Klamra do pasa przeworskiego, srebro złocone, Polska, XVII w.
Klamra była elementem zapięcia pasa przeworskiego, który stanowił część reprezentacyjnego stroju polskiej szlachty. Została wykonana w XVII w., kiedy pasy przeworskie zyskiwały na popularności. Wykuto ją ze srebra, a miejscami zachowały się ślady dawnego złocenia.
Centralną część klamry wypełnia scenka figuralna: stojąca postać kobieca pomiędzy kolumnami, po obu stronach dwie siedzące kobiety. Nad nimi widoczne są łabędzie z szyjami skierowanymi ku postaci centralnej. Wokół scenki, na ukośnych, bocznych ściankach klamry wyryto geometryczny wzór, tworzący dekoracyjne obramienie. Przy krawędziach widoczne są główki nitów. Z boku znajduje się odlewana ażurowa aplikacja, tzw. “języczek”.
Klamra do pasa przeworskiego, srebro, Polska, XVII w.
Klamra jest elementem zapięcia pasa przeworskiego, została wykonana ze srebra i pochodzi z XVII wieku. Pasy przeworskie stanowiły element reprezentacyjnego stroju polskiej szlachty, dlatego klamry zdobiono efektownymi scenami i bogatym ornamentem. Jest to większy, masywny egzemplarz, raczej przeznaczony dla mężczyzny. Centralną część klamry wypełnia scenka figuralna na której ukazano mężczyznę trzymającego berło lub pochodnię, przedstawionego między dwoma stojącymi gryfami. Przestrzenie między postaciami wypełniają pojedyncze zawijasy i kwiaty typowe dla barokowej stylistyki. Na skośnych ściankach klamry umieszczono rytowany, geometryczny wzór. Przy brzegach scenki widoczne są główki nitów mocujących, a z boku klamry znajduje się odlewana ażurowa aplikacja, tzw. “języczek”.
Kroczący lew, srebro złocone, Europa Zachodnia, XVII-XVIII w.
Mała, realistycznie odwzorowana figurka lwa o wyraźnym detalu pyska i grzywy, wykonana ze srebra, częściowo złocona ogniowo. Osadzona na lekko wygiętym, dekorowanym florystycznie cokole. Widoczne ślady pracy ręcznej – cyzelowanie i rytowanie. Prawdopodobnie fragment większego obiektu – relikwiarza, szkatułki ceremonialnej lub bramy procesyjnej.
Łyżka barokowa, srebro, Polska, ok. 1650
Srebrna łyżka stołowa wykonana na terenie Rzeczpospolitej około 1650 roku; barokowa z jajowatym czerpakiem, na odwrocie, przy łączeniu czerpaka i trzonka, grawerowany kartusz herbowy z pustą tarczą; trzonek w formie płaskiej, facetowanej sztabki, zdobiony grawerunkiem, pierwotnie zakończony profilowaną kopułką.
Bardzo podobne łyżki znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie (m.in. MNK XV-307 https://zbiory.mnk.pl/pl/katalog/523365 ). Podobieństwa dotyczą nie tylko rozmiarów, ale także formy i sposobu zdobienia. Jest bardzo prawdopodobne, że powstały one w tym samym warsztacie lub kręgu warsztatowym.
Łyżka barokowa, srebro, Wrocław, pocz. XVIII w.
Srebrna łyżka stołowa z bogato dekorowanym, płaskim uchwytem, zakończonym charakterystycznym profilowanym guzkiem w stylu barokowym. Od strony wierzchniej precyzyjnie grawerowane ornamenty roślinne – typowe dla baroku środkowoeuropejskiego. Na spodzie części czerpakowej dwie punce: znak miejski Wrocławia (głowa św. Jana w okręgu) oraz cecha probierza (litera „H” w sercu). Wężyk probierczy w miejscu łączenia uchwytu z nabierakiem – element typowy dla warsztatów dolnośląskich tego okresu.
Łyżka tzw. „apostolska” ze św. Szymonem, srebro, Anglia, XVIII w.
Łyżka, tzw. "apostolska" z uchwytem zakończonym pełnoplastyczną figurką św. Szymona Zeloty trzymającego piłę, będącą jego atrybutem. Głowa świętego zwieńczona okrągłą tarczką z przedstawieniem ptaka (zapewne gołębicy symbolizującej Ducha Świętego). Przedmiot o charakterze liturgicznym lub kolekcjonerskim.
Łyżka tzw. „apostolska” ze św. Tomaszem, srebro, Anglia, XVIII w.
Madonna z Dzieciątkiem (Matka Boska z Mariampola), drzeworyt na papierze czerpanym, Polska, XVIII/XIX w.
Oryginalny polski ludowy drzeworyt sakralny z końca XVIII lub początku XIX wieku, przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem, znany również jako Matka Boska z Mariampola. Postać Maryi w koronie, otoczona gwiazdami, trzymająca Dzieciątko Jezus ubrane w czerwony płaszcz, z książeczką w dłoni z inskrypcją u dołu “AIRAMS”. Kompozycja statyczna, uproszczona i symetryczna, typowa dla grafiki dewocyjnej rozpowszechnionej wśród ludu.
Madonna z Dzieciątkiem, drewno polichromowane, złocone, Europa Środkowa, XVIII/XIX w.
Polichromowana i pozłacana drewniana rzeźba przedstawiająca Madonnę Niepokalaną z Dzieciątkiem Jezus. Figura stoi na globie oplecionym przez węża – klasyczny motyw symbolizujący zwycięstwo Maryi nad grzechem pierworodnym. Madonna w bogato pofałdowanym płaszczu pokrytym złoceniem, trzyma Dzieciątko z lewej strony. Rzeźba barwna, pełna ekspresji i dynamiki.