Polska plakieta wotywna z wizerunkiem szlachcica, srebro repusowane, Polska, XVII–XVIII w.
Rama, marmur, Indie, XIX w.
Rzeźba przedstawiająca Ramę, jednego z najważniejszych bóstw hinduizmu, uznawanego za siódmy awatar Wisznu. Obiekt został ręcznie wyrzeźbiony w białym marmurze w Indiach, prawdopodobnie w XIX wieku.
Postać przedstawiona została w pozycji stojącej, na wprost. Twarz ma łagodny wyraz z delikatnym uśmiechem i lekko przymkniętymi oczami. Głowa zwieńczona jest dekoracyjną koroną, a na piersi widoczne są długie naszyjniki.
Figura ubrana jest w drapowaną szatę z wyraźnie zaznaczonymi fałdami. Na plecach znajduje się kołczan ze strzałami, charakterystyczny dla przedstawień Ramy.
Ręce rzeźby nie zachowały się, pierwotnie w jednej z nich postać trzymała łuk - charakterystyczny element przedstawień tego bóstwa. dalej o tych ubytkach nie pisz, że są zgodne.
Rama jest bohaterem eposu Ramajana i w tradycji hinduistycznej symbolizuje prawość oraz wierność zasadzie dharmy. Jego wizerunki zajmują ważne miejsce w sztuce sakralnej Indii, choć pełnopostaciowe rzeźby marmurowe o tej skali występują rzadziej.
Obiekt zachowany w dobrym stanie, z wyraźną czytelnością formy i detalu.
Relikwiarz św. Augustyna z relikwią Ex Ossibus, drewno polichromowane, złocone, Włochy, XVIII w.
Ekspresyjna rzeźba figuralna przedstawiająca półpostać św. Augustyna w szatach biskupich, z sercem w dłoni. Rzeźba stanowi zwieńczenie konsoli, w której umieszczona została relikwia pierwszej klasy (Ex Ossibus), opisana “S. Augustini”, zabezpieczona nienaruszoną pieczęcią kościelną. Praca z drewna polichromowanego i złoconego, wykonana w XVIII wieku, w warsztacie włoskim, reprezentującym dobry poziom artystyczny.
Samuel Lipszyc (1880 – 1943), Naga baletnica, brąz patynowany, ok. 1920
Rzeźba autorstwa Samuela Lipszyca w stylu Art Déco przedstawiająca nagą balerinę w dynamicznej pozie, balansującą na jednej stopie. Rzeźba została wykonana z brązu patynowanego na kolor zielony, osadzona na cokole z marmuru o dekoracyjnych, kontrastujących żyłkach. Dynamiczna sylwetka tancerki i opływowe linie charakterystyczne są dla modernistycznej estetyki lat 20. XX wieku. Figura emanuje lekkością, wdziękiem i nowoczesną elegancją, oddając ducha epoki Art Déco. Praca sygnowana "Lipchytz" na lewej stopie.
Singa Barong, drewno polichromowane, Indonezja, XIX w.
Efektowna rzeźba z drewna polichromowanego, przedstawiająca Singa Barong – mitycznego skrzydlatego lwa, znanego z tradycji balijskiej i jawajskiej. Stwór ukazany został w pozycji czuwającej, siedzący na ozdobnej podstawie z otwartą paszczą i wyszczerzonymi zębami. Wyglądu postaci dopełniają charakterystyczne, wyłupiaste oczy, zawinięty ogon i grzywa. Jego ciało pokrywają motywy liniowe przypominające tatuaże, pierś zdobi szeroki naszyjnik, a przednie łapy - bransolety. Rzeźba najpewniej związana była z funkcją ochronną, zarówno w przestrzeniach świątynnych, jak i domowych.
Skarbonka w formie czaszki, drewno, żelazo, Europa Środkowa (Niemcy?), XVIII w.
Unikatowa skarbonka wykonana z rzeźbionego drewna w formie realistycznie przedstawionej czaszki ludzkiej. Na sklepieniu wyrzeźbiony został krzyż łaciński z fleuronami na zakończeniu ramion. Ramiona krzyża wypełniają poziome żeberka. W dolne ramię wkomponowany został otwór do wrzucania monet. Na wysokości zakończenia górnego ramienia znajduje się ruchomy uchwyt z kutego żelaza. W części potylicznej umieszczono klapkę, zamykaną na kołek, osadzoną na pojedynczym, masywnym zawiasie. Czaszka pokryta jest ciemno brunatną substancją pochodzenia organicznego.
Śmierć Kleopatry, olej na płótnie, Włochy, XVII-XVIII w.
Obraz przedstawia Kleopatrę w chwili samobójstwa, ukazaną w półpostaci, w czerwonej, rozpiętej sukni z odsłoniętym biustem oraz wężem trzymanym przy piersi – jedynym atrybutem pozwalającym na jednoznaczną identyfikację sceny. Kobieta o alabastrowej cerze, uniesionej głowie i wzroku skierowanym ku górze została ujęta na neutralnym, ciemnobrązowym tle, zgodnie z tradycją szkoły bolońskiej. Miękki światłocień, idealizowany typ urody oraz spokojna ekspresja wskazują na wpływy malarstwa wywodzącego się z kręgu Guido Reniego i jego kontynuatorów. W lewym dolnym rogu widoczny jest końcowy fragment sygnatury „…epolo” lub „…epelo”, co wskazuje na włoskie pochodzenie artysty. Analiza stylu i sposobu ujęcia postaci pozwala datować dzieło na XVII-XVIII wiek, z prawdopodobnym miejscem powstania w Emilii-Romania (Włochy). Obraz oprawiony jest w barokową ramę rzeźbioną w drewnie i pomalowaną na złoto.
Średniowieczna figura szachowa (goniec), kość, Skandynawia (?), XII w.
Fragment średniowiecznej figurki z kości długiej nieokreślonego zwierzęcia (zapewne ssaka lądowego) w formie półplastycznej postaci ludzkiej. Dosyć szczegółowo przedstawiona została głowa nakryta mitrą. Na piersiach umieszczono relief, spiczasto zakończony ku dołowi, który można interpretować jako wyobrażenie ozdobnego pasa stanowiącego obszycie ornatu. Dolna część korpusu (zachowana częściowo) była zapewne w całości nieornamentowana - gładka. Z tyłu figurki kość mocno przekształcona: krawędzie zaokrąglone, struktura gąbczasta zachowana szczątkowo.
Figurka umieszczona w ekspozytorze z plexi na podstawie stanowiącej rekonstrukcję jej części dolnej.
Stanisław Dębicki (1866 – 1924), Portret myśliwego z dubeltówką, akwarela na papierze
Portret eleganckiego myśliwego. Na obrazie przedstawiono mężczyznę w średnim wieku, ukazanego z prawego półprofilu. Ubrany jest w jasnoszary strój myśliwski, kapelusz i czarne rękawiczki; w lewej ręce trzyma lufę dubeltówki. Sygnowany w prawym dolnym rogu: St. Dębicki. Wykonany techniką akwareli na papierze. Barwy stonowane – dominują szarości, beże, zielenie i błękity.