Skarbonka w formie czaszki, drewno, żelazo, Europa Środkowa (Niemcy?), XVIII w.
Unikatowa skarbonka wykonana z rzeźbionego drewna w formie realistycznie przedstawionej czaszki ludzkiej. Na sklepieniu wyrzeźbiony został krzyż łaciński z fleuronami na zakończeniu ramion. Ramiona krzyża wypełniają poziome żeberka. W dolne ramię wkomponowany został otwór do wrzucania monet. Na wysokości zakończenia górnego ramienia znajduje się ruchomy uchwyt z kutego żelaza. W części potylicznej umieszczono klapkę, zamykaną na kołek, osadzoną na pojedynczym, masywnym zawiasie. Czaszka pokryta jest ciemno brunatną substancją pochodzenia organicznego.
Śmierć Kleopatry, olej na płótnie, Włochy, XVII-XVIII w.
Obraz przedstawia Kleopatrę w chwili samobójstwa, ukazaną w półpostaci, w czerwonej, rozpiętej sukni z odsłoniętym biustem oraz wężem trzymanym przy piersi – jedynym atrybutem pozwalającym na jednoznaczną identyfikację sceny. Kobieta o alabastrowej cerze, uniesionej głowie i wzroku skierowanym ku górze została ujęta na neutralnym, ciemnobrązowym tle, zgodnie z tradycją szkoły bolońskiej. Miękki światłocień, idealizowany typ urody oraz spokojna ekspresja wskazują na wpływy malarstwa wywodzącego się z kręgu Guido Reniego i jego kontynuatorów. W lewym dolnym rogu widoczny jest końcowy fragment sygnatury „…epolo” lub „…epelo”, co wskazuje na włoskie pochodzenie artysty. Analiza stylu i sposobu ujęcia postaci pozwala datować dzieło na XVII-XVIII wiek, z prawdopodobnym miejscem powstania w Emilii-Romania (Włochy). Obraz oprawiony jest w barokową ramę rzeźbioną w drewnie i pomalowaną na złoto.
Średniowieczna figura szachowa (goniec), kość, Skandynawia (?), XII w.
Fragment średniowiecznej figurki z kości długiej nieokreślonego zwierzęcia (zapewne ssaka lądowego) w formie półplastycznej postaci ludzkiej. Dosyć szczegółowo przedstawiona została głowa nakryta mitrą. Na piersiach umieszczono relief, spiczasto zakończony ku dołowi, który można interpretować jako wyobrażenie ozdobnego pasa stanowiącego obszycie ornatu. Dolna część korpusu (zachowana częściowo) była zapewne w całości nieornamentowana - gładka. Z tyłu figurki kość mocno przekształcona: krawędzie zaokrąglone, struktura gąbczasta zachowana szczątkowo.
Figurka umieszczona w ekspozytorze z plexi na podstawie stanowiącej rekonstrukcję jej części dolnej.
Stanisław Chlebowski (1835-1884), Scena rodzajowa – taniec, akwarela na papierze, Stambuł (?), 1874 r.
Niewielka akwarela autorstwa Stanisława Chlebowskiego (sygnatura autorska w lewym dolnym rogu: „St. Chlebowski 1874), przedstawiająca kameralną, pełną dynamiki i wdzięku scenę rodzajową o charakterze orientalnym. Odzwierciedla ona fascynację artysty kulturą Bliskiego Wschodu oraz Kaukazu, którą zgłębiał podczas swojej wieloletniej pracy jako nadworny malarz sułtana w Stambule.
Z ramą 50 x 42, w świetle oprawy: 31,5 x 23,5 cm
Stanisław Dębicki (1866 – 1924), Portret myśliwego z dubeltówką, akwarela na papierze
Portret eleganckiego myśliwego. Na obrazie przedstawiono mężczyznę w średnim wieku, ukazanego z prawego półprofilu. Ubrany jest w jasnoszary strój myśliwski, kapelusz i czarne rękawiczki; w lewej ręce trzyma lufę dubeltówki. Sygnowany w prawym dolnym rogu: St. Dębicki. Wykonany techniką akwareli na papierze. Barwy stonowane – dominują szarości, beże, zielenie i błękity.
