Aleksander Sochaczewski (1843–1923), Portret starszej kobiety, olej na płótnie, Monachium, 1884–1897
Obraz przedstawia starszą kobietę, ukazaną w ujęciu popiersiowym, na ciemnym, neutralnym tle. Postać ma na sobie okazałe nakrycie głowy – duży dekoracyjny czepek z koronką i szeroką, satynową kokardą, spod którego wystają ciemne loki. Twarz kobiety została ukazana w realistyczny sposób, z uwagą poświęconą drobnym detalom, takim jak delikatne zmarszczki, subtelne cienie wokół oczu czy miękkie światłocieniowe przejścia na skórze. Pod szyją widoczna jest duża, miękko układająca się chusta, która dopełnia eleganckiego charakteru portretu. Obraz jest sygnowany na odwrocie i oprawiony w ramę w style Biedermeier.
Barokowa plakieta wotywna z wizerunkiem szlachcica, srebro repusowane, Polska, XVII–XVIII w.
Bitwa pod Mochaczem, olej na płótnie, Kraków, 1886
Obraz przedstawia scenę bitwy pod Mohaczem z 1526 roku, ukazując moment gwałtownego starcia wojsk chrześcijańskich z armią osmańską. Kompozycja ma charakter wielofiguralnej sceny bitewnej, skoncentrowanej na dynamicznej walce jazdy i piechoty, z wyraźnym akcentem położonym na chaos i dramatyzm pola bitwy. Artysta operuje zwartą, gęsto zaludnioną kompozycją, w której sylwetki walczących ludzi i koni wypełniają niemal całą powierzchnię płótna. Dzieło zostało wykonane w technice oleju na płótnie i jest sygnowane w lewym dolnym rogu: „Kraków 1886”.
Chrystus Salvator Mundi, drewno polichromowane, Polska, XIX w.
Rzeźba drewniana przedstawiająca Chrystusa jako Salvator Mundi (Zbawiciela Świata), wykonana w Polsce w XIX wieku. Przykład ludowej rzeźby barokowej, łączącej religijny temat z prostą, czytelną formą. Figura pełnoplastyczna, frontalna, ukazuje młodego Jezusa w geście błogosławieństwa, z kulą ziemską w lewej dłoni.
Postać ubrana w białą tunikę i niebieski płaszcz z żółtą lamówką. Widoczne resztki oryginalnej polichromii i naturalne ślady użytkowania. Uproszczony modelunek, linearne fałdy i wyrazista twarz wskazują na warsztat ludowy z terenów południowej Polski, reprezentujący późnobarokową tradycję rzeźby dewocyjnej.
Czapka podoficerska Luftwaffe, tkanina wełniana, Niemcy, ok. 1939–1945
Oryginalna czapka garnizonowa (Schirmmütze) podoficera Luftwaffe z okresu II wojny światowej (1939–1945). Model w wariancie z żółtą lamówką – noszony przez personel lotniczy. Typowa dla Luftwaffe forma z wysokim otokiem i charakterystycznym profilem. Na froncie widoczne aluminiowe emblematy: orzeł Luftwaffe oraz wieniec z kokardą. Czapka została zdenazyfikowana – zgodnie z powojennymi regulacjami usunięto symbol swastyki. Całość w bardzo dobrym stanie zachowania, bez przetarć materiału czy deformacji konstrukcji.
Tkanina wełniana (feldgrau o lekko fioletowym odcieniu), lamówka żółta (Fliegende Truppe), otok czerwony, elementy ozdobne z tłoczonego aluminium, daszek czarny lakierowany, podszewka lniano-bawełniana w odcieniu kremowym.
Czarka, srebro, Polska (?), XVII-XVIII w.
