Lew kroczący – miniatura gabinetowa, brąz/mosiądz, płn. Włochy lub płd. Niemcy, XVI w.
1200,00 zł
Długość: 6,8 cm
Szerokość: 3,3 cm
Wysokość: 4,6 cm
Waga: 225 g
DARMOWA PRZESYŁKA NA TERENIE POLSKI
Oferujemy bezpłatną dostawę wszystkich naszych dzieł sztuki na terenie Polski, realizowaną bezpieczną i ubezpieczoną przesyłką kurierską DHL. Zapewniamy profesjonalne i solidne opakowanie, a odpowiedzialność za przesyłkę ponosimy do momentu jej dostarczenia.
Warunkiem dostawy darmowej jest, aby paczka miała wymiary nie przekraczające 120 x 60 x 60 cm oraz wagę poniżej 25 kg.
W razie potrzeby organizujemy także dostawy zagraniczne oraz przesyłki innymi firmami kurierskimi (UPS, DPD, Pocztex) za dodatkową opłatą. Zachęcamy do kontaktu w przypadku pytań lub indywidualnych zamówień.
Rzeźba gabinetowa przedstawiająca kroczącego lwa, datowana na XVI wiek, czyli okres dojrzałego renesansu. Obiekt reprezentuje wysokiej próby dawne rzemiosło artystyczne, charakteryzując się unikalnymi cechami stylistycznymi typowymi dla manufaktur północnowłoskich z kręgu Padwy i Wenecji lub warsztatów południowoniemieckich. Figurka urzeka świadomą, archaiczną stylizacją nawiązującą do wcześniejszych, romańskich wzorców, co doskonale widać w pasmowej, dekoracyjnej grzywie oraz głęboko modelowanych rysach pyska. Antropomorficzne cechy lwiego pyska oraz głęboko wycięte źrenice to podręcznikowe cechy renesansowych bronzetti – luksusowych przedmiotów tworzonych dla humanistów i arystokracji do ozdoby ich prywatnych gabinetów osobliwości (studiolo), gdzie pełniły one funkcję ozdób biurkowych lub przycisków do papieru. Rzeźba nie jest masową, XIX-wieczną kopią, co potwierdzają dobrze widoczne ślady ręcznej obróbki narzędziowej (cyzelowania) oraz wielowiekowe, liczne drobne obicia i rysy.
Rzeźba pokryta jest wspaniałą, naturalną patyną dotykową, która w sposób naturalny powstawała na przestrzeni setek lat. W głębokich zagłębieniach grzywy i wokół oczu zachowały się oryginalne, niemal czarne tlenki, natomiast na najbardziej wystających partiach ciała, takich jak nos, klatka piersiowa czy grzbiet, metal uległ naturalnemu wytarciu w wyniku wielokrotnego kontaktu z ludzkimi dłońmi. Od spodu dwóch łap widoczne są wtórne otwory ze śladami gwintowania, będące świadectwem dawnej, prawdopodobnie XIX-wiecznej, próby osadzenia figurki na postumencie meblowym lub zegarowym. Podczas tego procesu, pod wpływem naprężeń mechanicznych w kruchym metalu, doszło do pęknięcia i niewielkie deformacji części prawej tylnej łapy. Odłamany fragment zachował się w całości, a powstały przełom w pełni odsłania oryginalną, ziarnistą strukturę kruchego stopu, potwierdzającą renesansową metrykę przedmiotu.
| Waga | 0,225 kg |
|---|---|
| Wymiary | 6,8 × 3,3 × 4,6 cm |
| Typ |
Rzeźba |
| Forma |
Rzeźba pełnoplastyczna |
| Materiał |
Dawny stop miedzi (brąz rzeźbiarski / mosiądz starego typu) |
| Kolorystyka |
Ciemnozłoty ,Mosiądz |
| Technika |
Pełny odlew na wosk tracony |
| Czas powstania |
XVI w. |
| Epoka |
Renesans |
| Kraj pochodzenia |
płn. Włochy lub płd. Niemcy |
| Autor |
Nieznany |
| Stan zachowania |
Bardzo dobry |
RELATED PRODUCTS
Brahma, marmur, Indie, XIX w.
Ganesha, marmur, Indie, XIX w.
Madonna z Dzieciątkiem, drewno polichromowane, złocone, Europa Środkowa, XVIII/XIX w.
Popiersie ołtarzowe św. Jakuba Starszego, drewno lipowe, Dolny Śląsk, przełom XV/XVI w.
Późnogotyckie popiersie ołtarzowe przedstawiające św. Jakuba Starszego (Apostoła) powstało na przełomie XV i XVI w., w latach około 1490–1510, i reprezentuje dojrzałe rzemiosło cechowe związane z obszarem Dolnego Śląska, ze szczególnym wskazaniem na krąg warsztatowy działający we Wrocławiu lub Świdnicy. Płasko ścięty, surowy tył obiektu, noszący wyraźne ślady pracy średniowiecznych narzędzi takich jak ciosak czy dłuto profilowe, jednoznacznie potwierdza pierwotne przeznaczenie rzeźby do montażu w szafie ołtarzowej lub predelli.
Wysokość: 32 cm Szerokość: 24 cm Głębokość: 16,5 cm Waga: 1,99 kg
Statuetka Wadżrabhajrawy w tantrycznym zespoleniu jab-jum z jego żoną Wadżrawetali, brąz złocony, polichromowany, Tybet (?), XIX w.
Rzeźba przedstawia Wadżrabhajrawę, a dokładniej jego formę tantryczną. Bóstwo ma trzy głowy o gniewnym wyrazie twarzy, zwieńczone koroną z czaszek, symbolizujących bezpośrednie niszczenie iluzji. Wewnątrz korony buchają płomienie, to ogień mądrości spalający niewiedzę. Wyłania się z nich głowa łagodnego zwierzęcia – należy ona do samego Wadżrabhajrawy (jego wyższy aspekt). Bóstwo ma 6 rąk, symbolizujących wszechstronną aktywność oświeconego umysłu. Trzyma w nich atrybuty rytualne. Rozłożone skrzydła, stanowią rzadziej spotykany, ale ważny element. Symbolizują one ponadludzki aspekt postaci, przekraczanie ograniczeń samsary. Wadżrabhajrawa stoi w dynamicznej pozie na lotosowym piedestale, depcząc postacie mężczyzny i kobiety. Uosabiają oni ignorancję (avidya), przywiązanie, gniew, ego i iluzję dualizmu.