy, stanowiący namacalny fragment kultury starożytnej Italii.

Pieter Neefs II (1620 – 1675/1685), Nocna msza w gotyckim kościele, olej na desce, Flandria, XVII w.

3600,00 

Obraz przedstawia wnętrze gotyckiego kościoła, autorstwa Pietera Neefsa Młodszego (1620–po 1675), flamandzkiego malarza specjalizującego się w przedstawieniach wnętrz sakralnych XVII wieku. Kompozycja oparta na precyzyjnej perspektywie linearnej prowadzi wzrok ku ołtarzowi głównemu, wokół którego zgromadzeni są wierni i duchowieństwo uczestniczący w liturgii.

Obraz wykonany techniką oleju na desce, bez widocznej sygnatury. Górna część kompozycji została przycięta, co doprowadziło do utraty pierwotnego formatu i prawdopodobnie również sygnatury autora.

Dzieło reprezentuje dojrzały styl Pietera Neefsa młodszego – precyzyjne oddanie przestrzeni, kontrolowane światło i realistyczne ujęcie architektury, charakterystyczne dla szkoły antwerpskiej. Obrazy o niemal identycznej kompozycji pojawiają się w kilku znanych zbiorach i kolekcjach – m.in. w Szépművészeti Múzeum (Museum of Fine Arts) w Budapeszcie oraz w aukcji Sotheby’s (2021).

Warto dodać, że dzieła z tej serii bywają również przypisywane Pieterowi Neefsowi Starszemu (ok. 1578–1656), co potwierdza silne pokrewieństwo stylistyczne między twórczością ojca i syna.


Bibliografia / odnośniki:
Peeter Neefs I – Invaluable
Pieter Neefs II – Art Salon
Pieter Neefs I – Museum of Fine Arts Budapest (Wikimedia Commons)
Pieter Neefs II – Sotheby’s Auction 2021

Rzeźba głowy boga (Zeusa lub Herkulesa), marmur, basen Morza Śródziemnego, okres hellenistyczny

25000,00 
Monumentalna rzeźba przedstawiająca głowę brodatego boga, prawdopodobnie Zeusa. Włosy i brodę tworzą falowane, luźne loki; długi wąs opada po bokach i otacza zamknięte usta. Twarz o poważnym, skupionym wyrazie, z lekko spłaszczonym nosem i ściągniętymi brwiami. Oczy starannie wymodelowane, z wyraźną górną powieką, bez zaznaczonych źrenic. Rzeźba wykonana z białego marmuru. Przedstawienie pochodzi z okresu hellenistycznego w Grecji, z lat około 300–200 przed Chr.

Singa Barong, drewno polichromowane, Indonezja, XIX w.

1800,00 
Efektowna rzeźba z drewna polichromowanego, przedstawiająca Singa Barong – mitycznego skrzydlatego lwa, znanego z tradycji balijskiej i jawajskiej. Stwór ukazany został w pozycji czuwającej, siedzący na ozdobnej podstawie z otwartą paszczą i wyszczerzonymi zębami. Wyglądu postaci dopełniają charakterystyczne, wyłupiaste oczy, zawinięty ogon i grzywa. Jego ciało pokrywają motywy liniowe przypominające tatuaże, pierś zdobi szeroki naszyjnik, a przednie łapy - bransolety. Rzeźba najpewniej związana była z funkcją ochronną, zarówno w przestrzeniach świątynnych, jak i domowych.

Święty Jan Ewangelista, późnogotycka rzeźba drewniana, ok. 1500

6400,00 
Pełnoplastyczna rzeźba przedstawiająca św. Jana Ewangelistę, wykonana z drewna, datowana na około 1500 rok. Postać ukazana w kontrapoście, z lekko pochyloną głową i splecionymi dłońmi trzymającymi księgę – atrybut Ewangelisty. Rzeźba zachowana w pierwotnej polichromii, o widocznej strukturze warstw pigmentowych i naturalnym spękaniu drewna.
Dzieło mogło stanowić część ołtarza skrzydłowego (retabulum), najprawdopodobniej w grupie Ukrzyżowania.