Czarka z kutego srebra, przeznaczona zapewne do spożywania wódki lub innych trunków wysokoprocentowych. Naczynie ma przysadzistą formę. Czasza o półkolistym dnie ma proste ścianki, lekko rozchylone ku górze. Wylew jest prosty, nieznacznie wychylony na zewnątrz i wyraźnie oddzielony od partii ścianek rzędem wklęsłych kropek. Forma czaszy jest pięciodzielna – zarówno krawędź wylewu, jak i ścianki podzielone są na pięć wypukłych segmentów, rozdzielonych pionowymi kanelurami. Naczynie osadzone jest na niewysokiej, stożkowatej stopce i zaopatrzone w płaskie, esowato wygięte ucho. Powierzchnia czaszy zdobiona jest rytowanymi motywami roślinnymi i ornamentem rocaille.
Podobne czarki są charakterystyczne dla złotnictwa rosyjskiego XVIII wieku. Z reguły jednak są one cechowane. Na naszym egzemplarzu nie ma żadnych punc, chociaż bez wątpienia wyszedł on z dobrego warsztatu złotniczego. Możliwe, że opisywana czarka wykonana została w wieku XVII i wcale nie w Moskowii, lecz na wschodzie ówczesnej Rzeczypospolitej. To tłumaczyłoby brak cech, których brak na srebrach polskich z tego czasu jest czymś zupełnie normalnym. Jednocześnie, należy pamiętać, że geneza popularnych czarek rosyjskich nie jest znana.
Czaszka na czworobocznej konsoli, drewno, Niemcy (?), XVIII, XIX w.
Realistyczne przedstawienie czaszki ludzkiej, osadzonej na konsoli o przekroju trapezowatym, zwężającej się ku dołowi. Konsolę zdobi ornament geometryczny z prostych żłobków. Na odwrocie umieszczono drucik umożliwiający zawieszenie rzeźby na ścianie. Czaszka wykonana została z innego gatunku drewna, niż konsola, i niewątpliwie jest od niej starsza. Jej datowanie przypada zapewne na wiek XVIII, kiedy rzeźby przedstawiające miniatury czaszek symbolizujących “memento mori” były szczególnie rozpowszechnione. Nie można przy tym wykluczć, że nie stanowiła one odrębnej całości, lecz była elementem jakiegoś przedstawienia, np. umieszczona u podstawy krucyfiksu.
Egbert van Heemskerck Młodszy (1676–1744), Scena w karczmie, olej na płótnie dublowanym, Anglia, po ok. 1695
Obraz przedstawia scenę rodzajową rozgrywającą się we wnętrzu karczmy. Grupa mężczyzn w prostych strojach oddaje się zabawie, śpiewowi i piciu alkoholu. Centralną postacią jest stojący mężczyzna, jedną ręką wznosi kielich, a w drugiej trzyma dzban. Pozostałe postacie siedzą przy stole i śpiewają. Reszta kompozycji niknie w mroku ciemnego pomieszczenia.
Autorem obrazu jest Egbert van Heemskerck Młodszy, angielski malarz specjalizujący się w scenach biesiadnych i rodzajowych. Dzieło sygnowane jest monogramem „HK” (w ligaturze) w lewym dolnym rogu. Obraz, zarejestrowany w bazie danych Niderlandzkiego Instytutu Historii Sztuki (RKD), wystawiany był na aukcjach Phillips Auctioneers (Fine old master paintings, 1997-12-02, lot numer: 229) i Sotheby’s (Old master paintings, 2011-05-10, lot numer: 74).
Galo-rzymska rzeźba głowy Erosa (?), marmur, I-III wiek po Chr.
Pełnoplastyczna rzeźba głowy wykonana z białego marmuru, rysy twarzy potraktowane dosyć schematycznie poza charakterystycznymi, migdałowatymi oczami i “uśmiechem Giocondy”. Nos płaski, włosy sięgające szyi, pofalowane wokół linii twarzy, z tyłu fryzura potraktowana schematycznie. Ukształtowanie szyi od spodu pozwala stwierdzić, że głowa stanowiła pierwotnie element większej kompozycji. Rzeźba umieszczona na wykonanym na zamówienie, dwustopniowym postumencie z czarnego marmuru.