Rondel (patella) typu Eggers 137, brąz cynowany, Cesarstwo Rzymskie, ok. 50-120 po Chr.
6200,00 zł
Rzymskie naczynie kuchenno-biesiadne reprezentuje formę patelli (rondla głębokiego), klasyfikowaną w typologii archeologicznej jako typ Eggers 137. Obiekt pochodzi z okresu wczesnego Cesarstwa Rzymskiego i jest datowany na drugą połowę I wieku lub początek II wieku po Chr. (przedział czasowy około 50–120 po Chr.), co odpowiada horyzontowi chronologicznemu od panowania cesarza Nerona do czasów dynastii Flawiuszów i cesarza Trajana. Rondel został wykonany techniką odlewu z brązu cynowanego w warsztacie prowincjonalnorzymskim, zlokalizowanym w Galii lub Germanii Nadreńskiej, wzorowanym na produktach manufaktur kampańskich z rejonu Kapui. Pokrycie wewnętrznych ścianek naczynia warstwą cyny miało na celu zabezpieczenie przygotowywanych potraw przed bezpośrednim kontaktem z miedzią i powstawaniem toksycznych związków.
Wysokość: 8,2 cm
Średnica wlewu: 18 cm
Całkowita długość misy wraz z uchwytem: 30,2 cm
Waga: 1060 g
Sprzedane
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Rzymski rondel
Naczynie po odlaniu poddane zostało obróbce wykończeniowej na starożytnej tokarce. Proces ten pozostawił na spodniej stronie ślady technologiczne w postaci trzech profilowanych, symetrycznych kręgów koncentrycznych z centralnym wgłębieniem po trzpieniu centrującym, które pełniły funkcję usztywniającą i stabilizującą dno. Powierzchnia całego zabytku pokryta jest naturalną patyną, miejscowo szorstką patyną malachitową o barwie zielono-szarej, powstałą w wyniku korozji w środowisku glebowym.
Starożytnia produkcja
Uchwyt patelli zakończony jest poprzecznym, plastycznym wałkiem, który tworzą przedstawienia dwóch przeciwległych, stylizowanych głów ptasich. Poniżej wałka znajduje się trójlistna perforacja w kształcie koniczynki, służąca pierwotnie do zawieszania naczynia. U nasady uchwytu, w punkcie połączenia z korpusem misy, znajdują się dwa symetryczne, plastyczne uszka w formie stylizowanych ptasich główek, których zakrzywione dzioby opierają się o wylew naczynia. Powierzchnia uchwytu jest gładka i nie nosi śladów bitych stempli imiennych ani sygnatur odlewniczych, co wskazuje na seryjną produkcję warsztatów prowincjonalnych zaopatrujących rzymskie legiony na limesie. Zabytek zachował się w całości, bez współczesnych ubytków, spękań mechanicznych czy śladów rekonstrukcji.
| Waga | 1,60 kg |
|---|---|
| Wymiary | 18 × 8,2 cm |
| Typ |
Naczynie z brązu |
| Forma |
Rondel typu Eggers 137 |
| Materiał |
Brąz cynowany |
| Kolorystyka |
Szaro-zielona |
| Technika |
Cyzelowanie ,Odlew ,Toczenie |
| Czas powstania |
lata ok. 50-120 |
| Epoka |
dynastia Flawiuszów lub Trajan ,Starożytność |
| Kraj pochodzenia |
Cesarstwo Rzymskie ,Galia lub Germania Nadreńska |
| Autor |
Nieznany |
| Stan zachowania |
Zabytek zachował się w całości, bez współczesnych ubytków, spękań mechanicznych czy śladów rekonstrukcji. |
RELATED PRODUCTS
Galo-rzymska głowa portretowa mężczyzny, marmur, Cesarstwo Rzymskie, Prowincja Galia (teren współczesnej Francji), I-III w. po Chr.
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 15/17, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 70-120 po Chr.
Rzymskie naczynie stołowe (patera) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 15/17 (wariant z dekoracją plastyczną oraz wydatnym kołnierzem). Wykonane zostało w latach około 70–120 po Chr., to jest w okresie wczesnego Cesarstwa - czasach panowania dynastii Flawiuszów oraz cesarza Trajana. Naczynie zostało wyprodukowane w renomowanych, wysoko wyspecjalizowanych warsztatach ceramicznych w Pizie, zaliczanych do kręgu zaawansowanej produkcji tardoitalskiej (padańskiej).
Średnica wylewu (maksymalna): 24,5 cm Wysokość całkowita: 6,3 cm Średnica stopki (podstawy): 11,5 cm Waga: 808 g
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 18/31, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 190-240 po Chr.
Naczynie rzymskie (miska) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 18/31, będącą gładkim, pozbawionym zdobień nacinanych wariantem przejściowym między płaskim talerzem a głęboką misą. Zabytek pochodzi z przełomu II i III w. po Chr. (czasy Septymiusza Sewera lub Karakalli) i został wyprodukowany w prężnie działającym prowincjonalnorzymskim ośrodku garncarskim w Trewirze, na terenie rzymskiej prowincji Gallia Belgica.
Do wykonania misy posłużyła bardzo dobrze sortowana glina żelazista, która po wypale uzyskała jednolitą, jasnoczerwoną barwę. Powierzchnia naczynia została pokryta polewą o charakterystycznym, jedwabistym połysku. Na jej strukturze widoczne są naturalne ślady starożytnego użytkowania, przejawiające się w postaci drobnych zarysowań we wnętrzu oraz powierzchniowych przetarć na krawędzi wylewu i spodzie stopki, wynikających z wielokrotnego odkładania naczynia na twarde podłoże. Profil naczynia tworzą proste, stożkowato rozchylające się ścianki boczne, które w dolnej partii przechodzą łagodnym zaokrągleniem w pogłębione dno. Centralna część wnętrza została uformowana w regularne, stożkowate uniesienie, nazywane omfalosem, które dodatkowo obwiedziono wyraźnym okręgiem wyrytym w glinie przed wypałem.
Średnica wylewu (maksymalna): 19,2 cm Wysokość całkowita: 4,5 cm Średnica stopki (podstawy): 10,2 cm Waga: 417 g
Pucharek do picia typu Isings 106, szkło, Cesarstwo Rzymskie, IV w. po Chr.
Rzymskie naczynie stołowe, reprezentujące formę pucharka stożkowatego (czary do picia), klasyfikowaną w typologii Isingsa jako typ 106. Jego datowanie przypada na na IV w. po Chr., to jest okres późnego Cesarstwa. Naczynie zostało wykonane techniką swobodnego wydmuchiwania ze szkła sodowo-wapniowego, w jednym z rzymskich ośrodków szklarskich, zlokalizowanych w Nadrenii (np. w Kolonii) lub w prowincjach syro-palestyńskich, skąd wyroby te były dystrybuowane na rynki całego imperium oraz eksportowane do Barbaricum.
Średnica wylewu: 7,5 cm Wysokość: 8,5 cm Średnica stopki: 3,8 cm Waga: 0,35 kg