Madonna z Dzieciątkiem (Matka Boska z Mariampola), drzeworyt na papierze czerpanym, Polska, XVIII/XIX w.
Oryginalny polski ludowy drzeworyt sakralny z końca XVIII lub początku XIX wieku, przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem, znany również jako Matka Boska z Mariampola. Postać Maryi w koronie, otoczona gwiazdami, trzymająca Dzieciątko Jezus ubrane w czerwony płaszcz, z książeczką w dłoni z inskrypcją u dołu “AIRAMS”. Kompozycja statyczna, uproszczona i symetryczna, typowa dla grafiki dewocyjnej rozpowszechnionej wśród ludu.
Madonna z Dzieciątkiem, drewno polichromowane, złocone, Europa Środkowa, XVIII/XIX w.
Polichromowana i pozłacana drewniana rzeźba przedstawiająca Madonnę Niepokalaną z Dzieciątkiem Jezus. Figura stoi na globie oplecionym przez węża – klasyczny motyw symbolizujący zwycięstwo Maryi nad grzechem i złem. Madonna w bogato pofałdowanym płaszczu pokrytym złoceniem, trzyma Dzieciątko z lewej strony. Rzeźba barwna, pełna ekspresji i dynamiki.
Maska sarkofagowa, drewno, Starożytny Egipt, I w. przed Chr. – I w. po Chr.
Maska wstydu – „Schandmaske”, Europa Środkowa (Niemcy?), ok. 1550-1700
Rzadki i autentyczny przykład tzw. maski wstydu (Schandmaske), wykutej z jednego kawałka żelaza. Przypomina ona osłonę twarzy stosowaną w hełmach Salada typu niemieckiego z ruchomą osłoną. Tak jak osłony w hełmach Salada była ona elementem ruchomym, umocowanym na dwóch nitach, zachowanych na wysokości skroni. W odróżnieniu od osłon hełmów, maska została wykonana z cienkiej blachy, ma wąskie otwory na oczy, które znacząco ograniczały pole widzenia. Cechami odróżniającymi ją od osłon hełmów jest również groteskowo przedstawiony nos i dość niedbały sposób wykonania. Cechy te związane były z jej funkcjonalnością - maska miała zwracać uwagę i budzić pejoratywne skojarzenia z osobą, która ją nosiła, a nie służyć jako ochrona podczas bitwy.
Model sejsmografu Zhang Henga, kość barwiona, Chiny, ok. przełomu XIX/XX w.
Model sejsmografu wykonany z naturalnej kości zwierzęcej (imitującej słoniową), grawerowanej i barwionej. Powierzchnie pokrywa bogata ornamentyka, na którą składają się motywy roślinne i zwierzęce (smoki, konie, ryby) oraz wątek płomieni. Na jajowatym korpusie umieszczono osiem figurek misternie wyrzeźbionych smoków, którym odpowiada osiem ropuch, siedzących z otwartymi paszczami na ośmiobocznej podstawie. Zwieńczenie sejsmografu stanowi figurka Tao, czytającego Tao Te Ching. Praca sygnowana od spodu.
Pierwowzorem modelu jest pierwszy na świecie sejsmometr, skonstruowany w 132 r. przez chińskiego uczonego Zhanga Henga. Urządzenie to wskazywało kierunek, z którego nadeszło trzęsienie ziemi, nawet jeśli zjawisko to miało miejsce setki kilometrów od Luoyangu - ówczesnej stolicy Chin. Urządzenie miało około 2,5 metra wysokości i wykonane było z brązu. W pysku każdego z ośmiu smoków znajdowała się mała żelazna kulka, balansująca pomiędzy zębami. Wewnątrz korpusu urządzenia umieszczone było metalowe wahadło, wprawiane w ruch przez drgania ziemi. System dźwigni uruchamiany przez wahadło otwierał pysk smoka, a spadająca kula wpadała do paszczy żaby. Pozycja żaby, do której wpadała kula, wskazywała kierunek trzęsienia ziemi.
Naszyjnik z monet, srebro, kryształ górski, brąz, Polska, XVII w.
Naszyjnik wykonany z wielobocznych paciorków ze szlifowanego kryształu górskiego o zróżnicowanej wielkości i przejrzystości oraz srebrnych kopiejek rosyjskich. Są to niewielkie monety nazywane „łezkami” lub „druciakami” od charakterystycznego kształtu. Niektóre monety pozostawiono w formie płaskiej, a nawleczenie na sznureczek umożliwiały specjalnie wykonane otworki.
Głównym akcentem kompozycji jest starożytny trójgraniasty grot scytyjski z brązu, datowany na około VII–VI wiek przed Chr. W XVII wieku został on oprawiony w srebro i wyposażony w uszko umożliwiające zawieszenie. Jego obecność wskazuje na postrzeganie niektórych znalezisk jako przedmiotów niezwykłych i obdarzonych szczególnym znaczeniem, niezależnie od braku wiedzy o ich pochodzeniu i funkcji. Niewątpliwie bowiem, twórca naszyjnika nie miał wiedzy o starożytnych Scytach i ich uzbrojeniu.
Ogromna rzadkość na rynku kolekcjonerskim! Duża gratka dla miłośników kultury i tradycji dawnej Rzeczpospolitej!
Natan Korzeń (1895 – 1941), Pejzaż z Kazimierza Dolnego z widokiem na synagogę, lata 30. XX w.
Akwarela na papierze przedstawiająca widok na zabudowę północnego narożnika Małego Rynku ze schematycznie ujętą postacią kobiecą na pierwszym planie. Po lewej stronie widoczna południowo-zachodnia fasada synagogi z charakterystycznym, łamanym dachem. Po prawej ciągnie się, będące jej przedłużeniem, drewniane ogrodzenie z furtką. Zza ogrodzenia wystają nieduże drzewa (zapewne owocowe) oraz dach (kościoła?) pokryty dachówką. Sygnowany w prawym dolnym rogu "N. Korzeń".
Nathan Gutman (1914 Warszawa – 1990 Paryż), Akt kobiecy, olej na tekturze, Paryż (?)
Obraz przedstawia nagą kobietę w półleżącej pozycji na łóżku lub wersalce; jedną ręką podpiera ciało, drugą trzyma za głową. Sylwetka modelki, mebel oraz niewielki obrazek w lewym górnym rogu (z wazonem z kwiatami) zostały namalowane czarnym konturem, kontrastującym z wielobarwnym tłem złożonym z nasyconych plam koloru w różnych odcieniach czerwieni, żółci, niebieskiego i zieleni. Intensywna paleta barw wyraźnie nawiązuje do estetyki fowizmu. W lewym dolnym rogu znajduje się sygnatura Gutmana. Całość oprawiona we współczesną ramę.
Para czaszek połączonych potylicami, drewno, Niemcy, 1635
Unikatowy przedmiot w formie pary połączonych czaszek drewnianych, najpewniej pełniących funkcję symboliczną (memento mori). Rzeźba wykonana z drewna pokrytego białą i brązową farbą; przystosowana do powieszenia – zawieszka ze splecionego, kutego pręta żelaznego. Od spodu data "1635" i słabo czytelna sygnatura twórcy – "Lond" (?) F(ecit). Widoczne ślady upływu czasu, przetarcie żelaznego uszka, patyna. Wysoka jakość rzeźbienia z detalami anatomicznymi, w tym realistycznie odwzorowane oczodoły, uzębienie i szczeliny czaszkowe.