Rzeźba ludowa przedstawiająca św. Fiakra (Saint Fiacre), patrona ogrodników, zielarzy oraz opiekuna osób cierpiących na hemoroidy, których dolegliwość we Francji przez stulecia określano nawet mianem „choroby św. Fiakra”. Utrzymana jest w tradycyjnej, uproszczonej stylistyce bretońskiej. Postać ukazana została w pozycji stojącej, odziana w habit z wyraźnie zaznaczonym kapturem. Twarz świętego o łagodnym wyrazie charakteryzuje się prymitywizmem formy – szeroko rozstawione oczy i delikatnie zarysowany uśmiech są typowe dla warsztatów ludowych nawiązujących do wzorców romańskich.
Kluczowym atrybutem postaci jest trzymana pionowo przed sobą łopata (szpadel), której trzonek obejmują obie dłonie świętego. Nawiązuje to do legendy o cudownym wytyczeniu granic ogrodu przy klasztorze w Brie.
Kult św. Fiakra narastał we Francji przez stulecia, osiągając szczególną popularność w XVII wieku. Według tradycji święty, irlandzki pustelnik żyjący w Brie pod Paryżem, zasłynął jako opiekun chorych, ubogich oraz ogrodników. Założone przez niego schronisko i warzywnik miały stać się miejscem licznych uzdrowień. Od jego imienia wywodzi się również nazwa francuskich „fiakrów” – pierwszych publicznych dorożek kursujących w Paryżu od XVII wieku. Św. Fiakr do dziś pozostaje patronem ogrodników, woźniców, taksówkarzy, a także urologów i proktologów.