Pucharek do picia typu Isings 106, szkło, Cesarstwo Rzymskie, IV w. po Chr.
1900,00 zł
Rzymskie naczynie stołowe, reprezentujące formę pucharka stożkowatego (czary do picia), klasyfikowaną w typologii Isingsa jako typ 106. Jego datowanie przypada na na IV w. po Chr., to jest okres późnego Cesarstwa. Naczynie zostało wykonane techniką swobodnego wydmuchiwania ze szkła sodowo-wapniowego, w jednym z rzymskich ośrodków szklarskich, zlokalizowanych w Nadrenii (np. w Kolonii) lub w prowincjach syro-palestyńskich, skąd wyroby te były dystrybuowane na rynki całego imperium oraz eksportowane do Barbaricum.
Średnica wylewu: 7,5 cm
Wysokość: 8,5 cm
Średnica stopki: 3,8 cm
Waga: 0,35 kg
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Pucharek do picia typu Isings 106
Morfologia naczynia obejmuje korpus o profilu odwróconego, lekko zaokrąglonego stożka, który w górnej partii przechodzi w wyraźnie rozchylony na zewnątrz, dzwonowaty wylew z wyodrębnioną i pogrubioną krawędzią. Dolna część korpusu zwęża się przechodząc w niską, pustą w środku stopkę pierścieniowatą z wywiniętą krawędzią zewnętrzną, uformowaną poprzez wciśnięcie i podwinięcie dna. Szkło charakteryzuje się naturalnym, delikatnym zabarwieniem oliwkowo-zielonkawym, wynikającym z obecności domieszek tlenków żelaza w piasku użytym do stopienia masy szklanej.
Stan zachowania powierzchni wykazuje zaawansowane, naturalne procesy korozji zachodzące w środowisku glebowym. Na ściankach widoczna jest powierzchniowa irydyzacja (tęczowanie) oraz częściowe zmatowienie struktury krzemionkowej, połączone z licznymi mikrozarysowaniami użytkowymi. W zagłębieniu stopki oraz na ściankach bocznych widoczne są rdzawe osady mineralne (związki żelaza i wapnia) silnie związane z podłożem. Masa szklana zawiera nieliczne, podłużne pęcherzyki powietrza ułożone koncentrycznie, co potwierdza ręczną technologię wydmuchiwania czerepu. Pucharek zachowany w całości, bez ubytków, czy uszkodzeń mechanicznych, co w przypadku tak delikatnych i kruchych zabytków jest rzadkością.
| Waga | 0,35 kg |
|---|---|
| Wymiary | 7,5 × 8,5 cm |
| Typ |
Naczynie do picia |
| Forma |
Pucharek typu Isings 106 |
| Materiał |
Szkło sodowo-wapniowe |
| Kolorystyka |
Delikatny odcień oliwkowo-zielonkawy |
| Technika |
Swobodne wydmuchiwanie |
| Czas powstania |
IV w. po Chr. |
| Epoka |
dynastia Flawiuszów lub Trajan ,Starożytność |
| Kraj pochodzenia |
Cesarstwo Rzymskie ,Isola di Migliarino (obrzeża dzisiejszej Pizy) ,Italia |
| Autor |
Nieznany |
| Stan zachowania |
Stan zachowania powierzchni wykazuje zaawansowane, naturalne procesy korozji zachodzące w środowisku glebowym. Na ściankach widoczna jest powierzchniowa irydyzacja (tęczowanie) oraz częściowe zmatowienie struktury krzemionkowej, połączone z licznymi mikrozarysowaniami użytkowymi. W zagłębieniu stopki oraz na ściankach bocznych widoczne są rdzawe osady mineralne (związki żelaza i wapnia) silnie związane z podłożem. Masa szklana zawiera nieliczne, podłużne pęcherzyki powietrza ułożone koncentrycznie, co potwierdza ręczną technologię wydmuchiwania czerepu. Pucharek zachowany w całości, bez ubytków, czy uszkodzeń mechanicznych, co w przypadku tak delikatnych i kruchych zabytków jest rzadkością. |
RELATED PRODUCTS
Galo-rzymska głowa portretowa mężczyzny, marmur, Cesarstwo Rzymskie, Prowincja Galia (teren współczesnej Francji), I-III w. po Chr.
Kantaros, terakota, Starożytna Grecja (Wielka Grecja – Apulia lub Kampania), III w. przed Chr.
Południowoitalski kantaros, czyli naczynie do picia wina, klasyfikowane w typologii ceramiki hellenistycznej jako wariant z pionowymi uchwytami pętlicowymi i dekoracją stemplowaną na dnie. Obiekt pochodzi z okresu hellenistycznego i jest datowany na III w. przed Chr. Naczynie zostało wykonane techniką toczenia na kole garncarskim z tłustej, sortowanej gliny w jednym z warsztatów Wielkiej Grecji, zlokalizowanych na terenie Apulii lub Kampanii.
Średnica wylewu: 8,5 cm Szerokość wraz z uchwytami: 13,5 cm Wysokość: 8,8 cm Średnica stopki (podstawy): 5,3 cm Waga: 190 g
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 15/17, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 70-120 po Chr.
Rzymskie naczynie stołowe (patera) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 15/17 (wariant z dekoracją plastyczną oraz wydatnym kołnierzem). Wykonane zostało w latach około 70–120 po Chr., to jest w okresie wczesnego Cesarstwa - czasach panowania dynastii Flawiuszów oraz cesarza Trajana. Naczynie zostało wyprodukowane w renomowanych, wysoko wyspecjalizowanych warsztatach ceramicznych w Pizie, zaliczanych do kręgu zaawansowanej produkcji tardoitalskiej (padańskiej).
Średnica wylewu (maksymalna): 24,5 cm Wysokość całkowita: 6,3 cm Średnica stopki (podstawy): 11,5 cm Waga: 808 g
Naczynie terra sigillata typu Dragendorff 18/31, terakota, Cesarstwo Rzymskie, ok. 190-240 po Chr.
Naczynie rzymskie (miska) typu terra sigillata reprezentujące formę Dragendorff 18/31, będącą gładkim, pozbawionym zdobień nacinanych wariantem przejściowym między płaskim talerzem a głęboką misą. Zabytek pochodzi z przełomu II i III w. po Chr. (czasy Septymiusza Sewera lub Karakalli) i został wyprodukowany w prężnie działającym prowincjonalnorzymskim ośrodku garncarskim w Trewirze, na terenie rzymskiej prowincji Gallia Belgica.
Do wykonania misy posłużyła bardzo dobrze sortowana glina żelazista, która po wypale uzyskała jednolitą, jasnoczerwoną barwę. Powierzchnia naczynia została pokryta polewą o charakterystycznym, jedwabistym połysku. Na jej strukturze widoczne są naturalne ślady starożytnego użytkowania, przejawiające się w postaci drobnych zarysowań we wnętrzu oraz powierzchniowych przetarć na krawędzi wylewu i spodzie stopki, wynikających z wielokrotnego odkładania naczynia na twarde podłoże. Profil naczynia tworzą proste, stożkowato rozchylające się ścianki boczne, które w dolnej partii przechodzą łagodnym zaokrągleniem w pogłębione dno. Centralna część wnętrza została uformowana w regularne, stożkowate uniesienie, nazywane omfalosem, które dodatkowo obwiedziono wyraźnym okręgiem wyrytym w glinie przed wypałem.
Średnica wylewu (maksymalna): 19,2 cm Wysokość całkowita: 4,5 cm Średnica stopki (podstawy): 10,2 cm Waga: 417 g