Sprzedaliśmy

Rzymskie naczynie stołowe, reprezentujące formę pucharka stożkowatego (czary do picia), klasyfikowaną w typologii Isingsa jako typ 106. Jego datowanie przypada na na IV w. po Chr., to jest okres późnego Cesarstwa. Naczynie zostało wykonane techniką swobodnego wydmuchiwania ze szkła sodowo-wapniowego, w jednym z rzymskich ośrodków szklarskich, zlokalizowanych w Nadrenii (np. w Kolonii) lub w prowincjach syro-palestyńskich, skąd wyroby te były dystrybuowane na rynki całego imperium oraz eksportowane do Barbaricum.

Morfologia naczynia obejmuje korpus o profilu odwróconego, lekko zaokrąglonego stożka, który w górnej partii przechodzi w wyraźnie rozchylony na zewnątrz, dzwonowaty wylew z wyodrębnioną i pogrubioną krawędzią. Dolna część korpusu zwęża się przechodząc w niską, pustą w środku stopkę pierścieniowatą z wywiniętą krawędzią zewnętrzną, uformowaną poprzez wciśnięcie i podwinięcie dna. Szkło charakteryzuje się naturalnym, delikatnym zabarwieniem oliwkowo-zielonkawym, wynikającym z obecności domieszek tlenków żelaza w piasku użytym do stopienia masy szklanej.

Stan zachowania powierzchni wykazuje zaawansowane, naturalne procesy korozji zachodzące w środowisku glebowym. Na ściankach widoczna jest powierzchniowa irydyzacja (tęczowanie) oraz częściowe zmatowienie struktury krzemionkowej, połączone z licznymi mikrozarysowaniami użytkowymi. W zagłębieniu stopki oraz na ściankach bocznych widoczne są rdzawe osady mineralne (związki żelaza i wapnia) silnie związane z podłożem. Masa szklana zawiera nieliczne, podłużne pęcherzyki powietrza ułożone koncentrycznie, co potwierdza ręczną technologię wydmuchiwania czerepu. Pucharek zachowany w całości, bez ubytków, czy uszkodzeń mechanicznych, co w przypadku tak delikatnych i kruchych zabytków jest rzadkością.