Kuferek ażurowy, srebro, Hanau (Niemcy), przełom XIX/XX w.
3000,00 zł
Wysokość: 7 cm
Szerokość: 7 cm
Głębokość: 3 cm
Waga: 136 g
1 w magazynie
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Neobarokowy miniaturowy kuferek ażurowy (puzdro, szkatułka gabinetowa, pojemnik na wonności) w formie sześciościanu, który wsparto na czterech profilowanych, toczonych nóżkach. Ścianki boczne oraz półokrągłe wieko dekorowane są ażurem o motywach roślinno-figuralnych. W polach frontowych korpusu dominuje kompozycja z wicią roślinną, w którą wpleciono postacie uskrzydlonych amorków (putt). U podstawy i na krawędzi wieka biegną gęste, powtarzalne fryzy z motywem liści akantu oraz geometrycznych arkadek. Najbardziej ekspresyjnym elementem obiektu jest ruchomy pałąk uchwytu osadzony na ulistnionych antabach. Został on uformowany w kształcie trzech drapieżnych, fantastycznych stworów w dynamicznej, zoomorficznej scenie wzajemnego pożerania się.
Brak centralnych, państwowych cech probierczych oraz obecność zdublowanego, fantazyjnego znaku z motywem lwa to zjawisko całkowicie typowe dla luksusowych wyrobów z ośrodka w Hanau ze schyłku XIX i pocz. XX wieku. Świadome zastosowanie takich oznaczeń miało na celu stylistyczne naśladowanie dawnych, XVII-wiecznych cech miejskich (niderlandzkich bądź angielskich) i stanowi integralny element artystyczny obiektu.
W kontekście historycznego rynku złotniczego w Hanau, stylistyka oraz specyficzny, surowy rysunek pseudo-puncy z kroczącym lwem o wyraźnie zaznaczonych pazurach pozwalają na silną atrybucję obiektu pod kątem dwóch wiodących manufaktur tego regionu. Pierwszym i najbardziej prawdopodobnym tropem jest renomowana pracownia Georg Roth & Co., która słynęła z masowego dublowania płytkich, stylizowanych na francuskie i holenderskie punc zwierzęcych na rantach swoich wyrobów. Drugim uzasadnionym kierunkiem badawczym jest manufaktura B. Neresheimer & Söhne– absolutna czołówka tamtejszego rzemiosła artystycznego, znana ze znakomitych, neobarokowych replik dawnych naczyń i puzder ślubnych, które regularnie sygnowano fantazyjnymi zwierzęcymi stemplami w naddatku.
Przedmiot stanowi znakomity, podręcznikowy przykład XIX-wiecznego rzemiosła historyzującego, spójnie łączącego sielankową ikonografię barokową z drapieżną, eklektyczną groteską.
| Waga | 0,136 kg |
|---|---|
| Wymiary | 7 × 7 × 3 cm |
| Typ |
Szkatułka gabinetowa |
| Forma |
Miniaturowy kuferek ażurowy |
| Materiał |
Srebro |
| Kolorystyka |
Srebro |
| Technika |
Cyzelowanie ,Odlew ,Toczenie |
| Czas powstania |
Przełom XIX/XX w. |
| Kraj pochodzenia |
Hanau (Niemcy) |
| Styl/Epoka |
Neobarok (historyzm) |
| Autor |
Nieznany |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry. W zagłębieniach oraz wewnątrz korpusu zachowała się naturalna, wiekowa patyna i drobne osady tlenków; konstrukcja stabilna, bez widocznych ubytków w delikatnej strukturze ażuru. |
RELATED PRODUCTS
Klamra do pasa przeworskiego, srebro, Polska, XVII w.
Łyżka stołowa z inicjałem „V”, drewno, Niemcy, XIX w.
Ręcznie rzeźbiona łyżka drewniana o długości 23 cm, pochodząca z Polski, datowana na XIX wiek lub wcześniej. Czarka głęboka, wyraźnie użytkowa, ze śladami eksploatacji. Trzonek ozdobiony rytami w formie ząbkowanej linii oraz inicjałem „V”, pełniącym funkcję identyfikacji właściciela. Na końcu zachowany rzemień z przytwierdzoną starą papierową metką kolekcjonerską.
W XIX wieku w Polsce łyżki tego typu należały do podstawowych przedmiotów codziennego użytku w gospodarstwach wiejskich i pasterskich. Wykonywano je ręcznie z jednego kawałka drewna, co wpisywało się w tradycję polskiego rzemiosła ludowego, opartego na prostych, trwałych materiałach.
Egzemplarze z zachowanymi oznaczeniami należą dziś do rzadkości, dokumentując rozwój polskiej kultury materialnej i codziennych praktyk życia na wsi.