Madonna z Dzieciątkiem (Matka Boska z Mariampola), drzeworyt na papierze czerpanym, Polska, XVIII/XIX w.
Madonna z Dzieciątkiem, drewno polichromowane, złocone, Europa Środkowa, XVIII/XIX w.
Maska sarkofagowa, drewno, Starożytny Egipt, I w. przed Chr. – I w. po Chr.
Miniatura portretowa Króla Augusta III, gwasz i akwarela na kości, Polska, ok. 1734–1750
Miniatura portretowa przedstawiająca króla Polski i elektora Saksonii, Augusta III Sasa (Wettyna) – gwasz i akwarela na cienkiej, półtransparentnej płytce z kości słoniowej. Wizerunek monarchy reprezentuje kanon ikonograficzny ukształtowany w pierwszych latach jego panowania, bezpośrednio po koronacji w Katedrze Wawelskiej, w styczniu 1734 roku.
Mistrz niemiecko-włoski, Zdjęcie z Krzyża, olej na desce, Europa Zachodnia, XVI w.
Model sejsmografu Zhang Henga, kość barwiona, Chiny, ok. przełomu XIX/XX w.
Monstrancja, mosiądz z elementami srebrzonymi, Francja, ok. 1860-1890
Nadziak / obuch, żelazo, brąz, drewno, Polska, XVII – XVIII w.
Głowica (żeleźce) wykuta z wysokowęglowej stali, z jednej strony zakończona młotkiem (obuchem) o czworobocznym przekroju poprzecznym oraz wyraźnie wypukłym kołnierzu. Taki kształt niwelował ryzyko ześlizgnięcia się broni z obłych powierzchni pancerzy (np. kirysów czy szyszaków) i skupiał całą energię uderzenia w jednym punkcie. Z drugiej strony żeleźce zapotarzone w dziób (kolec), masywny, wygięty łukowato ku dołowi, o grubym i szerokim profilu u nasady.
Unikalną cechą obiektu jest zdobienie żeleźca – niezwykle rzadko spotykane w przypadku polskiej broni stricte bojowej, zazwyczaj pozbawionej ornamentów. Dekorację stanowią pionowe pasy z mosiądzu, precyzyjnie wklepane (tauszowane) w rowki wycięte w stali. Na dziobie umieszczono pas biegnący równolegle do krawędzi, na którym znajduje się grawerunek przypominający motyw wici roślinnej.
Na spodzie żeleźca, w pobliżu obsady trzonka, wybity jest ciąg znaków (gmerków kowalskich/cyfr), będący prawdopodobnie podpisem cechowego mistrza płatnerskiego lub numerem ewidencyjnym dawnej zbrojowni magnackiej.
Trzonek wykonany z twardego drewna, osadzony w głowicy za pomocą mosiężnych tulei amortyzujących i okuty blachą brązową, scalaną lutem twardym na bazie miedzi. Przestrzeń pomiędzy okuciami obciągnięta została czarną skórą. Dolna część styliska zakończona jest metalowym okuciem z otworem przelotowym pod bączek/pierścień. Służył on do przewlekania rzemiennej pętli (temblaka) zakładanej na nadgarstek husarza, chroniącej przed zgubieniem broni w szarży.
Masa wynosząca 1325 gramów przy niemal 80-centymetrowym stylisku jednoznacznie definiuje ten egzemplarz jako bojową broń zaczepną jazdy narodowego autoramentu (husaria, pancerni), a nie lekką, cywilną laskę spacerową. Nadziaki o tak potężnych parametrach były przewożone przy siodle końskim (najczęściej pod prawym udem jeźdźca) i stanowiły kluczowy argument w starciu z ciężkozbrojnym przeciwnikiem (np. rajtarią), gdzie tradycyjna szabla okazywała się bezskuteczna wobec płytowych pancerzy.
W XVIII wieku broń przeszła profesjonalne przeoprawienie.
Długość całkowita (styliska): 78,5 cm. Długość głowicy (młotka): 17,5 cm