Stanisław Gibiński (1882–1971), Scena zimowa „W drodze do kościoła”, akwarela i gwasz na tekturze, Polska, ok. 1930–1940
Obraz autorstwa Stanisława Gibińskiego (1882–1971), przedstawiający zimowy pejzaż z drewnianym kościołem i ludźmi idącymi na nabożeństwo. Kompozycja o charakterze realistyczno-ludowym, utrzymana w stonowanej palecie chłodnych barw, ukazuje typowy dla artysty motyw sakralny osadzony w codziennym życiu wsi.
Praca wykonana techniką akwareli i gwaszu na tekturze, z wyczuciem światła i przestrzeni. Widoczna sygnatura autora w dolnym prawym rogu. Oryginalna, profilowana rama z elementami złoconymi.
Gibiński należał do grona artystów dokumentujących polski krajobraz i religijność pierwszej połowy XX wieku. Charakterystyczne dla Gibińskiego subtelne przejścia tonalne i ciepła kolorystyka sprawiają, że jego zimowe pejzaże wprowadzają do wnętrz spokój i harmonię.
Statuetka Wadżrabhajrawy w tantrycznym zespoleniu jab-jum z jego żoną Wadżrawetali, brąz złocony, polichromowany, Tybet (?), XIX w.
Rzeźba przedstawia Wadżrabhajrawę, a dokładniej jego formę tantryczną. Bóstwo ma trzy głowy o gniewnym wyrazie twarzy, zwieńczone koroną z czaszek, symbolizujących bezpośrednie niszczenie iluzji. Wewnątrz korony buchają płomienie, to ogień mądrości spalający niewiedzę. Wyłania się z nich głowa łagodnego zwierzęcia – należy ona do samego Wadżrabhajrawy (jego wyższy aspekt). Bóstwo ma 6 rąk, symbolizujących wszechstronną aktywność oświeconego umysłu. Trzyma w nich atrybuty rytualne. Rozłożone skrzydła, stanowią rzadziej spotykany, ale ważny element. Symbolizują one ponadludzki aspekt postaci, przekraczanie ograniczeń samsary. Wadżrabhajrawa stoi w dynamicznej pozie na lotosowym piedestale, depcząc postacie mężczyzny i kobiety. Uosabiają oni ignorancję (avidya), przywiązanie, gniew, ego i iluzję dualizmu.
Stojący Budda, brąz, Tajlandia, XVII w.
Rzeźba z brązu przedstawiająca postać stojącego Buddy. Rzeźba pochodzi z Tajlandii i datowana jest na początek XVII wieku. Postać ukazana została frontalnie, z prawą dłonią uniesioną w geście abhaya, symbolizującym ochronę i brak lęku, lewa ręka spoczywa wzdłuż ciała. Sylwetka jest smukła, o wydłużonych proporcjach, z wyraźnie zaznaczoną szatą przylegającą do ciała. Forma i sposób opracowania figury odpowiadają cechom stylu Ayutthaya (Ayuddhaya), charakterystycznego dla tajskiej rzeźby buddyjskiej XVII wieku. Rzeźbę pokrywa naturalna, ciemna patyna. Autentyczność rzeźby potwierdza certyfikat wystawiony w 1995 roku przez firmę Punny Antiques (Bangkok).
Święty Antoni z Dzieciątkiem Jezus, drzeworyt na papierze czerpanym, Polska, XVIII/XIX w.
Oryginalny ludowy drzeworyt dewocyjny z końca XVIII lub początku XIX wieku, przedstawiający św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem Jezus. Postać ujęta frontalnie, w czerwonej szacie, trzymająca Dzieciątko oraz kwiaty (lilie – symbol czystości). Ujęcie otoczone dekoracyjną ramką liściastą, z napisem u dołu “OSANTONIEGOCUDOIOR”. Oprawiony.