Portret epitafijny Jana Czapskiego (1699-1742), olej na blasze, Polska, lata 40. XVIII w.
Obraz o okrągłym kształcie, wykonany został w technice olejnej na kutej, wypukłej blasze miedzianej, złoconej ogniowo. Portret przedstawia mężczyznę w średnim wieku ujętego w popiersiu, en trois quarts w lewo. Owalna, pulchna twarz o wysokim czole i drugim podbródku. Na głowie biała, pudrowana peruka w loki. Strój stanowi stalowy napierśnik, spod którego wystają części odzieży, w tym biały kołnierzyk koszuli. Po prawej stronie portretu widnieje herb Leliwa w ozdobnej tarczy zwieńczonej hełmem rycerskim z pawimi piórami, na których powtórzone godło herbu Leliwa. Wokół tarczy ornament roślinny. Portret wzorowany jest na obrazie pędzla Szymona Czechowicza, namalowanym przed 1742.
Obrazy epitafijne, w odróżnieniu od trumiennych, miały z reguły kształt owalny lub okrągły. Stanowiły one element epitafiów obrazowych – pomników ku czci zmarłego lub zmarłych (np. rodziny), umieszczonych zwykle nie w miejscu pochówku, lecz w innym miejscu związanym z daną osobą, najczęściej w kościele – na ścianie lub filarze. Składały się one z właściwego epitafium, czyli płyty z napisem, oraz obrazu lub obrazów, najczęściej malowanych lub rzeźbionych, rzadziej wykonanych w innych technikach artystycznych. Epitafium obrazowe ukazuje zwykle portret zmarłego lub zmarłych, czasem w towarzystwie jego świętego patrona lub patronów.
Średnica: 30 cm
Wymiary z ramą: 43x43 cm
Relikwiarz św. Augustyna z relikwią Ex Ossibus, drewno polichromowane, złocone, Włochy, XVIII w.
Ekspresyjna rzeźba figuralna przedstawiająca półpostać św. Augustyna w szatach biskupich, z sercem w dłoni. Rzeźba stanowi zwieńczenie konsoli, w której umieszczona została relikwia pierwszej klasy (Ex Ossibus), opisana “S. Augustini”, zabezpieczona nienaruszoną pieczęcią kościelną. Praca z drewna polichromowanego i złoconego, wykonana w XVIII wieku, w warsztacie włoskim, reprezentującym dobry poziom artystyczny.
Rzeźba głowy boga (Zeusa lub Herkulesa), marmur, basen Morza Śródziemnego, okres hellenistyczny
Monumentalna rzeźba przedstawiająca głowę brodatego boga, prawdopodobnie Zeusa. Włosy i brodę tworzą falowane, luźne loki; długi wąs opada po bokach i otacza zamknięte usta. Twarz o poważnym, skupionym wyrazie, z lekko spłaszczonym nosem i ściągniętymi brwiami. Oczy starannie wymodelowane, z wyraźną górną powieką, bez zaznaczonych źrenic. Rzeźba wykonana z białego marmuru. Przedstawienie pochodzi z okresu hellenistycznego w Grecji, z lat około 300–200 przed Chr.
Singa Barong, drewno polichromowane, Indonezja, XIX w.
Efektowna rzeźba z drewna polichromowanego, przedstawiająca Singa Barong – mitycznego skrzydlatego lwa, znanego z tradycji balijskiej i jawajskiej. Stwór ukazany został w pozycji czuwającej, siedzący na ozdobnej podstawie z otwartą paszczą i wyszczerzonymi zębami. Wyglądu postaci dopełniają charakterystyczne, wyłupiaste oczy, zawinięty ogon i grzywa. Jego ciało pokrywają motywy liniowe przypominające tatuaże, pierś zdobi szeroki naszyjnik, a przednie łapy - bransolety. Rzeźba najpewniej związana była z funkcją ochronną, zarówno w przestrzeniach świątynnych, jak i domowych.
Święty Jan Ewangelista, późnogotycka rzeźba drewniana, ok. 1500
Pełnoplastyczna rzeźba przedstawiająca św. Jana Ewangelistę, wykonana z drewna, datowana na około 1500 rok. Postać ukazana w kontrapoście, z lekko pochyloną głową i splecionymi dłońmi trzymającymi księgę – atrybut Ewangelisty. Rzeźba zachowana w pierwotnej polichromii, o widocznej strukturze warstw pigmentowych i naturalnym spękaniu drewna.
Dzieło mogło stanowić część ołtarza skrzydłowego (retabulum), najprawdopodobniej w grupie Ukrzyżowania.
Dzieło mogło stanowić część ołtarza skrzydłowego (retabulum), najprawdopodobniej w grupie Ukrzyżowania.
Szkoła Holenderska, Okręty na wzburzonym morzu, olej na płótnie, Holandia (?), 2. poł. XVIII w.
Obraz przedstawia nastrojowy pejzaż morski ze statkami na wzburzonym morzu. Kompozycja skupia się na dużym żaglowcu zajmującym środek kompozycji, ukazanym od strony dziobu. Statek ma zwinięte żagle i jest mocno przechylony pod naporem wiatru i fal, które rozbijają się o kadłub, tworząc wysokie rozpryski piany. Atmosferę walki z żywiołem potęguje rozdarty kliwer, czyli trójkątny żagiel na przodzie okrętu. Na dalszym planie po lewej i prawej stronie widoczne są dwa inne statki zmagające się z żywiołem. Niebo spowijają ciężkie chmury burzowe, miejscami poprzecinane smugami jaśniejszych obłoków. Światło jest rozproszone i przytłumione, co wzmacnia atmosferę niepokoju. Nisko nad spienioną powierzchnią morza unoszą się ptaki. Dominują ciemne, chłodne barwy (odcienie niebieskiego, szarości, czerń) z domieszką zieleni, kontrastujące ze spienionymi falami i nielicznymi, jasnymi obłokami. Zarówno pod względem kompozycji, jak i sposobu budowania nastroju, obraz wpisuje się tradycję holenderskiego malarstwa marynistycznego epoki baroku. Oprawę obrazu stanowi stara rama typu holenderskiego, kryta szelakiem, podkreślająca barokowy charakter obrazu.