Romański kapitel architektoniczny wykonany z piaskowca, pochodzący z Francji i datowany na XII wiek (ok. 1100–1170). Opracowany figuralnie z trzech stron, pierwotnie stanowił element architektoniczny związany najpewniej z krużgankiem, arkadą lub wnętrzem kościelnym, osadzony przy murze lub filarze.
Dekorację tworzą stylizowane maski ludzkie połączone ornamentalnym motywem o charakterze roślinno-zoomorficznym, typowym dla romańskiej rzeźby klasztornej XII wieku. Twarze o wąskich, migdałowatych oczach reprezentują archaizującą stylistykę charakterystyczną dla dojrzałej rzeźby romańskiej przed upowszechnieniem bardziej realistycznych form gotyckich.
Forma rzeźbiarska, sposób opracowania reliefu oraz integracja motywów figuralnych z ornamentem wykazują związki z warsztatami południowej i środkowej Francji, zwłaszcza kręgu Langwedocji, Owernii lub Burgundii.