Aleksander Sochaczewski (1843–1923), Portret starszej kobiety, olej na płótnie, Monachium, 1884–1897
Obraz przedstawia starszą kobietę, ukazaną w ujęciu popiersiowym, na ciemnym, neutralnym tle. Postać ma na sobie okazałe nakrycie głowy – duży dekoracyjny czepek z koronką i szeroką, satynową kokardą, spod którego wystają ciemne loki. Twarz kobiety została ukazana w realistyczny sposób, z uwagą poświęconą drobnym detalom, takim jak delikatne zmarszczki, subtelne cienie wokół oczu czy miękkie światłocieniowe przejścia na skórze. Pod szyją widoczna jest duża, miękko układająca się chusta, która dopełnia eleganckiego charakteru portretu. Obraz jest sygnowany na odwrocie i oprawiony w ramę w style Biedermeier.
Bitwa pod Mochaczem, olej na płótnie, Kraków, 1886
Obraz przedstawia scenę bitwy pod Mohaczem z 1526 roku, ukazując moment gwałtownego starcia wojsk chrześcijańskich z armią osmańską. Kompozycja ma charakter wielofiguralnej sceny bitewnej, skoncentrowanej na dynamicznej walce jazdy i piechoty, z wyraźnym akcentem położonym na chaos i dramatyzm pola bitwy. Artysta operuje zwartą, gęsto zaludnioną kompozycją, w której sylwetki walczących ludzi i koni wypełniają niemal całą powierzchnię płótna. Dzieło zostało wykonane w technice oleju na płótnie i jest sygnowane w lewym dolnym rogu: „Kraków 1886”.
Brahma, marmur, Indie, XIX (?) w.
Marmurowa rzeźba przedstawiająca Brahmę, hinduistycznego boga stwórcy i personifikację kosmicznej mądrości, należącego do trójcy Trimurti obok Wisznu i Shiwy. Obiekt został ręcznie wyrzeźbiony w szarym marmurze i reprezentuje uproszczoną formę ikonograficzną, w której Brahma ukazany jest z trzema twarzami, zamiast tradycyjnie spotykanych czterech .
Postać przedstawiona jest w pozycji siedzącej, z kulą trzymaną w dłoni, interpretowaną jako symbol ziemi lub całego kosmosu, i odnoszą się do aktu stworzenia i porządku świata.
Ze względu na ograniczony kult Brahmy w Indiach i niewielką liczbę poświęconych mu świątyń, rzeźbiarskie przedstawienia tego bóstwa należą do rzadkości, co czyni obiekt wyjątkowo ciekawym. Rzeźba jest w bardzo dobrym stanie.
Chrystus Salvator Mundi, drewno polichromowane, Polska, XIX w.
Rzeźba drewniana przedstawiająca Chrystusa jako Salvator Mundi (Zbawiciela Świata), wykonana w Polsce w XIX wieku. Przykład ludowej rzeźby barokowej, łączącej religijny temat z prostą, czytelną formą. Figura pełnoplastyczna, frontalna, ukazuje młodego Jezusa w geście błogosławieństwa, z kulą ziemską w lewej dłoni.
Postać ubrana w białą tunikę i niebieski płaszcz z żółtą lamówką. Widoczne resztki oryginalnej polichromii i naturalne ślady użytkowania. Uproszczony modelunek, linearne fałdy i wyrazista twarz wskazują na warsztat ludowy z terenów południowej Polski, reprezentujący późnobarokową tradycję rzeźby dewocyjnej.
Czapka podoficerska Luftwaffe, tkanina wełniana, Niemcy, ok. 1939–1945
Oryginalna czapka garnizonowa (Schirmmütze) podoficera Luftwaffe z okresu II wojny światowej (1939–1945). Model w wariancie z żółtą lamówką – noszony przez personel lotniczy. Typowa dla Luftwaffe forma z wysokim otokiem i charakterystycznym profilem. Na froncie widoczne aluminiowe emblematy: orzeł Luftwaffe oraz wieniec z kokardą. Czapka została zdenazyfikowana – zgodnie z powojennymi regulacjami usunięto symbol swastyki. Całość w bardzo dobrym stanie zachowania, bez przetarć materiału czy deformacji konstrukcji.
Tkanina wełniana (feldgrau o lekko fioletowym odcieniu), lamówka żółta (Fliegende Truppe), otok czerwony, elementy ozdobne z tłoczonego aluminium, daszek czarny lakierowany, podszewka lniano-bawełniana w odcieniu kremowym.
Czaszka na czworobocznej konsoli, drewno, Niemcy (?), XVIII, XIX w.
Realistyczne przedstawienie czaszki ludzkiej, osadzonej na konsoli o przekroju trapezowatym, zwężającej się ku dołowi. Konsolę zdobi ornament geometryczny z prostych żłobków. Na odwrocie umieszczono drucik umożliwiający zawieszenie rzeźby na ścianie. Czaszka wykonana została z innego gatunku drewna, niż konsola, i niewątpliwie jest od niej starsza. Jej datowanie przypada zapewne na wiek XVIII, kiedy rzeźby przedstawiające miniatury czaszek symbolizujących “memento mori” były szczególnie rozpowszechnione. Nie można przy tym wykluczć, że nie stanowiła one odrębnej całości, lecz była elementem jakiegoś przedstawienia, np. umieszczona u podstawy krucyfiksu.
Drewniana łyżka z inicjałem „V”, Polska, XIX w.
Ręcznie rzeźbiona łyżka drewniana o długości 23 cm, pochodząca z Polski, datowana na XIX wiek lub wcześniej. Czarka głęboka, wyraźnie użytkowa, ze śladami eksploatacji. Trzonek ozdobiony rytami w formie ząbkowanej linii oraz inicjałem „V”, pełniącym funkcję identyfikacji właściciela. Na końcu zachowany rzemień z przytwierdzoną starą papierową metką kolekcjonerską.
W XIX wieku w Polsce łyżki tego typu należały do podstawowych przedmiotów codziennego użytku w gospodarstwach wiejskich i pasterskich. Wykonywano je ręcznie z jednego kawałka drewna, co wpisywało się w tradycję polskiego rzemiosła ludowego, opartego na prostych, trwałych materiałach.
Egzemplarze z zachowanymi oznaczeniami należą dziś do rzadkości, dokumentując rozwój polskiej kultury materialnej i codziennych praktyk życia na wsi.
Galo-rzymska rzeźba głowy Erosa (?), marmur, I-III wiek po Chr.
Pełnoplastyczna rzeźba głowy wykonana z białego marmuru, rysy twarzy potraktowane dosyć schematycznie poza charakterystycznymi, migdałowatymi oczami i “uśmiechem Giocondy”. Nos płaski, włosy sięgające szyi, pofalowane wokół linii twarzy, z tyłu fryzura potraktowana schematycznie. Ukształtowanie szyi od spodu pozwala stwierdzić, że głowa stanowiła pierwotnie element większej kompozycji. Rzeźba umieszczona na wykonanym na zamówienie, dwustopniowym postumencie z czarnego marmuru.